16 grudnia 2017

Bójka na warcie psa

Po tym jak dowiedziałam się, że Sebastian uwielbia koty minął tydzień. Mimo to wciąż pamiętam swoją oniemiałą minę i brak słów w gębie na ten fakt.. Grell'a też już nie widziałam od tamtego czasu. Przynajmniej ten czerwony idiota nie wchodzi mi w drogę. Wycieczka też się udała.. chociaż czułam się na niej prześladowana przez Michaelisa. A poprawa testu wyszła zadziwiająco dobrze. Ale nadal mnie zastanawia o co Grell'owi chodziło z tym "praca jako shiningami" lub "twoja praca jako..". Jako co? Nauczyciel? Muszę się tego dowiedzieć, za wszelką cenę...
-O czym tak rozmyślasz? - spytała z troską Ola
-Hm? A tam, tak sobie tylko myślę o wszystkim i o niczym.. - usprawiedliwiłam się szybko i spojrzałam na licealistów mijających nasz kącik rozmów na schodach
-Czy aby na pewno? - dopytywała
-Tak, możliwie po prostu się nie wysypiam.. czy coś - to było zgodne z prawdą, bo przez tę rozmowę Sebastiana z Grell'em nie czuję nic poza chęcią zdobycia odpowiedzi
-Cóż, chyba nie mamy innego wyjścia niż ci uwierzyć - powiedziała Kaśka, na co się zaśmiałyśmy
Nagle zobaczyłam znienawidzonego nauczyciela przyglądającemu się nam z zaciekawieniem i rozbawianiem. Nasze spojrzenia się skrzyżowały, a na jego twarzy zagościł szerszy uśmiech. Prychnęłam i odwróciłam wzrok do dziewczyn. Gadałyśmy tak jeszcze chwilę, aż nie stwierdziły, że muszą do toalety. Gdy one zniknęły, podszedł do mnie nauczyciel, wcześniej nas obserwujący
-Już ci się znudziło szukanie potencjalnych ofiar panie stalkerze - powiedziałam komentując jego zachowanie
-Skąd ten pomysł? - zapytał obojętnym tonem, przeszły mnie ciarki, bo jeszcze tak do mnie nie mówił
-Obserwowałeś nas.. to wystarczy?
-Jeśli tak postrzegasz stalkerów, liczyłbym się z panienki urodą i ilością zakochanych po uszy - oznajmił, a ja burknęłam jakieś ciche nieme "dziękuję"
-Mam ważne pytanie
-Słucham - potwierdził, że czeka na przekaz ode mnie
-Czy istnieją siły nadnaturalne? - tego pytania chyba się nie spodziewał, bo na kilka sekund jego oczy rozszerzyły się ze zdziwienia
-Skąd to pytanie?
-Proszę odpowiedzieć - nawet wstawiłam to "proszę", tylko, żeby odpowiedział na moje pytanie
-Skąd taka nagła zmiana w panienki zachowaniu?
-Michaelis! - drgnął, jego oczy na chwilę stały się różowe. Wróciły do "normalnej" czerwieni, a on zmarszczył lekko brwi
-Czy tak wyraża się do nauczyciela? - spytał groźnie
-Masz mi odpowiedzieć na to pytanie! W tej chwili!
-Czy to jest rozkaz?
-Nazywaj to jak chcesz, ale musisz odpowiedzieć - spojrzałam na niego spod byka swoimi niebieskimi oczyma
-Tak, istnieją - odpowiedział po chwili
Nie wierzyłam jego słowom, musiał kłamać, a może.. nie chcę wierzyć, że to prawda?
-Żartujesz? - spytałam lekko zła
-Jakbym mógł kłamać skoro pyta moja droga panienka? Proszę pamiętać, że ja nie kłamię - uśmiechnął się w ten irytujący sposób, ale się tym nie przejęłam
-Mów co chcesz.. to nie mój problem - odeszłam i poszłam do łazienki
-Co jest Nadia? Dlaczego jesteś taka zła? - zapytała Kaśka, poprawiając swoje czarne włosy, gdy weszłam do środka
-To nic, tylko lekka sprzeczka - uśmiechnęłam się do nich
-Chyba wiem co poprawi ci humor! - krzyknęła Renia wdrapując się przez okno
-Renia?! - wszystkie trzy krzyknęłyśmy i w mgnieniu oka podbiegłyśmy do okna pomóc Reni
-Co ty sobie myślisz?! Mogłaś zginąć!
-Ale tego nie zrobiłam - odpowiedziała Renia na krzyki Oli - Wracając do tematu.. - popatrzyła na mnie - Nadio - obawiałam się najgorszego - zróbmy żart nauczycielowi
-He? - zadałam jakże mądre pytanie
-No to co słyszałaś - powiedziała i zrobiła dzióbek, by potem wyszczerzyć się
Zadzwonił dzwonek
-Może dokończmy ten temat później? Na przykład na przerwie obiadowej - zaproponowała Kaśka
-Okey, ale na razie wróćmy do klasy, wystarczy, że już się spóźniłyśmy - oznajmiła Ola
Wyszłyśmy z toalety i skierowałyśmy się z powrotem do sali. Chemia jest okropnie nudna. Tyle mogę powiedzieć o tej lekcji. Chciałam zasnąć, ale ciągłe napominanie Sebastiana uporczywie przeszkadzało. Westchnęłam i czekałam na dzwonek, mając gdzieś przepisywanie z tablicy. Pożyczę od kogoś po lekcjach. Nie zwracałam też uwagi na uczniów którzy chodzili po korytarzu lub od nas wychodzili do łazienki. Co wszystkich dzisiaj naszło z tą łazienką? Sprzedają tam darmowe pączki?
Dzwonek przerwał tę dłużącą się lekcję, a ja szczęśliwa spakowałam książki i już miałam wychodzić, gdy.. no nie zgadniecie..
-Nadio - usłyszałam Sebastiana wymawiającego moje imię - Podejdź tu proszę
Smętnym krokiem, jęcząc z bólu, podeszłam z wielką niechęcią do biurka wroga number #1
-No czego? Chcę zjeść moje drugie śniadanie w spokoju
-Ile przepisałaś do zeszytu? - momentalnie na jego słowa otworzyłam szerzej oczy i się zarumieniłam
-No.. ten.. - nie potrafiłam sklekocić jakiegoś sensownego usprawiedliwienia
-Wyciągnij zeszyt oraz długopis i siadaj tutaj, podyktuję ci to jeszcze raz - mówił wstając ze swojego miejsca
-Co? - zapytałam szybko
-W pokoju nauczycielskim słyszałem jak inny opowiadają o tym, że jako dziecko uwielbiałaś siedzieć za biurkiem nauczyciela, więc proszę - odsunął krzesło, starając się nie roześmiać
-Ale byłam wtedy dzieckiem! A teraz jestem prawie pełnoletnia!
-Wiek nie ma znaczenia - uśmiechnął się łagodnie
-Może dla ciebie.. - spojrzałam na niego zirytowana (No żebyś wiedziała.. ~Autorka)
Westchnęłam i wzięłam rzeczy, które kazał wyciągnąć Sebastian. Następnie niepewnie usiadłam na miejscu nauczyciela, a ten zaczął dyktować dzisiejszą lekcję. Poszło dosyć szybko. Nagle usłyszałam krzyki. Pobiegłam w stronę z której dochodziły. Przynajmniej wyrwałam się z przepisywania! Później trzask aż w końcu, dźwięk tłuczonego szkła i wszystko ucichło.

Wbiegłam na stołówkę i rozejrzałam się. Rozbita szyba, po przewracane talerze z jedzeniem, jeden ranny i zero świadków. A to zagadka.. Podeszłam do rannego. To Jack z klasy wyżej. Sprawdziłam jego stan ogólny. Oddychał, ale z rany na brzuchu sączyła się krew. Próbowałam zatamować krwawienie. Nagle usłyszałam kogoś za sobą. Okazało się, że to Kamil
-Kamil! Szybko! Leć po jakiegoś nauczyciela, powiedz żeby wezwano karetkę! - krzyknęłam do bruneta
-Dobra! - powiedział i już go nie było
Po chwili na stołówkę wszedł Sebastian. Wszyscy tylko nie on!! Błagam! Boże! Czemu mnie nienawidzisz?! Cóż... Ten jeden raz odsunę dumę na bok
-Szybko Sebastian! On krwawi!
-Nie panikuj panienko. Jego stan jest stabilny. Świetnie idzie ci tamowanie krwi - powiedział, a moja krew dotarła do policzków - Poza tym wezwałem karetkę
-Dobrze.. - odetchnęłam spokojniejsza - Hej - spojrzałam na niego - wiesz może kim jest sprawca?
-Niestety nie - odpowiedział
-A więc przeprowadzimy śledztwo! - jak na taką sytuację, to jestem dosyć podekscytowana

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Dawno nie było rozdziału.. Cóż, w końcu jest! Jakby na to nie patrzeć to... rozdział jest! Jak Wam mija czas na czytaniu?

~Autorka

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz