11 grudnia 2017

Niepotrzebne korki...

Spokój. Czy to tak wiele? W moim przypadku najwyraźniej tak. Dlaczego? Jaki jest powód? Hmm.. CO MNIE PODKUSIŁO BY WYPOWIADAĆ WOJNĘ NAUCZYCIELOWI!!! (Nauczy-CIELOWI ~Autorka) Chyba naprawdę jestem tępa, że tak postąpiłam..
-Co się stało? Jesteś jakaś przybita - stwierdziła Ola, blondynka o brązowych oczach, naprawdę bardzo ładna, każdy chłopak na nią leci, no.. prawie każdy
-Nie przejmuj się, to tylko.. - spróbowałam dobrać słowa, ale nijak mi to nie wychodziło - wojna z nauczycielem - poddałam się i powiedziałam jej
-Co?! Serio!? Ty? Z nauczycielem? Wojna?! Jak?! - pytała
-Sama nie wiem..
-A z którym? - zapytała jak się tylko uspokoiła
-Z tym nowym.. emm.. Sebastianem Michaelisem, czy coś
-Czy któraś z was mnie wołała? - usłyszałam dobrze znany mi głos tuż za sobą
-AA!! - obie krzyknęłyśmy, jak on się za nami tak pojawił?! Sekundę temu go tam nie było!!
-Co ci na mózg strzeliło?! Prawie na zawał zeszłam! - trzeba walić prosto z mostu, nawet, a zwłaszcza, jak to nauczyciel, którego się w tym przypadku naprawdę nie lubi
-A nie prowadzimy przypadkiem wojny, panienko? - uśmiechnął się w sposób, który mnie najbardziej irytował
-Jeśli będziesz mi chodził z taką gębą po szkole.. to przestanę do niej chodzić! - zadeklarowałam
-Ej, ej, ej, Nadia, czy ty się słyszysz? I w ogóle, żeby tak jeszcze do nauczyciela.. - nie wyglądała na pewną moich poczynań, na co ja się uspokoiłam
-Nie przejmuj się Michaelisem.. To palant - stwierdziłam
-Panienka, chyba powinna popracować nad słownictwem, obrażanie nauczyciela to minus dziesięć punktów - powiedział
-ANI. MI. SIĘ. WAŻ! Nie wolno ci tego wpisywać do dziennika - czy to zalicza się do grożenia? Raczej nie
-Przykro mi to mówić, ale.. nie masz nade mną żadnej władzy - oznajmił mi bardzo widoczny i wręcz oczywisty fakt
-Chodź Nadia. Lekcje się zaraz zaczynają, w dodatku tej potyczki nie wygrasz - powiedziała blondynka
-Wiem, wiem. Już idę.. - puściłam jeszcze jedno nienawistne spojrzenie na Sebastiana, a potem pobiegłam do szafki przebrać buty i poprzekładać książki
Jednak nadal pamiętam jego słowa, gdy się oddalałam. Zwykłe, jakie słyszę od nauczycieli, ale.. to było jakieś pełne.. grozy? Emocji? Sama nie wiem, ale.. "Widzimy się na lekcji", to chyba normalny tekst i nie ma w nim nic dziwnego, prawda? Chociaż same wypowiedziane słowa przez niego brzmią już dziwnie.. Nic na to nie poradzę. Taki już mój pogląd...
-Nadia? Dlaczego stoisz w drzwiach? - spytała Ola
-Wpadłam na genialny pomysł! - wzięłam gąbkę od tablicy - Wszyscy już są? - zapytałam, a blondynka popatrzyła po klasie
-Tak, brakuje tylko ciacho-nauczyciela - powiedziała z uśmiechem
-Proszę, przestań - moja mina wyrażała więcej niż tysiąc słów, ale zignorowałam to szybko - Zobaczymy kto będzie dziś brudny - uśmiechnęłam się złośliwie i umieściłam gąbkę tak by spadła na osobę, która wejdzie do klasy - Tak powinno być dobrze
Stałam na krzesełku by ustawić gąbkę. Nagle drzwi się otworzyły, a potem wszystko wydarzyło się potwornie szybko. Jednak relacjonując to, było tak...
Gąbka zaczęła spadać w tym samym czasie co ja z krzesełka. Zamknęłam oczy by mieć ten upadek z głowy, gdy nagle poczułam na swoim ciele dwie silne ręce i ramiona podtrzymujące resztę mojego ciała. Otworzyłam oczy i zobaczyłam różowo-czerwone iskry, a także jeden dziwnie, przejęty wyraz na twarzy. Poczułam jak coś spada mi na głowę, więc znowu zamknęłam oczy. Potem wszystko się uspokoiło..
-Panienko? Możesz już otworzyć oczy - usłyszałam ten głos, który szeptał mi na ucho
W trybie natychmiastowym zaczęłam się wiercić i odpychać od tego zboka. Co on se myśli?! Otworzyłam oczy by przyjrzeć się mojej sytuacji, ale wciąż się wyrywając. Tak samo jak on byłam cała w kredzie z gąbki. Super... Poza tym była dość wysoko nad ziemią. Co ja gadam? BYŁAM TRZYMANA "NA KSIĘŻNICZKĘ" PRZEZ NIEGO!!! Wstyd! Nie przestawałam się wyrywać, aż w końcu uwolniłam się z jego uścisku, tym samym prawie upadając na podłogę. Dlaczego prawie? Bo on znowu mnie złapał. To zbyt podejrzane! Ma za szybki refleks i siłę! Coś jest nie tak.. A takiego czegoś nie dorobisz się nawet na tej jego niby siłowni..
-Rany rany.. Mimo tego, że panienka jest cała w kredzie i centrum tego zamieszania, nadal ma siłę do szamotania - westchnął
-Zamknij się! Odstaw mnie na ziemię! Puść mnie! - mimo, że dobrze mi w jego ramionach.. NIE POZWOLĘ NA TAKIE TRAKTOWANIE MOJEJ OSOBY!
-Rany rany.. - pomachał głową z dezaprobatą, mam ochotę go walnąć - Otwórzcie książki na stronie czterdzieści trzy i zacznijcie czytać tekst, potem uzupełnijcie ćwiczenia pod tekstem, ja muszę się zająć jedną niesforną uczennicą - powiedział i wyszedł ze mną z klasy
-Postaw mnie! - wciąż krzyczałam na niego
-Chyba panienka nie chce, by widziano nas w taki sposób - uśmiechnął się złośliwie, a mnie zatkało
-No.. niby nie.. - przyznałam mu rację
-Więc niech panienka się uspokoi i da mi działać - uśmiechnął się potulnie
-Dobra, rób co chcesz - ciekawe za ile pożałuję swoich słów
-Skoro panienka mi tak każe - uśmiechnął się tak jak ja nienawidzę, ten uśmiech to chyba jego znak rozpoznawczy..
Jego słowa spowodowały na mojej twarzy naprawdę, NAPRAWDĘ, ogromne zaniepokojenie łamane na zdziwienie. Szybko dostaliśmy się do łazienki dla nauczycieli. Dlaczego nauczycieli? Ponieważ jako iż byłam niesiona przez tego palanta, który oznajmił, że jako szanujący się nauczyciel nie wejdzie do damskiej toalety bez nakazu, a dziewczynkom nie wolno wchodzić do męskiej, uznał wszem i wobec, że pójdziemy do łazienki dla nauczycieli. Ciota..
-Proszę się nie ruszać panienko - powiedział spokojnie uśmiechnięty nauczyciel, kładąc mnie na parapecie
-Tylko się pośpiesz.. przez ciebie i twoją głupotę omija mnie lekcja.. - oznajmiłam ni to obrażona ni to znudzona
Zaśmiał się lekko i wyciągnął pięknie haftowaną chusteczkę z kieszeni swojej marynarki. Zamoczył ją w wodzie z kranu i lekko zaczął przemywać mnie, moje włosy, aż w końcu zjechał na ubrania i moje prywatne okolice
-Hej! To już podchodzi pod molestowanie seksualne! - unikałam jak ognia mokrej chusteczki - Dawaj! Sama sobie poradzę! - wyrwałam mu chusteczkę i sama zaczęłam "zmywać" z siebie kredę z gąbki
Szło mi to opornie. Jak on to zrobił, że dwoma ruchami było już czyste?! Ja trę i trę, a jest jeszcze gorzej niż było! No ludzie... Kim on jest, że umie takie coś? Jeszcze mi powiedzcie, że był sprzątaczką albo lokajem! NA PEWNO UWIERZĘ... Popatrzyłam na Sebastiana. Był czysty! JAK?! Patrzył na mnie tymi swoimi czerwonymi przeszywającymi oczami, jakby patrzył wprost wgłąb mojej duszy. Wzdrygnęłam się, a on jakby zachichotał, zaśmiał się. Nie wiem jak mam określić ten dźwięk wydobywający się z jego otworu gębowego oraz gardłowego
-Skończyła już panienka, że tak uważnie się mi przygląda? - zapytał, a ja się zarumieniłam i wróciłam do tarcia
Kurde! Jestem pewna, że specjalnie wziął mnie na księżniczkę, bym potem musiałam wycierać kredę z takich miejsc! Sprytnie.. Zemszczę się
-Zemszczę się na tobie, oj zemszczę.. - mamrotałam pod nosem
-Będę na to czekał z niecierpliwością - oznajmił
Miał tego nie słyszeć! W końcu, gdy udało mi się.. jemu udało się zetrzeć ze mnie z moim nieuniknionym oporem kredę, wróciliśmy na lekcję. Po drodze wymieniliśmy jeszcze krótką rozmowę, a dokładniej...
-Opuściła panienka bardzo ważną lekcję - powiedział dziwnie przejęty, zadrżałam
-A co ci? Chory jesteś? Kredy się naćpałeś? - zażartowałam
-Będę musiał dać panience jakieś dodatkowe nauczanie
-Co?! Nie! Nie zgadzam się!
-Niestety panienki edukacja ucierpiała na tym niefortunnym incydencie, a jako nauczyciel nie mogę tego zignorować
-Możesz! Nie potrzebuję korków! Mogę sama się pouczyć czy coś! - protestowałam, bo co miałam zrobić? Zaprosić go do siebie?
-Zapraszam do mnie w sobotę, na przerwie podam adres, dobrze? - zaprosił mnie.. mam się cieszyć?

-Dziękuję, ale.. nie dziękuję. Nie potrzebuję korków.. - oznajmiłam spokojnym tonem
-Jeśli panienka sama nie przyjdzie, zaprowadzę panienkę siłą
-Przy.. Przyjdę - zająknęłam się, straszny...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Chyba nieźle się zapowiada :)

~Autorka

Po lekcjach...

Lekcje z tym nauczycielem niby nie wydają się złe, ale.. dla mnie to piekło! Co z tego, że to jego pierwszy dzień?! I tak materiały zdążyliśmy jeszcze raz przerobić! Jak on to zrobił? Jeszcze nie wiem.. ale się dowiem! Kiedyś! Na pewno.. możliwe...
Podczas ostatniej lekcji, czyli plastyki, którą tak ogółem też mamy z Sebastianem, mieliśmy narysować co chcemy. Najpewniej chciał stwierdzić ile osiągają nasze umiejętności. Szkicowałam. Kilka kresek tu i tam. Popatrzyłam przez okno wciąż tworząc jakieś kreseczki. Westchnęłam i wróciłam do rysunku. Widziałam jakąś postać. Przyjrzałam się dokładniej. To Sebastian!!! Nie! Chociaż mam szansę się troszkę zrewanżować. Dorysowałam rogi, pazury, kły i szpiczaste uszy. Szkic został pomalowany w odcieniach od czerni do bieli, ale coś nie dawało mi spokoju. No tak poza uczuciem bycia obserwowaną. Wzięłam czerwony i pomalowałam oczy. Pobawiłam się jeszcze kredką i utworzyłam małą mgiełkę wokół oczu. Podniosłam swoje dzieło i przyjrzałam się.

Wyglądał tak samo pociągająco co strasznie. Jak jakiś potwór...
Nagle mój rysunek został mi wyrwany z rąk
-Hej! - wstałam i spojrzałam na złodzieja
-Widzę, że panienka Nadia już skończyła - zaczął się przyglądać
-Nie patrz! - starałam się zabrać mu kartkę, ale cały czas robił uniki, nie odrywając wzroku od kartki z jego podobizną - Oddaj!
-Czyżbym dostąpił zaszczytu zostania narysowanym przez panienkę Nadię? - Zakpił? Skomplementował? Sama nie wiem
-Tak tylko maziałam po kartce! - musiałam się jakoś usprawiedliwić..
-Czyżby? Widziałem z jakim zapałem rysowałaś - to tłumaczy to dziwne uczucie - Aż tak panienka mnie znienawidziła, że dorysowała mi te elementy? - tym razem wyczułam kpinę!
-Elementy? Nie nazywaj tak, takich super dodatków! - jego twarz nie wyrażała żadnej emocji - Kły lub pazury.. dlaczego obrażasz cechy zwierzęce? - moja mała zemsta za sprawdzian z historii wytoczyła artylerię
-Nie śmiałbym, jednakże.. panienka uważa, że takie dodatki są "super"? A więc dlaczego je dodała właśnie tutaj? - wskazał na siebie, złapał mnie! Muszę coś wymyślić!
-Może chciałam zrobić cię ładniejszego? - prychnęłam, potrząsając rękę na pozór "Odganiam natrętną muchę"
-Nie spodobałem się panience? - położył dłonie na moich barkach i mimowolnie przeszedł po mnie dreszcz. Odskoczyłam
-Jesteśmy w klasie Sebastian! Opanuj się!
-Już zdążyłaś przeskoczyć granicę między "pan" i zaczęłaś mówić do mnie na "ty"?
Dzwonek zadzwonił jak tylko otworzyłam usta by mu wygarnąć to i owo. Chociaż z tym przejściem na "ty" ma rację. Nawet nie zauważyłam.. Zaczęłam się pakować. Założyłam torbę na bark i już miałam wychodzić, gdy drzwi zostały zamknięte. To nie był wiatr. Spojrzałam na dłoń w czystej białej rękawiczce, potem na rękę, aż mój wzrok zatrzymał się na twarzy jednego takiego wkurzającego nauczyciela
-Mógłbyś mnie wypuścić? Skończyłam już lekcje.. - powiedziałam z nietypowym spokojem
-Nie słuchałaś mnie? - powiedział z dezaprobatą i dotknął palcem czoła, podpierając rękę - Miałaś zostać ze mną chwilkę po lekcjach - powiedział z tym swoim uśmieszkiem, od którego mnie mdli
-No to czego chciałeś? Bo petycji na "Najlepszego nauczyciela roku" nie podpiszę.. - powiedziałam zniechęcona i "szczerze" przejęta
Ręka przemknęła koło mojej twarzy i uderzyła w drzwi bezszelestnie. Nie zastanawiając się jak to zrobił, szybko odnalazłam się w "interesującej" sytuacji. Sebastian oparty jedną ręką o drzwi, pochylający się nade mną, a drogi ucieczki z drugiej strony nie ma. Dlaczego? Z łatwością złapał by mnie drugą ręką i nie wiadomo już co zrobił.. Wycofałam się trochę by zwiększyć odległość między nami, ale ten jak na złość się przybliżył. Drzwi postanowiły utrudnić mi jeszcze bardziej moje położenie. Oparta o te nieszczęsne drzwi ze strachem wymalowanym w oczach spojrzałam na Sebastiana. Jego twarz była niedaleko mojej, o wiele za blisko! Położyłam ręce na torsie mężczyzny i spróbowałam go odepchnąć, ale ani drgnął. Zamiast tego wyczułam lekkie zarysy mięśni pod koszulą. Zarumieniłam się jak głupia. Jesteśmy w stanie wojny, a on co?! Druga ręka należąca do Sebastiana powędrowała w moją stronę. Zamknęłam oczy i przygotowałam się na najgorsze, ale nic nie nadeszło. Poczułam tylko palce na moich szarych włosach i tyle. Zdziwiona i zdezorientowana otworzyłam oko, a potem drugie. Sebastian stał z uśmiechem, a w ręku trzymał jakiś kłaczek
-Kłaczek - powiedział i odsunął się, zabierając rękę z drzwi
-Prawie zawału przez ciebie dostałam! - nakrzyczałam na niego i szybko wyszłam z szali trzaskając drzwiami
Energicznie przemierzałam korytarz i schody. Moje serce biło nienaturalnie szybko. Policzki piekły, a w głowie był mętlik. Nie lubię tego stanu! Zatrzymałam się przed swoją szafką i odetchnęłam kilka razy. Włożyłam rękę do kieszeni jeansów w poszukiwaniu kluczy. Nie znalazłam ich. Przecież cały czas tam były. Miałam je w klasie. Wypadły mi po drodze? Poprawiłam torbę i ruszyłam polować na swoje klucze. Szłam z głową w dole tą samą trasą przypatrując się podłodze, była taaaaaka zachwycająca.. Nagle się z kimś zderzyłam. Upadłam i spojrzałam na rozbawioną twarz znienawidzonego nauczyciela
-Tego szukasz? - zapytał machając mi MOIM pęczkiem kluczy nad głową
-Tak, miło, że znalazłeś, a teraz oddawaj - wystawiłam rękę po klucze
On zamiast podać klucze, złapał mnie za rękę. Już miałam wyrwać swoją dłoń, ale ten podciągnął mnie i mogłam już stać o własnych siłach. Powiedziałam nieme oraz nieistniejące "dziękuję" i spróbowałam zabrać klucze. Niestety mi się nie udało
-Jesteś nauczycielem, prześladowcą, zboczeńcem czy złodziejem, bo już się pogubiłam - oznajmiłam
-Jestem jedynie piekielnie dobrym nauczycielem - powiadomił
-Extra.. to może oddaj klucze, a jutro będziemy kontynuować tę naszą wojnę? - zaproponowałam już trochę zirytowana
-Zostały nam jeszcze pewne sprawy do omówienia.. - pochylił się tak, że jego usta były tuż przy moim uchu - Nie cierpiące zwłoki moja duszyczko..
Poczułam jak klucze wpadają mi do rąk, a Sebastian odchodzi za mną, jakby nigdy nic. Czy on właśnie nazwał mnie swoją duszyczką?
O co chodzi..?

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Hmm? Dlaczego przeniosłam opko z wattpada tutaj? Informatyka i brak pomysłu się kłania..

~Autorka

Jak to wychowawca?!

-No, ale posłuchaj mnie Nadia!! - moja najlepsza przyjaciółka, a zarazem przyjacwelka próbowała zwrócić na siebie moją uwagę - Wiesz, że nawet jeśli mnie nie słuchasz to i tak ci powiem?
-Wiem, dlatego daję ci wolną rękę.. - powiedziałam nie odrywając wzroku od książki
-Ale ja nie chcę twojej ręki, tylko uwagi! - jak to ona zaczęła mną potrząsać
-Dobra, dobra, o co ci chodzi? - zaczęła mnie irytować, więc zwróciłam na nią swoją cenną PODZIELNĄ uwagę
-Słyszałam plotki, że jakiś nowy nauczyciel ma dojść do naszej szkoły - oznajmiła - Poza tym usłyszałam gdzieś także, że jest z niego niezłe ciacho
-A tobie tylko chłopcy w głowie? - zapytałam uśmiechając się lekko
-Jestem typową narodową uczennicą państwową - uwielbiała bawić się słowami, co mnie śmieszyło
-Właśnie widzę - zaśmiałam się, a Renia razem ze mną
Zadzwonił dzwonek. Nadal rozmawiając i śmiejąc się z byle żarcików szłyśmy w stronę sali na pierwszą lekcję. Zawsze jesteśmy przed dzwonkiem, żeby sobie jeszcze chwilę pogadać lub zająć się przyjemnościami.. ewentualnie, jak to Renia ma w zwyczaju, robić zadanie domowe. Czasami zazdroszczę jej tego jak szybko potrafi napisać zadanie, a najlepsze, że poprawnie. Weszłyśmy z torbami do klasy i usiadłyśmy do swoich ławek. Ja siedziałam w trzecim rzędzie, pod oknem, trzecia ławka na pięć w jednym rzędzie. Ogółem na jedną klasę jest przeważnie tylko czternaście albo piętnaście osób. Do klasy wszedł dyrektor, co mnie zdziwiło, a zaraz za nim szedł bardzo, bardzo przystojny gość o kruczoczarnych włosach i czerwonych oczach. Jeśli lubi soczewki to niech ma. Jego nienaganna wyprostowana koszula i czarna marynarka dodawały mu tego czegoś, co brakuje większości mężczyzn. Wyglądał młodo, może dwadzieścia, dwadzieścia trzy lata. Jednym słowem, ciacho. Dziewczyny już piszczały cicho na jego widok i szepcząc wymieniały się opiniami na widok nowego faceta. Westchnęłam i spojrzałam jeszcze raz na niego. Nasze spojrzenia się skrzyżowały. Jego oczy jakby rozbłysły, a gdy zamrugałam i przetarłam oczy, znowu były tak jak trzeba. Przewidziało mi się?
-Witajcie - zaczął dyrektor - chciałbym wam przedstawić nowego nauczyciela, a zarazem waszego wychowawcę, Sebastiana Michaelisa
Co? JAK TO WYCHOWAWCĘ?! A co się stało z panem Uromne?!
-Miło mi, jestem Sebastian Michaelis - przywitał się, a jego głos.. miód na moje uszy
-To ja was zostawiam, tylko nie sprawiajcie problemów panu Michaelisowi - wyszedł
Wszyscy spojrzeli po sobie, a zaraz potem wzrok skierował się na pewnego przystojnego nauczyciela opierającego się o biurko nauczyciela
-Zacznijmy od przedstawienia się sobie - zaproponował nauczyciel
Każdy w klasie podawał imię, nazwisko, wiek, ulubiony kolor i zajęcie. Tak oto cała klasa powiedziała o sobie kilka słów. Nagle Gabryśka podniosła rękę
-Tak? - zapytał nauczyciel
-Czy moglibyśmy zadać panu kilka pytań? - jej pytanie było bardzo trafne, strasznie byliśmy ciekawi jego odpowiedzi
-Bez problemu. Więc co chcecie wiedzieć? - wydawał się dziwnie pewny siebie, co on kombinuje?
-Czy ma pan dziewczynę? - spytała prosto z mostu Zośka, prawie oplułam się śliną, ale mimo to uważnie obserwowałam każdy ruch nauczyciela
-Nie, nie mam
-A co lubi pan robić? - Renia.. ja cię błagam..
-Lubię zajmować się ogrodem, gotować, a także sprzątać, jest też wiele innych, ale są tajemnicą - ten jego uśmiech sprawiał, że serca TAMTYCH dziewczyn się topiły, ja tylko prychnęłam
-Czy jest zwierzę, które pan lubi? - nasza "kochana Barbie" zainteresowała się?
-Oczywiście - ta odpowiedź jest niezaspokajająca
-Czego pan od nas oczekuje? - zapytałam takim pytaniem, które od kogoś musiało się wydostać
-Starań, jak najlepszych wyników i ciężkiej pracy
-Ile ma pan lat? - Renia.. dlaczego ty?
-A na ile wyglądam?
-Na dwadzieścia jeden! - odpowiedziała Gabryśka
-A więc mam dwadzieścia jeden lat - staaaaryy...
-Ma pan brata bliźniaka? - spytała Kinga
-Nie - przynajmniej więcej ich matka nie miała
-Skąd pan jest? - na to pytanie uśmiechnął się
-Z bardzo daleka - był jakiś dziwny -Jednak równocześnie przybyłem tu z Anglii
-Ćwiczy pan coś? - to pytanie jest nie na miejscu Zośka..
-Biegam oraz chodzę na siłownię raz na tydzień - ciekawe co kryje się tam pod tą.. NIE!!! STOP!!
-Czego pan uczy? - w końcu zadałam to pytanie, które miałam w głowie od wyobrażeń nowego nauczyciela
-Wszystkiego
-Jak to wszystkiego? - zapytałam słysząc odpowiedź nauczyciela
-Zwyczajnie, będę jako jedyny nauczyciel uczył waszej klasy każdego przedmiotu - odpowiedział - Czy w czymś problem? - czy on właśnie skierował to zgryźliwe pytanie do mnie?!
Za to reszta dziewczyn pisnęła na jego odpowiedź i to jak zrobił pozę "Zastanawiam się podpierając rękę". Wcześniej nie zauważyłam, ale on nosi białe rękawiczki. Ciekawe co pod nimi kryje..?
-Nie, żadnego - powiedziałam z obrzydzeniem pomieszanym ze złością, na co on tylko uśmiechnął się - Uduszę go.. - wymamrotałam pod nosem i założyłam ręce na piersi
-Panienka Nadia zostanie ze mną na chwilę po lekcjach, dobrze? - zapytał, a raczej rozkazał. Usłyszał mnie..?
-Dobrze - odpowiedziałam wciąż zdziwiona
-Macie jeszcze jakieś pytania? - Klasa pokręciła głowami na nie, oprócz mnie - Masz jeszcze pytanie Nadio? - jego męski i przyjemny dla ucha głos lekko mnie onieśmielił, ale..!
-Czym ty jesteś Sebastianie Michaelisie? - zadałam pytanie, które mnie już do reszty nurtowało, a on się tylko uśmiechnął, w taki.. nieprzyjemny, złowrogi sposób
-Jestem jedynie piekielnie dobrym nauczycielem - skłonił się lekko trzymając dłoń na piersi
-Jeszcze się przekonamy... - nie mogłam się powstrzymać
-Czy to było wypowiedzenie wojny? - uśmiech nie schodził z jego twarzy, wstałam
Wiedziałam, miałam przeczucie, że pakuję się w  wielkie bagno, ale.. miałam to gdzieś!
-Oczywiście - wypowiedziałam wojnę nauczycielowi, który był naprawdę rozbawiony sytuacją, za to ja miałam się na czujności
-Skoro tak, życzę szczęścia - uśmiechnął się tak..
Czułam od niego jakąś mroczną aurę, jakby ciemność zaczęła pochłaniać mnie i jego. Dostawał się do moich wszystkich zakamarków. Zadrżałam by odepchnąć to uczucie. Spojrzałam w oczy nauczyciela, który znowu stały się na krótką chwilę różowe? Na pewno świeciły. Zadarłam z czymś, z  czym nie powinnam zadzierać...
Tylko z czym?

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Siemanko i witam w tym oto fanfiction~! Mam nadzieję, że historia, którą piszę na wattpadzie się Wam spodoba~!

Niżej jest obrazek jak mniej więcej wygląda Nadia(czyli ty ^^ ). Szare włosy i niebieskie oczy ;)

~Autorka