12 grudnia 2017
Prawda wychodzi na jaw!
-Muszę powiedzieć, że zawiodłem się na kilku osobach - zaczął swój wywód już następnego dnia po sprawdzeniu sprawdzianów - Chciałbym, żeby osoby, które wymienię zostały po lekcjach ze mną - westchnął ze dezaprobatą
-A ile osób ma, że tak powiem, przechlapane? - zapytał Kamil
-Sześć osób - odpowiedział nauczyciel
-Aż tyle?! - zdziwił się Paweł
-Owszem, dlatego jestem rozczarowany - jego twarz była zimna - Jednak jest jedna osoba, która uzyskała idealny wynik - uśmiechnął się kierując wzrok na mnie - Dlatego poproszę też Nadię o zostanie ze mną po lekcjach by pomóc innym uczniom, czyli Kindze, George'owi, Zosi, Elizabeth, Gabrieli i Tomowi - wymienił osoby, które zostają, z czego jeszcze ja będę musiała go znosić..
-Dlaczego muszę to robić? - zapytałam ze zmęczeniem
-A dlaczego nie? Przecież żadne z was, moi drodzy, nie ma nic zadane na jutro z powodu wycieczki - powiedział nauczyciel
-Właśnie! Dziękuję za przypomnienie, proszę pana. Mam tutaj zebrane pieniądze i zgody wszystkich - oznajmiła Gabryśka, klasowy skarbnik
-Dobrze, dziękuję. Połóż proszę na biurku i wróć na miejsce - odrzekł spokojnie
-Seeeebusiuuu~! - jakiś dziwny krzyk, świergot.. no nie wiem jak to nazwać, rozbrzmiał w naszej sali
Rozglądnęłam się po wszystkich, ale nikt też nic nie rozumiał. No może poza profesorkiem. On był mocno zirytowany. Nagle przez okno wleciała jakaś czerwona kulka. Zamknęłam oczy i zasłoniłam swoją głowę, by rozbita szyba nie zrobiła mi krzywdy. Jednak nie było żadnego odgłosu tłuczonego szkła. Otworzyłam oczy i pierwsze co zobaczyłam to czarne spodnie i czerwono-czarne szpilki. Moja twarz wyrażała typowe "WTF?!". Tak samo jak reszta klasy. Zadarłam głowę w górę i zobaczyłam resztę czerwonej kulki, która aktualnie stoi mi na ławce. Czerwone długie włosy, płaszcz. Z przodu pewnie jakaś koszula czy coś, bo nie wygląda na kogoś bez stylu, ale.. to kobieta czy mężczyzna? Zmarszczyłam brwi i bez uprzedzenia zwaliłam czerwoną kulkę z mojej ławki. Stał mi na zeszycie, co mam poradzić?
-Ugh.. - można powiedzieć, że zwijał się na tej podłodze z bólu, nagle wstał, jakby nigdy nic - Co ty sobie wyobrażasz?! Tak spychać damę! A jakbym złamał sobie moje przepiękne paznokcie?! Dopiero co sobie zrobiłem! Pomyśl zanim coś zrobisz! - zaczął się na mnie wydzierać
-Pomyślałam.. ale zauważyłam, że stoisz na moich książkach, więc grzecznie i uprzejmie postanowiłam cię pacnąć w plecy. Najwyraźniej przewróciłeś..aś..eś się na tych swoich szpileczkach - powiedziałam z przymilnym uśmiechem, chyba zamieniam się w Sebastiana...
-Ty bezguście! Jak śmiałaś..?! - nagle się zamknął czując dotyk na swoim ramieniu
-Co cię tu sprowadza panie Grell? - Sebastian jest zbyt oficjalny
-No jak to co Sebuś-chan? Oczywiście, że T~Y~! - oznajmiło dźwięcznie czerwone coś
-Sorry, że się wetnę, ale.. kim jesteś i jakiej jesteś płci? - zapytałam chłodno
-Jak śmiesz?! - wkurzyło się
-No co? Nie zapytałam cię o wiek.. - byłam trochę znudzona, a chciałam szybko uzyskać odpowiedź
-To jest Grell Sutcliff, jest mężczyzną o innej orientacji - przedstawił go Sebastian
-Wypraszam sobie! Jestem damą! - zaprotestował dziwak
-Spoko Grell.. Róbta co chceta, ale mi nie przeszkadzaj - oznajmiłam zimnym tonem
-Jesteś bardzo podobna do jednego takiego smarkacza.. - stwierdził Grell
-Panie Grell - powiedział dość groźnie, ale wciąż z miłym uśmiechem Michaelis - Porozmawiajmy na zewnątrz - jego głos brzmiał tak strasznie, a jednak wciąż tak miło - A wy tu zaczekajcie
Sutcliff został wyciągnięty z klasy za włosy przez Michaelisa. Nigdy nie widziałam tak poirytowanego Sebastiana. Interesujące.. Chyba chcę wiedzieć więcej na ten temat. Wstałam z ławki i pokierowałam się za nauczycielem i dziwadłem
-Nadia? Dokąd idziesz? - zapytała Kaśka, która siedzi koło drzwi
-Muszę coś sprawdzić - oznajmiłam na odchodne i wyszłam z klasy
Pokierowałam się za odgłosami jęków i "krzyków". Szybko znalazłam moje zguby, ale nie pokazałam im się na oczy. Chowałam się za rogiem i przysłuchiwałam ich rozmowie
-Więc co cię tu sprowadza? - zapytał Sebastian
-Już ci przecież odpowiedziałem na to pytanie, Sebuś-słonko - odpowiedział Grell, lecz pod wściekłym wzrokiem nauczyciela, przeraził się i westchnął - Jestem tu w sprawie pracy - on też chce być nauczycielem?
-Ktoś ma umrzeć? - czekaj, co?
-Ahh! Willuś zabronił mi mówić o sprawach pracy z tobą! - podniecił się czerwony dziwak - Jednak mogę zdradzić ci, że za niedługo ktoś tu umrze - CO? - Szkoda tylko, że praca shiningamiego jest taka nudna.. Nie to co twoja jako.. - Sebastian zatkał mu usta
-Cicho, ktoś tu jest - wstrzymałam oddech po słowach czarnowłosego
Powoli i ostrożnie zaczęłam się wycofywać. Nagle walnęłam o coś plecami. Natychmiastowo się odwróciłam i pisnęłam, gdyż ten kto mnie zatrzymał, był nie kto inny jak profesorek
-A panienka co tu robi? Chyba wyraźnie powiedziałem, żeby nie ruszać się z klasy - był ostry i surowy
-Ja? - zaśmiałam się nerwowo - Bo widzisz.. ja.. emm..
-Wpa~dłaś~ w ~kło~po~ty~! - oznajmił synonimami czerwony
-Więc słucham - powiedział groźnie Sebastian, całkowicie ignorując tego namolnego czerwoniaka
-Bo.. - mam - zobaczyłam kota, gdy wychodziłeś, więc zaczęłam za nim podążać i gdy go złapałam to.. go głaskałam i on tak wspaniale mruczał, a potem go wypuściłam i..
Nagle Sebastian złapał mnie za obie ręce i uklęknął przede mną
-C..Co ty robisz?! - byłam zdziwiona jak nigdy dotąd
-Wybacz, że o to pytam, ale.. - spojrzał na mnie poważnie - Gdzie jest teraz ten kot?
-Co?
Chyba źle usłyszałam... prawda?
Pierwszy test Michaelisa
Jest już poniedziałek. Końcówka drugiej lekcji, czyli fizyki. Na czwartej mamy mieć sprawdzian podsumowujący nasze dotychczasowe umiejętności, czyli co umieliśmy już od początku gimnazjum do naszych ostatnich godzin nauki z nowym wychowawcą. Z tego co zrozumiałam i sama "wydedukowałam" to wiem, że Sebastian chce sprawdzić z kim jakie są "problemy" i komu będzie musiał pomóc w nauce. Mam nadzieję, że nie zaprosi ich tak jak mnie do siebie.. To znaczy.. Mam całkowicie gdzieś co ten idiota zrobi.. Phi!
Dzwonek rozbrzmiał na przerwę
-Na następnej lekcji podam wam zadanie domowe z fizyki, a teraz możecie wyjść - oznajmił profesorek - Mam nadzieję, że nie zawiodę się na tobie podczas testu - powiedział do mnie, ostatniej osoby wychodzącej z klasy. Jak to się dzieje, że zawsze wychodzę ostatnia?
-A co? Oczekujesz czegoś ode mnie?
Ten tylko się uśmiechnął, a ja prychnęłam i wyszłam z klasy, kierując się do moich przyjaciółek
-Hejka, co tam? - zapytałam podchodząc do Reni, Kaśki i Britney
-A nic, tak sobie gaworzymy wśród kruków - odpowiedziała jak zawsze wesolutka Renia
-Jakich kruków? - spytała zdziwiona Britney, zawsze nie do końca łapała żart - Aaa.. okej, rozumiem
-A tak na serio to o czym gadałyście?
-Trochę o tym, trochę o tamtym - powiedziała Kaśka z tym jej złośliwym uśmieszkiem
-A nie łaska powiedzieć? - zaśmiałam się
-No wiesz.. gadałyśmy o tobie i nauczycielu! - wykrzyknęła Renia, ale szybko zamknęłam jej usta dłonią, by nikt nie zwracał na nas zbytniej uwagi
-No co? Przecież widać jak na siebie patrzycie - spojrzałam na Britney morderczym wzrokiem - Teraz tak samo patrzysz na mnie... Chyba się nie zakochałaś - stwierdziła zrezygnowana
-Jasne, że nie! On jest ode mnie straszy o nie wiem.. trzy cztery lat! Nie ma opcji byśmy się zakochali, plus prowadzimy właśnie wojnę - oznajmiłam trochę wkurzona
-Ale byście do siebie pasowali! Jego czerwone oczy do twoich niebieskich, jego czarne włosy do twoich szarych! Jego idealna twarz do twojej słodziutkiej buźki! - Renia zabrała moją rękę ze swojej twarzy - No pomyśl! Mieć takiego wspaniałego, cudownego i przystojnego chłopaka! Jak marzenie! - i pochłonęła się w swoim śnie na jawie
-W ogóle, co robiłyście w weekend? - starałam się zmienić temat
-Ja byłam na weekendzie u babci na imieninach.. Wiało nudą.. - powiedziała Britney
-Ja spędzałam czas z moim chłopakiem - no tak, cała Kaśka, jako jedyna z niewielu w naszej klasie ma chłopaka - A ty?
-Ja? Ja.. uczyłam się do testu - wzruszyłam ramionami i zrobiłam przepraszającą minę
-Na pewno? - spytała Kaśka, zbliżając się niebezpiecznie blisko - To dobra wymówka, żeby ukryć spotkanie z chłopakiem lub wyjście jakieś
-O..o co ci chodzi? Przecież mówię prawdę, uczyłam się do testu - w domu mojego wroga, który mi wszystko tłumaczył i ogółem pomagał... to brzmi naprawdę źle..
-Uznam to za prawdę dopiero, gdy zobaczę wynik twojego sprawdzianu - powiedziała i wróciła do "normy"
-Czasem was nie rozumiem - oznajmiła Britney, zaśmiałyśmy się wszystkie trzy
-Co? Gdzie? Jak? Kiedy? - o, widzę, że Renia znowu powróciła do żywych - Wojna światowa numer 57! Aktywacja kurczaka! - wykrzyknęła
-Co?! - ja, Kaśka i Britney nic nie zrozumiałyśmy
-Ktoś może to przetłumaczyć na nasz? - zapytała Britney i się zaśmiałyśmy
-Śmiejcie się śmiejcie.. ja za to znam odpowiedzi na test - uśmiechnęła się w triumfalnym uśmiechu
-Skąd? - spytała Kaśka
-Wiem to i owo.. nie jestem taka głupia na jaką wyglądam - zrobiła się trochę mroczno-poważna, ale szybko wróciła do wesolutkiej wersji - Za 12 sekund dzwonek! Idę pod klasę, bo chcę widzieć jak pani Kowalska wyglebie się na obcasie
Popatrzyłam jeszcze za wesołą podskakującą niebieskowłosą. Wzruszyłam ramionami i w tym samym momencie zadzwonił dzwonek. Rozmawiając znalazłyśmy się pod klasą. Po drodze widziałam panią Kowalską, która podnosiła się z upadku. Aż dziwne.. tak samo jak pewien nauczyciel.
Lekcja minęła nie ubłagalnie szybko. I nagle znalazłam się przed testem
-Powodzenia - powiedział Sebastian, a potem zaczął chodzić po klasie sprawdzając czy nikt nie ściąga
Zamiast na nim, skupiłam się na teście. Pytania są.. jakoś..
Ani się obejrzałam, a już skończyłam. Coś za szybko mi poszło. O WIELE ZA SZYBKO... Poza tym, test wydawał się.. okropnie łatwy. Nie wiem czy to przez korki Michaelisa czy jego głupotę umieszczać takie proste rzeczy na teście, ale.. zrobiłam ten test jako pierwsza. Oddałam kartkę i usiadłam w ławce. Nie ma co robić przez następne dwadzieścia minut. Wyciągnęłam zeszyt, będący moim brudnopisem i zaczęłam rysować. Znowu nie wiedziałam co rysować, więc zauważając twarz w kreskach, w końcu wiedziałam co mogę narysować. Profesorek sprawdzał mój test lub kogoś innego. Moja ręka poruszała się raz delikatnie, a raz ostro mocno zaznaczając kształty. Po chwili w moim rysunku cos mi nie pasowało. Czyżbym znowu..? Nie.. Nie! Nie! NIE WIERZĘ! Pomalowałam czerwonym to co miało być czerwonym i patrzyłam na to coś..
Dlaczego?! Znowu! Ja w to po prostu już nie wierzę. Schowałam rysunek w zeszycie, zamykając go i zaczęłam się pakować. Dzisiaj, jako, że jest poniedziałek po czterech lekcjach mamy wf na dwóch godzinach lub basen. Jak kto woli. Ja osobiście wybrałam wf.
Dzwonek rozbrzmiał, a uczniowie musieli oddać kartki. Ciekawe jak sobie poradziłam. Walnęłam facepalma, wiedząc, że przejmuję się tą głupią oceną. W ogóle chyba złagodniałam. Powinnam toczyć wojnę z Sebastianem, który dalej zwraca moje podejrzenia co do jego osoby, niż iść mu na rękę! Co ja robię?! Założyłam torbę na ramię i już miałam wyjść z klasy, gdy..
-Nadia - usłyszałam swoje imię i odwróciłam się by zobaczyć Sebastiana z uśmiechem, trzymał mój test - Wspaniale! 100%, idealny wynik - oznajmił
Ja jednak nadal nie dowierzałam swoim uszom...
Dzwonek rozbrzmiał na przerwę
-Na następnej lekcji podam wam zadanie domowe z fizyki, a teraz możecie wyjść - oznajmił profesorek - Mam nadzieję, że nie zawiodę się na tobie podczas testu - powiedział do mnie, ostatniej osoby wychodzącej z klasy. Jak to się dzieje, że zawsze wychodzę ostatnia?
-A co? Oczekujesz czegoś ode mnie?
Ten tylko się uśmiechnął, a ja prychnęłam i wyszłam z klasy, kierując się do moich przyjaciółek
-Hejka, co tam? - zapytałam podchodząc do Reni, Kaśki i Britney
-A nic, tak sobie gaworzymy wśród kruków - odpowiedziała jak zawsze wesolutka Renia
-Jakich kruków? - spytała zdziwiona Britney, zawsze nie do końca łapała żart - Aaa.. okej, rozumiem
-A tak na serio to o czym gadałyście?
-Trochę o tym, trochę o tamtym - powiedziała Kaśka z tym jej złośliwym uśmieszkiem
-A nie łaska powiedzieć? - zaśmiałam się
-No wiesz.. gadałyśmy o tobie i nauczycielu! - wykrzyknęła Renia, ale szybko zamknęłam jej usta dłonią, by nikt nie zwracał na nas zbytniej uwagi
-No co? Przecież widać jak na siebie patrzycie - spojrzałam na Britney morderczym wzrokiem - Teraz tak samo patrzysz na mnie... Chyba się nie zakochałaś - stwierdziła zrezygnowana
-Jasne, że nie! On jest ode mnie straszy o nie wiem.. trzy cztery lat! Nie ma opcji byśmy się zakochali, plus prowadzimy właśnie wojnę - oznajmiłam trochę wkurzona
-Ale byście do siebie pasowali! Jego czerwone oczy do twoich niebieskich, jego czarne włosy do twoich szarych! Jego idealna twarz do twojej słodziutkiej buźki! - Renia zabrała moją rękę ze swojej twarzy - No pomyśl! Mieć takiego wspaniałego, cudownego i przystojnego chłopaka! Jak marzenie! - i pochłonęła się w swoim śnie na jawie
-W ogóle, co robiłyście w weekend? - starałam się zmienić temat
-Ja byłam na weekendzie u babci na imieninach.. Wiało nudą.. - powiedziała Britney
-Ja spędzałam czas z moim chłopakiem - no tak, cała Kaśka, jako jedyna z niewielu w naszej klasie ma chłopaka - A ty?
-Ja? Ja.. uczyłam się do testu - wzruszyłam ramionami i zrobiłam przepraszającą minę
-Na pewno? - spytała Kaśka, zbliżając się niebezpiecznie blisko - To dobra wymówka, żeby ukryć spotkanie z chłopakiem lub wyjście jakieś
-O..o co ci chodzi? Przecież mówię prawdę, uczyłam się do testu - w domu mojego wroga, który mi wszystko tłumaczył i ogółem pomagał... to brzmi naprawdę źle..
-Uznam to za prawdę dopiero, gdy zobaczę wynik twojego sprawdzianu - powiedziała i wróciła do "normy"
-Czasem was nie rozumiem - oznajmiła Britney, zaśmiałyśmy się wszystkie trzy
-Co? Gdzie? Jak? Kiedy? - o, widzę, że Renia znowu powróciła do żywych - Wojna światowa numer 57! Aktywacja kurczaka! - wykrzyknęła
-Co?! - ja, Kaśka i Britney nic nie zrozumiałyśmy
-Ktoś może to przetłumaczyć na nasz? - zapytała Britney i się zaśmiałyśmy
-Śmiejcie się śmiejcie.. ja za to znam odpowiedzi na test - uśmiechnęła się w triumfalnym uśmiechu
-Skąd? - spytała Kaśka
-Wiem to i owo.. nie jestem taka głupia na jaką wyglądam - zrobiła się trochę mroczno-poważna, ale szybko wróciła do wesolutkiej wersji - Za 12 sekund dzwonek! Idę pod klasę, bo chcę widzieć jak pani Kowalska wyglebie się na obcasie
Popatrzyłam jeszcze za wesołą podskakującą niebieskowłosą. Wzruszyłam ramionami i w tym samym momencie zadzwonił dzwonek. Rozmawiając znalazłyśmy się pod klasą. Po drodze widziałam panią Kowalską, która podnosiła się z upadku. Aż dziwne.. tak samo jak pewien nauczyciel.
Lekcja minęła nie ubłagalnie szybko. I nagle znalazłam się przed testem
-Powodzenia - powiedział Sebastian, a potem zaczął chodzić po klasie sprawdzając czy nikt nie ściąga
Zamiast na nim, skupiłam się na teście. Pytania są.. jakoś..
Ani się obejrzałam, a już skończyłam. Coś za szybko mi poszło. O WIELE ZA SZYBKO... Poza tym, test wydawał się.. okropnie łatwy. Nie wiem czy to przez korki Michaelisa czy jego głupotę umieszczać takie proste rzeczy na teście, ale.. zrobiłam ten test jako pierwsza. Oddałam kartkę i usiadłam w ławce. Nie ma co robić przez następne dwadzieścia minut. Wyciągnęłam zeszyt, będący moim brudnopisem i zaczęłam rysować. Znowu nie wiedziałam co rysować, więc zauważając twarz w kreskach, w końcu wiedziałam co mogę narysować. Profesorek sprawdzał mój test lub kogoś innego. Moja ręka poruszała się raz delikatnie, a raz ostro mocno zaznaczając kształty. Po chwili w moim rysunku cos mi nie pasowało. Czyżbym znowu..? Nie.. Nie! Nie! NIE WIERZĘ! Pomalowałam czerwonym to co miało być czerwonym i patrzyłam na to coś..
Dlaczego?! Znowu! Ja w to po prostu już nie wierzę. Schowałam rysunek w zeszycie, zamykając go i zaczęłam się pakować. Dzisiaj, jako, że jest poniedziałek po czterech lekcjach mamy wf na dwóch godzinach lub basen. Jak kto woli. Ja osobiście wybrałam wf.
Dzwonek rozbrzmiał, a uczniowie musieli oddać kartki. Ciekawe jak sobie poradziłam. Walnęłam facepalma, wiedząc, że przejmuję się tą głupią oceną. W ogóle chyba złagodniałam. Powinnam toczyć wojnę z Sebastianem, który dalej zwraca moje podejrzenia co do jego osoby, niż iść mu na rękę! Co ja robię?! Założyłam torbę na ramię i już miałam wyjść z klasy, gdy..
-Nadia - usłyszałam swoje imię i odwróciłam się by zobaczyć Sebastiana z uśmiechem, trzymał mój test - Wspaniale! 100%, idealny wynik - oznajmił
Ja jednak nadal nie dowierzałam swoim uszom...
Nauczanie dla opornych
Szłam spokojnie chodnikiem. Nie wierzę, że w ogóle po wypowiedzeniu tej wojny do tego dojdzie.. Nie wiem nawet teraz czy to moja porażka czy zwycięstwo. Porażka, bo dałam się zaprosić do domu, możliwe, pedofila i muszę się z nim douczać. Zwycięstwo, bo zinfiltruję jego pieczarę i mogę poznać jedno lub dwa wstydliwe sekrety o nim. Już sama nie wiem co mam o tym myśleć... Spojrzałam jeszcze raz na karteczkę z dokładną mapą jak dojść, o której, kiedy i gdzie. Westchnęłam i patrzyłam za jaskinią tego wariata.. Zatrzymałam się, gdy zauważyłam dom pasujący do opisu i adresu. Sprawdziłam jeszcze wszystkie szczegóły jak ściany w kolorze ecru* (czyt. ekri) i szafirowo-granatowy dach. Wszystko się zgadzało. Dwa piętra także i te wyszukane drzwi. Jeszcze mi powiedzcie, że nauczycielska pensja robi z niego arystokratę, to idę skoczyć z mostu... Zapukałam do tych wielkich, pięknie zdobionych, dębowych drzwi. Po chwili, która trwała z dziesięć sekund, otworzył mi mój "kochany" nauczyciel
-Dzień dobry - powiedziałam przesłodzonym głosem
-Witaj panienko, zapraszam do środka, czuj się jak u siebie - odrzekł z miłym uśmiechem na twarzy, to podejrzane... bardzo podejrzane
Weszłam do środka, a Sebastian zamknął drzwi. Zupełnie jak w jakimś horrorze. On jest mordercą, a ja nic nie świadomą ofiarą. W ogóle dlaczego on nosi te rękawiczki? Ściągnęłam buty i kurtkę, wciąż przyglądając się białym rękawiczkom na jego rękach. A co do kurtki.. Koniec końców jest końcówka jesieni, prawda ('Koniec końców jest końcówka' Lepiej nie mogłam tego ująć... ~Autorka)? Ruszałam za Sebastianem, który prowadził mnie (do piwnicy ~Autorka) do najprawdopodobniej salonu. Wskazał ręką kanapę, a ja odłożyłam torbę obok siebie, gdy usiadłam. Wygodna
