16 grudnia 2017

Zabawa karnawałowo-choinkowa!

Święta, święta i po świętach... Przez ten czas ZA bardzo zaprzyjaźniłam się z Sebą... Jeszcze fakt, że wie o mojej rodzinie.. Byłam zbyt ufna...
-Hej Renia! Jak ci minęły święta? - spytałam na powitanie przyjaciółki
-Hejka Nadia! Muszę przyznać, że.. - zastanowiła się chwilę - dosyć męcząco.. - uśmiechnęła się marszcząc czoło
-Serio? Co się działo? - dopytałam
-Mój tata.. w zasadzie opiekun prawny - obydwie wiemy jak to jest być sierotami, ale ona ma przynajmniej opiekuna - Ciągle wrzeszczał lub wydzwaniał gdzieś. To mnie naprawdę wnerwiało, a gdy przychodziła pora pracy.. do obiadu, to po prostu ja musiałam się wszystkim zająć, bo jeszcze by złamał paznokieć - wyrzuciła ręce do góry
-To chyba naprawdę miałaś przekichane - zaśmiałyśmy się
-A tobie jak minęły? - spytała Renia patrząc na mnie z tym swoim chytrym uśmieszkiem
-... - co mam jej powiedzieć? - ..Dobrze - odwróciłam głowę w bok, by ukryć rumieńce
-Ooo.. coś mi się wydaje, że były nawet lepsze niż dobre - poruszała śmiesznie brwiami
-Weź przestań! - dalej byłam rumiana, ale jakby co zwalę to na zimno zimy
-O! Było jakieś zadanie na święta? - zapytała totalnie poważnie, uważnie przyglądając się rysom mojej twarzy, gdy wchodziłyśmy do szkoły
-Nie, nie było niczego.. chociaż nie.. - zastanowiłam się - Pan Grell kazał poćwiczyć przed sprawdzianem na wspinaczkę, a Michaelis zadał zadanie z fizyki - oznajmiłam wkładając do szafki kurtkę i przebierając buty
-Co?! - szybko rozebrała płaszcz, czapkę i szalik - Wybacz! Muszę zrobić zadanie! - pobiegła na schody, a ja się tylko zaśmiałam i zamknęłam szafkę
-Jak zawsze zapominalska - powiedziałam do siebie
-Ale zadanie zawsze ma bez błędnie zrobione - usłyszałam dobrze znany głos za sobą
-Nie podchodź tak do mnie.. na zawał zejdę jak tak dalej pójdzie.. - przerzuciłam torbę przez ramię - Wiesz, że mogłeś nie zadawać zadania na święta? Byłoby prościej.. - westchnęłam
-Ale wtedy nie miałbym żadnego powodu, by odwiedzić panienkę w drugi dzień świąt - uśmiechnął się zadziornie
-W ogóle stało ci się coś, kiedy wracałeś do domu? - nie wiem czemu o to pytam, ja się o niego nie martwię
-Nie, ale gdy wróciłem miałem koło 20 połączeń nieodebranych na telefonie..
-Dzień dobry - ten zimny, oschły głos
-Dzień dobry, panie Mayrus - odpowiedziałam
-Dzień dobry - głos Sebastiana w jego kierunku także był zimny, ale ostry jak sztylet
-Z tego co słyszę spędziliście razem święta - popatrzył centralnie w moje oczy
-Tak, czy jest w tym jakiś problem? