17 grudnia 2017

~ Być Sebastianem ~

-Chodźmy stąd panienko - powiedziałem do szaro-włosej z lekkim uśmiechem
-Je.. jeszcze nie skończyliśmy.. - wydusił z siebie brunet w tatuażach
-To ty jeszcze żyjesz? - zapytałem, patrząc na niego z boku, całkowicie bezuczuciowy
-Ona musi.. Braciszek.. - jego oczy wyblakły - nie odpuści..
-Panienko, to nie jest miejsce dla kogoś takiego jak ty - znów uśmiechnąłem się do nieprzytomnej dziewczyny
Wyszedłem z ulicy i pokierowałem się do szpitala z panienką w ramionach. Była zimna...

~*TIME SKIP*~

-Stwierdzam, że pani Nadia ma ciężkie obrażenia(Serio? Poważnie? ~Autorka)
-Ale wyjdzie z tego.. - coś mnie drażni w klatce piersiowej..
-Przykro mi, ale w wyniku szoku, pani Nadia zapadła w śpiączkę - oznajmił lekarz
-... - odebrało mi mowę
-Przepraszam, ale jest pan kimś z rodziny? Znajomym?
-..Jestem jej nauczycielem - odpowiedziałem nadal w szoku
-Dobrze, dziękujemy, że pan tak szybko tu z nią dotarł. Jeszcze chwila, a najpewniej straciłaby za dużo krwi i zmarła
-Nie ma problemu.. Przepraszam - ukłoniłem się - ale muszę wyjść na chwilę do toalety
-Dobrze - uśmiechnął się - Tam prosto korytarzem i drugie drzwi po prawej stronie
Wskazał kierunek, a ja się tam udałem. Wszedłem do łazienki, a następnie do "pokoju" z toaletą. Zamknąłem deskę i usiadłem na nim. Oparłem łokcie o kolana, a twarz schowałem w jednej z dłoni..
Czuję coś mokrego na rękawiczce...
-Co? - oddaliłem swoją dłoń od twarzy, by spojrzeć na mokre rękawiczki - Ja płaczę? JA?

Zdziwiony, ale równie zdezorientowany nie mogłem powstrzymać zjawiska zachodzącego w moim ciele. Co się dzieje? Od 3000 lat nie uroniłem choćby łzy. Więc dlaczego?
-Dlaczego..? Dlaczego to musiałaś być ty Nadia? - uderzyłem pięścią o drzwi, a następnie schowałem twarz w dłonie
To było niegodne zachowanie.. Karygodne.. Pozwolić sobie, demonowi, by jego cenna duszyczka ucierpiała..! Duszyczka? Dlaczego.. nagle myślę..?
-Co ze mną zrobiłaś Nadia?!

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

I tak oto rozwialiśmy jedno lub kilka rzeczy, które były nie jasne.. chyba. Jeśli wiecie o czym mówię(piszę). Tak w ogóle.. Pisz na blogu, gdy niektórych ludzi nie stać na wattpada.. No cóż.. Pytanka?

~Autorka

Nieprzyjemnie to się dopiero zrobi...

Minęło trochę czasu od zabawy. Uwierzycie, że konkurs na najlepszy kostium wygrała Elizabeth w stroju lalkowej księżniczki?! Jednak większość nauczycieli nie zna się na dobrym kostiumie. Albo teraz sobie przypomniałam jak to Renia kłóciła się z Grell'em, ponieważ Sutcliff stwierdził, że odgapia jego kostium. Ale się uśmiałam..
-Dzisiaj uczymy się rysować portret - ogłosił Michaelis podczas ostatniej lekcji
Zignorowałam go i dalej sobie wspominałam. Tym razem o tym jak ktoś dolał do ponczu prawdziwy alkohol. Pamiętam jak "desperacko" Sebastian próbował mi zabrać poncz lub podmienić na jakiś sok. Ogółem to ta cała zabawa była świetna! Nigdy się chyba tak dobrze nie bawiłam.. Chociaż po tych szpilkach, to stopy mnie bolały jak diabli.. ale potem Sebastian mi je rozmasował. Było naprawdę przyjemnie.. i jeszcze ten pocałunek z Sebą.. Co!? Ja.. ja wcale się z nim nie całowałam...
-Nadia? Dlaczego nie rysujesz? - pochylił się nade mną - Jesteś cała czerwona, nie masz gorączki?
Już miał mi przyłożyć dłoń do czoła
-Nie! Wszystko dobrze! - prawie krzyknęłam i zabrałam się za rysowanie portretu
Ale kogo? Wszyscy już podobierali się w pary.. Dlaczego w naszej klasie jest nieparzysta liczba osób!? Jedyna osoba jaka została mi do narysowania to.. Nie.. NIE! NIE! NIE! To jest jakieś cholerne fatum! Nie będę rysować Michaelisa! Ale przez to nie zaliczę projektu... Kurde!
-Michaelis - powiedziałam, by zwrócić jego uwagę
-Tak? - odwrócił się do mnie
-Narysuję twój portret.. - mruknęłam
On z uśmiechem podszedł do mojej ławeczki, zabierając wolne krzesło i siadając przede mną. Przełknęłam ślinę, głośniej niż chciałam i zaczęłam szkicować. Wyobraziłam sobie jak ma wyglądać. Odłożyłam podkładkę z kartką i ołówek. Wstałam i podeszłam do biurka. Zabrałam z niego okulary, a następnie założyłam je Sebastianowi. Był lekko zdziwiony. Wzięłam jego rękę i uformowałam ją tak by wyglądało jakby poprawiał okulary. Ułożyłam jeszcze jego włosy..
-Zrób ten swój uśmiech..
-Jaki uśmiech? - zapytał
-Ten taki, który mówi, że jesteś pewny siebie, a zarazem potrafisz wydobyć z dziewczyn westchnienie zachwytu.. - zdałam sobie sprawę ze swoich słów - Inaczej mówiąc, ten, który mnie strasznie irytuje! - poprawiłam się z lekkimi rumieńcami
-Dobrze - i zrobił ten cholerny uśmieszek..
Usiadłam na swoim miejscu i szkicowałam go. Potem poprawiałam, malowałam, pokolorowałam i wyszło... coś takiego. Specjalnie uwydatniłam te czerwone tęczówki.. Są takie.. hipnotyzujące...
-Skończyłam - oznajmiłam i podałam mu kartkę z rysunkiem
-Brawo Nadia, jestem zachwycony - pochwalił mnie, poczułam się dosyć miło.. chociaż nie powinnam!
-Dzięki.. - mruknęłam
-Proszę - Kinga i George podali portrety
-Bardzo ładnie, oboje macie talent - pochwalił ich, nie wiem dlaczego poczułam się.. zazdrosna?
Nie, to nie ma sensu. Nie będę zazdrosna o Sebe.. O ile już nie jestem...

~*TIME SKIP*~

-To pa Nadia, dzisiaj mój opiekun po mnie przychodzi - oznajmiła Renia
-Chętnie go poznam
-Lepiej nie.. chociaż już go zapewne znasz - zaśmiała się i pobiegła machając mi
Odmachałam i ruszyłam do bramy placówki, na której przed chwilą skończyłam lekcje. Dużo tego śniegu.. Przeszłam przez bramę i pokierowałam się do domu. Jakie to szczęście, że Michaelis ma dziś spotkanie rady pedagogicznej.. inaczej znowu pewnie zmusiłby mnie do podwózki. Mimo, że to miłe, to mnie wkurza.. Za kogo on się w ogóle uważa?
-Zobaczcie, kogo my tu mamy - znam ten głos
-Och, czyż to nie nasza kochana Nadiś? - czyli ma przydupasów
Nie odzywałam się. Tylko obserwowałam jak trzej faceci, gdzieś po trzydziestce, zbliżają się do mnie. Pierwszy, ich lider, był wysokim brunetem o ciemnych oczach, z tatuażami na twarzy. Drugi miał bliznę przez całą twarz, jedno ślepe oko, drugie niebieskie i kruczoczarne włosy. Trzeci, którego nie kojarzę i pewnie przyszedł na doczepkę, miał brązowe włosy i tego samego koloru oczy. Byli ciepło ubrani, ale jednak w skórzanych kurtkach, spodniach i glanach z futrem
-Dlaczego nam nie odpowiesz? Przecież tak bardzo uwielbiasz ciętą ripostę
-Drake, Bartek i.. jak ci na imię szujo? - zapytałam tego trzeciego
-Złoty pazur..
-Imię, idioto
-William - odpowiedział z lekko odrazą skierowaną do mnie
-Willy.. a gdzie twoja fabryka? Cóż.. nie wiem po co tu jesteście, ale.. - bezczelnie mi przerwano
-Oh! Ależ na pewno wiesz - uśmiechnął się Drake
-Nie przerywaj kiedy mówię cioto!
-A jednak nie pozbyłaś się swojego języka - zaśmiał się Bartek
-Chcesz to pozbędę się twojego - uśmiechnęłam się z kpiną, a on już miał się na mnie rzucić, ale Drake go powstrzymał
-Spokój, Bartek.. - od kiedy on taki opanowany się zrobił? - Nadiś.. nie zapomniałaś o nas, prawda?
-No jasne, że nie. Śnię o was w dzień i w nocy - powiedziałam z "podekscytowaniem"
-Heh, zabawne.. A teraz przejdźmy do rzeczy
-Jeśli do rzeczy, to mam kątomierz w torbie, chcesz? - dostałam z liścia w policzek, aż odchyliłam głowę
-Braciszek wysłał nas po twój dług.. - oznajmił Drake
-Serio? Już przecież spłaciłam ten głupi dług
-Naprawdę? Cóż, nie wydaje mi się - zakpił Bartek
-Jeszcze słowo, a twoją twarz ozdobi kolejna blizna - z jadem, bo z czym podać
-Oddajesz hajs albo rozmowa zmieni tor - złapał mnie za ramię
-Puszczaj! Nie dotykaj mnie swoimi brudnymi łapami! - zrobiłam mu nożyczki w oczy i wyrwałam się
Zaryczał z bólu, a ja zaczęłam biec w przeciwną stronę niż do nich. Cholera, że też musieli sobie wybrać dziś, kiedy jest ciężko biegać w śniegu!
-Cholera! Ej! Chłopaki łapać ją! - krzyczał Drake
Już słyszałam ich kroki na śniegu. Plus, nie mogą biegać. Minus, ja także. Jeszcze w zimie jest takie ciężkie powietrze.. Coraz trudniej mi poruszać się. Jaka to ulica? Ulica Trancy.. Nigdy jakoś nie lubiłam tej ulicy.. To tutaj ich spotkałam po raz pierwszy.. Czekaj.. Zatrzymałam się
-Cholera! - odwróciłam się by znów zacząć biec w tamtą stronę, ale ta trójka już tam stała
-Haha, i co teraz? - zaśmiał się Drake
-Ty..!
-Co ja?
-Sp*erdalaj - zasyczałam
Zaczęli się zbliżać, ja natomiast oddalać. Nienawidzę z wielu powodów tej ulicy. Na przykład ludzie tutaj to snoby lub jakieś ostatnie szumowiny albo tacy dziwacy. Ta ulica też jest jedną z tych z pokręconymi drogami, więc to tylko kwestia czasu aż trafię na jakiś budynek.. O! Właśnie o tym mówiłam
-Skoro tak nas brzydko potraktowałaś..
-I starałaś się ominąć swój dług..
-Odpłacimy pięknym za nadobne - co oni? Zgrali się? Ćwiczyli to?
-A także spłacisz go inaczej
-Zapomnijcie o ruchaniu.. mam okres - i dziwić się, że rano nie miałam ochoty wychodzić spod kołdry
-My nie o tym - wyszczerzyli się - Bo wiesz.. nieprzyjemnie to się dopiero zrobi - zamachnął się
A następna była ciemność..
.
.
.
.
-Przepraszam, ale nie ładnie tak znęcać się nad słabszymi - otworzyłam lekko prawe oko, gdyż drugie było podbite i zobaczyłam Sebastiana
-Haah?! A ty coś za jeden? 
-Skąd się urwałeś debilu?! - ten trzeci spojrzał mu obrzydliwe w twarz
-Ah.. panienko, pokornie przepraszam za swoje spóźnienie
Nie robiąc sobie nic z tych kolesi, podszedł do mnie. Odepchnął Drake, przymierzającego się do kopnięcia w moje kiszki, a następnie podniósł mnie na ręce jak księżniczkę
-Gdybym tylko nie miał tego spotkania.. panienko, naprawdę przepraszam - widziałam skruchę na jego twarzy, a także... łzy?
-..Nie.. nie szkodzi - wydusiłam z siebie i ledwo co przejechałam swoją dłonią po jego twarzy - Ważne, że..już.. jesteś - dokończyłam
I już nie kontaktowałam...
Mimo to czułam jego ciepło i dotyk dłoni na mnie.. czułam bezpieczeństwo przy nim..
Jednak nie wytrzymałam...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Rozdzialik, który zbliża nas do większych tajemnic! Tylko.. o jaki dług chodziło tym trzem, już pewnie nie żyjącym, facetom? I, co to za "Braciszek"? Cóż.. kto wie, kto wie... Pytanka?

~Autorka

Ja kotek, a ty królik?

Nadszedł piątek. Uporczywie szukałam przez ostatni tydzień jakiegoś kostiumu, ale na darmo. Albo to zaplanował albo wiedział, że tak będzie. Nienawidzę go... szczerze go nienawidzę. Dlaczego w takich chwilach przypomina mi się tamten pocałunek?! Dlaczego!?
Zadzwonił dzwonek. Koniec lekcji
-Mam nadzieję, że jutro przyjdziecie we wspaniałych strojach, poza tym życzę miłego weekendu - powiedział na do widzenia Michaelis
-Nawzajem panie Michaelis - odpowiedziała klasa
-Ta.. na pewno - odpowiedziałam ja
Klasa opuściła pomieszczenie, zostałam ja i nauczyciel
-Proszę czekać przed drzwiami
-Dobra - wzruszyłam ramionami
Ubrałam się w swoje rzeczy, przebrałam buty i podeszłam do drzwi. Nagle pojawił się Mayrus!
-Czekasz na kogoś? - spytał zimno, podejrzliwie na mnie patrząc
-Może.. - odpowiedziałam i odwróciłam wzrok na widok za drzwiami, padało
-Na Michaelisa?
-Co? Nie! - szybko zaprzeczyłam, za szybko
-Dlaczego się z nim spotykasz? - spojrzałam na niego jak na idiotę
-"Spotykam"? Ja się z nim nie spotykam!
-Więc? Jaka jest wasza relacja? - zapytał patrząc mi prosto w oczy
-Żadna! Proszę przestać na mnie naciskać!
-Ja się tylko o ciebie troszczę, nie chcę byś skończyła w paszczy tego nieczystego.. - nie dokończył
-Chyba prosiła byś na nią nie naskakiwał - czuć było mord.. bardzo było czuć!
-Wybaczcie mi, do widzenia - wyszedł za nim cokolwiek ktoś odpowiedział
-Sebastian..
-Nic ci nie jest? - ukucnął przede mną i sprawdził mój stan - Nic ci nie zrobił? - był zmartwiony
-Nie, nic - odpowiedziałam zdziwiona, a on tylko lekko się uśmiechnął
-Dobrze, chodźmy panienko
Wyszliśmy ze szkoły, przeszliśmy przez bramę, a na parkingu nie stał jego czarny motor. Cóż.. i tak by nim za bardzo nie mógł jechać w tym śniegu.. a zwłaszcza jak ulice są białe, a nie czarne. Jednak na parkingu stał pojazd, do którego Seba podszedł. To było czarne auto! (Nie przejmujcie się tłem ~Autorka)
-T.. to twoje auto?!
-Tak, zapraszam do środka panienko - otworzył mi drzwi od strony pasażera
Zmrużyłam oczy i przyjrzałam mu się. Cały czas czujna wsiadłam do auta, nadal obserwując Michaelisa. Okrążył samochód i wsiadł od strony kierowcy. Chwilę później byliśmy w drodze do jego domu. Radio grało, a między nami trwała cisza. Szkoda, że grało samo romantyczne piosenki, a podróż mi się jakoś dziwnie dłużyła! Gdy w końcu dojechaliśmy...
-Proszę, tu są klucze - podał mi klucze - Zalecam zaczekać w salonie, ja muszę zaparkować w garażu
-A gdzie ten garaż? - zapytałam z kpiną
-W ogrodzie za domem - odpowiedział uśmiechnięty
Ja tylko prychnęłam i skierowałam się do domu. Otworzyłam go kluczami od Seby, które tak BTW, miały przywieszkę z kotkiem, a potem weszłam do domu. Rozebrałam okrycie i buty. Weszłam do ciepłego salonu. Ale.. nie mogłam się powstrzymać! Pobiegłam do kuchni i sprawdziłam co robi mężczyzna. Wjeżdżał właśnie do garażu. A to daje mi jakieś 3-4 minuty. Pobiegłam szybko na górę. Schodki przeskakiwałam co dwa lub trzy. Rozejrzałam się po korytarzu. Jedne drzwi po lewej i trzy po prawej. Podeszłam do tych bliżej, czyli z lewej. Otworzyłam, a moim oczom ukazała się sypialnia. Dosyć bardzo wystrojona sypialnia. Sebastian ma chyba jakiś fetysz z tym XIX wiekiem...
Zbiegłam po schodach i na korytarzu wpadłam na Michaelisa. Co najgorsze, wpadłam w jego ramiona! Zabiję gnoja!
-Panienka powinna uważać, mogłaby wywrócić się tych schodach
-Nie mów mi co mogę, a czego nie - odpowiedziałam i próbowałam jakoś odepchnąć się od jego torsu - Mógłbyś mnie puścić?! - on tylko się uśmiechnął w odpowiedzi
-Dobrze - ale nadal mnie nie puścił
Siłowałam się tak z nim przez następne piętnaście minut. Dopiero, gdy przypomniałam mu, po co tu jestem, to postanowił mnie łaskawie puścić. Usiadłam w salonie i czekałam, aż wróci z góry. W tym czasie wyciągnęłam komórkę z torby i napisałam do Reni
"Za co się przebierasz?"
"Słyszałaś kiedyś o czymś takim jak shinigami?"
O ile dobrze pamiętam, to chyba Grell, kiedyś coś o tym wspominał...
"Niby tak, ale w ogóle nie wiem co to jest"
"Tak zwany bóg śmierci, no wiesz, coś jak mroczny kosiarz z Simsów"
"Kojarzę! Więc przebierasz się za kosiarza?"
"Mam nawet kosę śmierci! :D :D "
"Super! Nie mogę się doczekać aż zobaczę twój kostium!"
"I nawzajem!"
Wyłączyłam komórkę i obejrzałam się za siebie. Nagle znalazłam się tuż przed twarzą Seby
-AAA!! - spadłam z kanapy - Co ty robisz?!
-Uniżenie przepraszam, jednakże nie zwracała na mnie panienka uwagi, więc chciałem sprawdzić, co jest ważniejsze - uśmiechnął się, mimo lekko ściągniętych brwi. Kryje emocje?
-Mniejsza - odpowiedziałam - A więc?
-Bazując na panienki charakterze, który zmienia się z agresywnego na strachliwy, z wesołego na słodki i z znudzonego na zdezorientowany, przygotowałem odpowiedni strój
-Przejdź do rzeczy.. - przewróciłam oczami, jednak na chwile zatrzymałam się nimi na lekko wilgotnych włosach i ciuchach Seby
Brał prysznic? Aż tak długo pisałam?
-Dobrze, więc oto on - pokazał mi go...
-To jakiś żart? - popatrzyłam na niego spod byka
-Ależ skąd - zaprzeczył
-Jeśli myślisz, że to założę..
-Nie masz wyjścia panienko
-Ty gnoju.. - wysyczałam

~*TIME SKIP*~

-Nadia! Już myślałyśmy, że nie przyjdziesz! - wykrzyknęła Ola w stroju pirata i przytuliła mnie
-Siemka Nadia - powitała mnie z uśmiechem Kaśka, jako cosplay Izayi z DRRR!
-Hejka dziewczyny
-NAAAADIAAA!!! - obróciłam się w stronę głosu i w tym samym momencie zostałam zaatakowana przez Renię - Witaj! Wyglądasz suuuuper!
-No co ty! Ty wyglądasz o niebo lepiej! - pochwaliłam jej strój
Biała koszula, czarna kamizelka, czarne eleganckie spodnie, długi do kolan niebieski płaszcz, czarna kokarda upinająca włosy, make-up jak z filmu i zajebiszcze niebieskie szpile. Na nosie miała okulary, jak zerówki, w niebieskich oprawkach, a przy pasie długą czarną kosę z niebieskimi łańcuchami i czarną kokardą trzymającą je wszystkie, prawie przy ostrzu
-Myślałam, że to będzie bardziej ten kosiarz z Simsów - uśmiechnęłam się do niej
-Miał być, ale stwierdziłam, że trzeba trochę odświeżyć wygląd kosiarza - wyszczerzyła ząbki, które były trójkątne
-Nawet postarałaś się o zęby! Gratuluję! - pogratulowałam jej
-Cześć! - Britney w stroju ninja pojawiła się koło nas - Nadia! Jesteś kotem! Extra!
-I tu bym się spierała.. - mruknęłam
Mój strój składał się z obcisłego czarnego kombinezonu, czarnym pasem z doczepionym ogonem, czarnych szpilek, w których tak BTW trochę ciężko mi się chodzi, i opaską z kocimi czarnymi uszami. Na twarzy miałam make-up, do tego doczepiane wąsy, usta pomalowane czerwoną szminką i żółte soczewki, wyglądające jak kocie oczka. Jeszcze czarne rękawiczki bez palców i tipsy, wyglądające jak pazury. Niby jestem w tym ładna.. a nawet seksowna, ale...
-Dlaczego panienko? Przygotowałem ten strój bazując na panienki charakterze - "zasmucił" się Michaelis

-O! Pan Michaelis, dobry wieczór
-Dobry wieczór - uśmiechnął się
Natomiast Michaelis był przebrany za króliczego kamerdynera. Miał elegancki garnitur, w zasadzie cały był elegancki. Przy rozdzieleniu jaskółczego ogona w jego marynarce był ogonek, a na głowie miał opaskę z króliczymi uszami. Na nosie natomiast miał okulary, a na rękach nieodłączne rękawiczki
-Dziewczyny, zaraz przyjdę, idźcie już do środka - poinformowałam resztę
Te przytaknęły i odeszły, odwróciłam się twarzą do Sebastiana
-Czyli co?
-Coś się stało panienko?
-Ja kotek, a ty królik? - obejrzałam go jeszcze raz od stóp do głowy
-A dlaczego nie?
-Dobre pytanie...
I w ten sposób.. zaczęłam zabawę choinkowo-karnawałową...
Kłócąc się z tym idiotą...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Ktoś obstawiał kostium kota? Jakieś pytania?

~Autorka

16 grudnia 2017

Zabawa karnawałowo-choinkowa!

Święta, święta i po świętach... Przez ten czas ZA bardzo zaprzyjaźniłam się z Sebą... Jeszcze fakt, że wie o mojej rodzinie.. Byłam zbyt ufna...
-Hej Renia! Jak ci minęły święta? - spytałam na powitanie przyjaciółki
-Hejka Nadia! Muszę przyznać, że.. - zastanowiła się chwilę - dosyć męcząco.. - uśmiechnęła się marszcząc czoło
-Serio? Co się działo? - dopytałam
-Mój tata.. w zasadzie opiekun prawny - obydwie wiemy jak to jest być sierotami, ale ona ma przynajmniej opiekuna - Ciągle wrzeszczał lub wydzwaniał gdzieś. To mnie naprawdę wnerwiało, a gdy przychodziła pora pracy.. do obiadu, to po prostu ja musiałam się wszystkim zająć, bo jeszcze by złamał paznokieć - wyrzuciła ręce do góry
-To chyba naprawdę miałaś przekichane - zaśmiałyśmy się
-A tobie jak minęły? - spytała Renia patrząc na mnie z tym swoim chytrym uśmieszkiem
-... - co mam jej powiedzieć? - ..Dobrze - odwróciłam głowę w bok, by ukryć rumieńce
-Ooo.. coś mi się wydaje, że były nawet lepsze niż dobre - poruszała śmiesznie brwiami
-Weź przestań! - dalej byłam rumiana, ale jakby co zwalę to na zimno zimy
-O! Było jakieś zadanie na święta? - zapytała totalnie poważnie, uważnie przyglądając się rysom mojej twarzy, gdy wchodziłyśmy do szkoły
-Nie, nie było niczego.. chociaż nie.. - zastanowiłam się - Pan Grell kazał poćwiczyć przed sprawdzianem na wspinaczkę, a Michaelis zadał zadanie z fizyki - oznajmiłam wkładając do szafki kurtkę i przebierając buty
-Co?! - szybko rozebrała płaszcz, czapkę i szalik - Wybacz! Muszę zrobić zadanie! - pobiegła na schody, a ja się tylko zaśmiałam i zamknęłam szafkę
-Jak zawsze zapominalska - powiedziałam do siebie
-Ale zadanie zawsze ma bez błędnie zrobione - usłyszałam dobrze znany głos za sobą
-Nie podchodź tak do mnie.. na zawał zejdę jak tak dalej pójdzie.. - przerzuciłam torbę przez ramię - Wiesz, że mogłeś nie zadawać zadania na święta? Byłoby prościej.. - westchnęłam
-Ale wtedy nie miałbym żadnego powodu, by odwiedzić panienkę w drugi dzień świąt - uśmiechnął się zadziornie
-W ogóle stało ci się coś, kiedy wracałeś do domu? - nie wiem czemu o to pytam, ja się o niego nie martwię
-Nie, ale gdy wróciłem miałem koło 20 połączeń nieodebranych na telefonie..
-Dzień dobry - ten zimny, oschły głos
-Dzień dobry, panie Mayrus - odpowiedziałam
-Dzień dobry - głos Sebastiana w jego kierunku także był zimny, ale ostry jak sztylet
-Z tego co słyszę spędziliście razem święta - popatrzył centralnie w moje oczy
-Tak, czy jest w tym jakiś problem? Zasady nie zakazują spotykać się z uczniami - powiedział Sebastian.. czekaj.. spotykać?!
-Nie, nie ma żadnego takiego zakazu - odszedł w stronę pokoju nauczycielskiego
-Brak mu manier - oznajmił Michaelis, a ja spojrzałam na niego - Nie pożegnał się z nami - uśmiechnął się miło w moim kierunku
-Jak chcesz.. idź się zajmij sobą.. wciąż prowadzimy wojnę - oddaliłam się od niego - Widzimy się na lekcji - "pożegnałam się" i odeszłam w kierunku klasy
Pod klasą widziałam już większość uczniów. Przywitałam się z każdym, opowiadaliśmy jak spędziliśmy święta. Ja unikałam tematu o moich świętach jak ognia. Było bardzo przyjemnie pogadać tak przed lekcjami. Cóż.. pora zacząć tą głupią harówkę, prawda?
Zadzwonił dzwonek
Michaelis otworzył drzwi i weszliśmy do klasy. Usiedliśmy na swoich miejscach. Już wyciągnęliśmy książki i zeszyty, ale..
-Na początek mam małe ogłoszenie - oznajmił Sebastian, a my popatrzyliśmy na niego - W ten weekend odbędzie się zabawa karnawałowo-choinkowa, więc prosimy po 5 osób z każdej klasy do pomocy
-A na tą zabawę przychodzimy normalnie czy jakoś specjalnie ubrani? - zapytała "Barbie"
-Tak, obowiązkowo trzeba być ubranym w coś specjalnego - uśmiechnął się Sebastian i skierował wzrok ukradkiem na mnie, wzdrygnęłam się
-Czyli to w ten weekend? A dokładnie? - dopytał Kamil
-Wszystkie informacje są wywieszone na tablicy ogłoszeń, naprzeciwko sekretariatu - oznajmił - Więc.. jest ktoś chętny do pomocy przy dekorowaniu sali, przygotowaniu playlisty i jej puszczaniu oraz pracy jurora?
-Pracy jurora? Dlaczego? - zapytała Zośka
-Ponieważ podczas zabawy będzie konkurs na najlepsze przebranie - wyjaśnił nauczyciel, a dziewczyny zaczęły szeptać między sobą i się podniecać
-A nauczyciele też będą jurorami? - spytał Albert
-Tylko nauczyciele klas 2, więc ja, pan Mayrus i pan Uromne - o.. cholera..
I tak w ten sposób Gabryśka, George, Kinga, Ola i Elizabeth będą pomagać przy dekorowaniu sali. Renia pobawi się w DJ'a razem z innymi osobami z innych klas. A Kaśka pobawi się w jurorkę. Ja natomiast byłam sceptycznie do tego nastawiona.. dlaczego? Nawet nie wiem, ale mam złe przeczucie...

~*TIME SKIP*~

-Naprawdę.. - westchnęłam - Nienawidzę z nim lekcji
-Trochę ciężko w to uwierzyć.. - oznajmiła Britney
-Dlaczego? - spytałam zdziwiona
-Ponieważ macie naprawdę doby kontakt, plus prawie zawsze widzę was razem - odpowiedziała
-Pamiętaj, że to wojna. Pewnie dlatego - wzruszyłam ramionami, wymyślając szybko jakąś wymówkę
-Oczywiście - zaśmiała się - Dobra, tata po mnie przyjechał. Do jutra Nadia!
-Do jutra! - odkrzyknęłam oddalającej się dziewczynie - Pora wrócić do domu - powiedziałam do siebie i ruszyłam przez zaśnieżone miasto do ciepłego, lub nie, domku
Po drodze myślałam o tym stroju na zabawę. Cóż.. trzeba coś przygotować. Ciekawe co dziewczyny wybiorą.. Może powinnam pójść na shopping najpierw, a później do domu? Chyba tak.. Zmieniłam trasę. Byłam w drodze do sklepu z kostiumami. Weszłam do środka
-Dzień dobry
-Dzień dobry - odpowiedziała sprzedawczyni
Szukałam jakiegoś kostiumu, który odpowiadałby moim wymaganiom, ale żaden mi się nie podobał. Księżniczka, pirat, budowlaniec, syrenka, ninja, cosplay jakiejś postaci z anime, kolejna księżniczka, wróżka.. no nic ciekawego nie ma! Już miałam się poddać i wyjść, gdy nagle na kogoś wpadłam
-Przepraszam! - spojrzałam na twarz "nieznajomego" - C..co ty tu robisz?!
-Witam panienkę - uśmiechnął się od ucha do ucha
-Żegnam! Do widzenia - powiedziałam sprzedawczyni i szybko wyszłam ze sklepu, ale pan "wpadłem na panienkę to się uczepię" poszedł za mną - Czego chcesz?! - zatrzymałam się i odwróciłam do niego
-Chciałbym pomóc panience ze strojem - uśmiechnął się - Mam już idealne przebranie

-Co? Jakie?
-Zapraszam do mnie w piątek, a panienka się dowie
-Dlaczego dzień przed zabawą?
-By panienka nie miała innej opcji niż go przyjąć - dalej się uśmiechał
-Zamknij się..
-Czy potrzebuje panienka jeszcze czegoś z miasta?
-..Tak
-A więc będę panience towarzyszył
-Skoro chcesz.. ale ty nosisz wszystkie zakupy!
Odwróciłam się i poszłam w stronę sklepów. Skoro tu jestem to zafunduję sobie kilka nowych ciuszków. A on oduczy się towarzyszyć mi podczas zakupów! Ha! Ha! Plan idealny! Tylko.. nie odstępuje mnie na krok, jak jakiś cień.. Trochę to straszne, ale to pewnie, tylko nawyk, kiedy był tym kamerdynerem.. Mniejsza. Mam tragarza, więc mogę zaszaleć!
I takim sposobem kupiłam KILKA rzeczy..
A on nawet nie narzekał na ciężar..

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Bez komentarza?

~Autorka

Ja nie mam rodziny...

Poranek wigilijny to klapa. Dla kogoś takiego jak ja nie istnieje wesoła rodzina.. A skoro o rodzinie mowa, to właśnie dzisiaj moja mama, mój tata i mój młodszy brat zginęli w wypadku. Jakim wypadku? Ja wiem, że ktoś to przyszykował, by tak to wyglądało. Może byłam mała, gdy to się stało, ale już wiedziałam to i owo. Cóż.. dzisiaj wieczorem pójdę na grób mojej rodziny, a później może sobie trochę pospaceruję. Jakąś kolację można by też zjeść. Sklepy są chyba otwarte do 14. W zasadzie tylko jeden sklep, ale kto powiedział, że tam nie można kupować. Włożyłam już od razu pieniądze do kurtki i tak na wszelki wzięłam składany nożyk. Pożyczam go czasem Reni, bo mówi, że wygląda jak ten Izayi z 'Durarary', a ona ma nawet gotowy jego cosplay..
-Może zadzwonię do kogoś? - zastanawiałam się na głos
Wzięłam telefon do ręki i pierwsze co rzuciło mi się w oczy to SMS od wujka

Od: Wujek Blue
Do: Nadia ;*
"Witaj słoneczko! Może w tym roku wpadłabyś do nas na święta? Rita i Paul na pewno by się ucieszyli. Nie spędzaj tych świąt na cmentarzu, to szkodzi twojej uroczej buźce. Jak zwykle jesteśmy gotowi na twój przyjazd! Twój ukochany wujaszek~! PS. Chciałem wysłać list, ale dotarłby za późno"

Zaśmiałam się. Cały wujek. Jednak jak zwykle zignorowałam wiadomość. W sprawie spędzania świąt to musiałam je spędzać z rodziną. A gdzie jest moja rodzina? Na cmentarzu oczywiście. Więc to tam spędzam święta. Oczywiście na początek zjadam kolację, złożoną z zupki chińskiej, pierożków chińskich, pierożków meksykańskich, frytek, ciasteczek, innych ciasteczek, popcornu i jogurtu. To moja kolacja wigilijna. Nawet nie ma dwunastu dań... Odłożyłam telefon i siadłam przed telewizorem. Dzisiaj 'Kevin sam w domu', jak zwykle trzeba go oglądnąć. To tradycja..
Oglądałam sobie TV tak gdzieś do..
-Osz! Cholera! Już 15?! Teraz już nie kupię sobie kolacji! Cholera! Cholera! - krzyczałam
Jaka ja głupia, że przegapiłam sobie godzinę.. Teraz ta Wigilia jest rozbita.. Walnęłam głową o ścianę. Spojrzałam jeszcze raz na godzinkę i powtórzyłam walnięcie głową o ścianę. W takich chwilach człowiek naprawdę może się załamać...
-A co ja jutro zjem? - zamyśliłam się chwilkę - Chyba mam coś jeszcze w lodówce..
Poszłam do kuchni by sprawdzić lodówkę. Świeciła pustakami. Zamknęłam ją z uśmiechem i padłam na podłogę
-Jestem trupem.. Po prostu tu zdechnę z głodu. i już.. po kłopocie..
Chyba zaczynam dramatyzować. Czyli jestem głodna... Wstałam z podłogi i ubrałam się w kurtkę, buty i czapkę. Wyszłam z domu i go zamknęłam. Nałożyłam po drodze szalik i pobiegłam na cmentarz. Muszę spędzić z nimi godzinę, a wolę nie marznąć. Zwłaszcza, że dzisiaj -12 stopni. Przynajmniej na razie...
Gdy dotarłam na cmentarz szybko dostałam się do grobu rodzinnego. Znam drogę na pamięć. Usiadłam na ławeczce przed nim. Nie modliłam się. Nie wierzę w Boga.. no niby wierzę, ale ogółem uważam, że on nie istnieje. A jeśli istnieje to jest naprawdę beznadziejny. Zaczęłam nucić kolędy. To powinno mi poprawić humor.. choć trochę...
-Nadia? - odwróciłam się w stronę głosu
-Kamil? Co ty tu robisz?
-Raczej co ty tu robisz? Nie powinnaś spędzać świąt z rodziną?
-A ty? Pierwsza zadałam pytanie - oznajmiłam
-Odwiedzam grób taty z mamą i siostrami - usprawiedliwił się - A ty?
-Odwiedzam grób swojej rodziny - po moich słowach jakby zamilkł i zasmucił się
-Och.. przykro mi i.. przepraszam - podrapał się po karku
-Nie szkodzi. Już się przyzwyczaiłam do samotności - uśmiechnęłam się do niego - Wesołych świąt
-Wesołych świąt - i poszedł razem ze swoją rodziną
Patrzyłam jeszcze jak odchodzą, a potem wróciłam do śpiewania kolęd nad grobem. Robiło się późno i zimno. Chyba pora się zbierać. Jeszcze wpadnę do parku. O tej porze księżyc ślicznie odbija się w zamrożonym jeziorze. Weszłam do opustoszałego parku i poszłam na ławeczkę pod drzewem z idealnym widokiem na jeziorko. Bez problemowo się tam dostałam. Usiadłam i patrzyłam jak zahipnotyzowana na taflę zamarzniętego jeziorka. Tak pięknie. Poczułam nagle czyjąś obecność. Odwróciłam się i od razu krzyknęłam
-AAA!!!
-Zamknij się! - prawie zostałam zdzielona pałką!
-Zostaw mnie! - może powinnam użyć nożyka - Pomocy! - nie miałam czasu wyjąc go z kieszeni, gdy gość złapał mnie za ramię - Ktokolwiek! - dlaczego na myśl przychodzi mi tylko jedna osoba? - Sebastian!!!
Koło mojej twarzy przeleciał nóż, a uścisk na przedramieniu zniknął. Stałam tak zamrożona w szoku
-Panienko! - nauczyciel, który pojawił się znikąd przytulił mnie - Przepraszam, że nie pojawiłem się na czas - w moich oczach pojawiły się łzy - Panienko?
-Sebastian! Sebastian! - wtuliłam się w niego, płacząc
-Już wszystko dobrze panienko, nic ci już nie grozi - pogłaskał mnie po głowie
-Przepraszam
-Za co? Przecież nic mi nie zrobiłaś
-Przepraszam za moje słowa, przepraszam cię Sebastian - jego płaszcz był już mokry na ramieniu, czyli miejscu mokrym od moich łez
-Skoro tak.. wezmę to jako przeprosiny
Podniósł moją głowę za podbródek i wpił się w moje usta. Jego usta były ciepłe. Całował świetnie, wręcz niesamowicie! Jak ja mogłam tego wcześniej nie zauważyć? Spróbowałam oddać pocałunek. Nie wiem co mną kierowało, ale czułam się tak wspaniale. Ten pocałunek dostarczał ciepła moim zimnym, sinym ustom, a całej mnie przyjemności. Dlaczego tak mi dobrze? Oderwaliśmy się od siebie. Oddychałam ciężko, a ślina zjeżdżała po moim podbródku. Patrzyłam zamglonym wzrokiem na nauczyciela, wycierając o rękaw kurtki ślinę

-Panienko - zaczął, ale przerwał mu mój burczący brzuch, zaśmiał się lekko - Może spędzimy razem te święta?
-..T..tak - powiedziałam cicho już nie tylko czerwona na policzkach ze względu na zimno, a on spojrzał na mnie zadowolony... mimo, że czułam jak patrzy na mnie z góry... dosłownie i w przenośni...
Udaliśmy się do jego domu, gdzie czekała już kolacja wigilijna z idealnie zastawionym stołem. Nie mogłam stłumić okrzyku zachwytu.
Te święta nie będą takie same jak poprzednie...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

A oto i.. święta! Mimo, że mamy je już za niedługo to musiałam przyśpieszyć czas. Heh.. okej. Pytanka macie, to zadawajcie!

~Autorka