-Co chciałabyś do picia? Kawę, herbatę, sok? - zapytał uprzejmie
-Poproszę herbatę - odpowiedziałam nadal pełna podejrzeń
-W tym czasie przygotuj sobie książkę i weź kartkę z zadaniami ze stołu - powiedział gdy wychodził z salonu
Zamiast zrobić to co mi kazał, zaczęłam się rozglądać. Wstałam z kanapy. Może się okaże, że ma brudno w domu, bo nie sprząta? Albo, że ma szczury.. Lub zdjęcia z dzieciństwa. Podczas zaglądania do każdego zakamarku i patrzenia na każdy obraz oraz ścianę.. Nie znalazłam nic związanego z religią. Dziwne. Natomiast co do jego sekretów.. znalazłam całe nic. Czysto, schludnie i z wyczuciem stylu (Coś w ten deseń, patrz na dole ~Autorka)
-Dzień dobry - powiedziałam przesłodzonym głosem
-Witaj panienko, zapraszam do środka, czuj się jak u siebie - odrzekł z miłym uśmiechem na twarzy, to podejrzane... bardzo podejrzane
Weszłam do środka, a Sebastian zamknął drzwi. Zupełnie jak w jakimś horrorze. On jest mordercą, a ja nic nie świadomą ofiarą. W ogóle dlaczego on nosi te rękawiczki? Ściągnęłam buty i kurtkę, wciąż przyglądając się białym rękawiczkom na jego rękach. A co do kurtki.. Koniec końców jest końcówka jesieni, prawda ('Koniec końców jest końcówka' Lepiej nie mogłam tego ująć... ~Autorka)? Ruszałam za Sebastianem, który prowadził mnie (do piwnicy ~Autorka) do najprawdopodobniej salonu. Wskazał ręką kanapę, a ja odłożyłam torbę obok siebie, gdy usiadłam. Wygodna
-Co chciałabyś do picia? Kawę, herbatę, sok? - zapytał uprzejmie
-Poproszę herbatę - odpowiedziałam nadal pełna podejrzeń
-W tym czasie przygotuj sobie książkę i weź kartkę z zadaniami ze stołu - powiedział gdy wychodził z salonu
Zamiast zrobić to co mi kazał, zaczęłam się rozglądać. Wstałam z kanapy. Może się okaże, że ma brudno w domu, bo nie sprząta? Albo, że ma szczury.. Lub zdjęcia z dzieciństwa. Podczas zaglądania do każdego zakamarku i patrzenia na każdy obraz oraz ścianę.. Nie znalazłam nic związanego z religią. Dziwne. Natomiast co do jego sekretów.. znalazłam całe nic. Czysto, schludnie i z wyczuciem stylu (Coś w ten deseń, patrz na dole ~Autorka)
Zrezygnowana, że nie znalazłam nic wyjęłam książkę oraz długopis, uprzednio zabierając kartkę ze stołu. Rozsiadłam się wygodnie na kanapie i czekałam spokojnie na Sebastiana. Koniec końców nie dał mi dalszych instrukcji co mam robić...
-Myślałem, że dłużej będziesz szperać w moich rzeczach - powiedział rozbawiony jego mość, kładąc na stoliku filiżankę z herbatą, na co lekko się zarumieniłam, ale od razu przestałam przypominając sobie, że go nie lubię
-Ha, ha, ha - zaśmiałam się sarkastycznie - Bardzo śmieszne - wzięłam filiżankę razem ze spodkiem i powąchałam - Ceylon? - zapytałam wyczuwając aromat
-Tak - odpowiedział zadowolony i usiadł koło mnie
-Nie jesteś trochę za blisko? - spytałam lekko speszona jego nagłą bliskością
-Ależ, powinienem panienkę poinstruować co i jak, a także wytłumaczyć. Byłoby to ciężkie z drugiego końca kanapy - przyłożył "zmartwiony" rękę w miejscu gdzie powinno znajdować się serce, o ile on w ogóle je ma..
-Dobra, dobra.. tylko odsuń się kawałek - oznajmiłam znudzonym tonem odkładając jeszcze gorącą herbatę na stół
-Jak sobie panienka życzy - odsunął się kawałek, na co ja wydałam westchnienie
-Dobra.. zacznijmy tą katorgę... - powiedziałam i zaczęło się piekło
Nasze dodatkowe lekcje trwały tak gdzieś do około pięciu godzin. W tym czasie wypiłam już trzy filiżanki herbaty. Spojrzałam na zegarek w telefonie, podczas, gdy nauczyciel tłumaczył mi gdzie popełniłam błędy. Mam dość..
-Rany rany.. Panienka już powoli odpływa myślami gdzie indziej - westchnął rozbawiony moim zachowaniem i postawą
-No i? To dlatego, że przynudzasz..
-Ten sam komentarz nie zadziała po raz 23 - skomentował
-Odezwał się pan "oryginalny"..
-Za każdym razem zmieniam swoją wypowiedź panienko, jeśli to uszło twej uwadze.. - i zaczynał kolejny wykład
-Tak, tak.. ty świetny, ja kiepska. Mogę już iść do domu? - przerwałam jego wywód w bardzo "uprzejmy" sposób
-Nigdy nie powiedziałem, że jestem świetny lub też, że jesteś kiepska - czy on mnie pochwalił? Czy tylko mi się wydawało? A może się obraził?
-Emm.. to.. trochę.. - nie mogłam dobrać słów
-Za wtrąceniem - na szczęście mi przerwał - Twoje oceny wydają się naprawdę dobre, ale jeśli chcesz by były lepsze, to trzeba będzie je pod szlifować - oznajmił - Bo chyba chcesz by były lepsze. Wiem, że stać cię na więcej niż tylko czwórki
-Chcę.. - wyszeptałam
-Co takiego? Nie dosłyszałem - droczył się ze mną, ewidentnie się droczył!
-Słyszałeś! Jesteś na tyle blisko, że wszystko usłyszysz! Nawet przelatującą muchę! - ze zdziwienia otworzył szerzej oczy - Ale wiesz co? Ja chcę lepsze oceny! - przyznałam już znacznie głośniej, a on się uśmiechnął
-Dobrze wiedzieć, więc.. może zaczniemy jutro od początku powtórzyć rozdział?
-A żebyś wiedział, że tak zrobimy! Przygotuj się lepiej! Czekaj.. jutro? - spytałam dopiero teraz rozumiejąc jego słowa
-Oczywiście, jest już 19.37 - zamknął kieszonkowy zegarek, kto jeszcze tego używa? - I nie mogę pozwolić, żeby uczennica sama chodziła po ulicach w nocy - wstał z kanapy
-Dobra panie dżentelmenie, czyli widzimy się jutro, tak? - spytałam, pakując swoje rzeczy
-Owszem - podał mi długopis, który mu zaraz wyrwałam
-Dziękuję za pomoc - powiedziałam i w szybkim pędzie ubrałam buty oraz kurtkę, a potem wybiegłam z jego domu, słysząc jeszcze jego śmiech
Może nie jest AŻ taki denerwujący, za jakiego go uważałam? ... Chyba mi na mózg padło...
Przekręciłam kluczyk w drzwiach i weszłam do środka swojego domu. Jedno piętrowiec. Żółte ściany i czerwone dachówki. Nic specjalnego
-Wróciłam! - krzyknęłam na dom i zamknęłam za sobą drzwi
Jak zwykle odpowiedziała mi cisza, ale co mogło innego odpowiedzieć, gdy twoja rodzina jest na cmentarzu?
*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*
Nic dodać, nic ująć.
~Autorka
Subskrybuj:
Posty (Atom)





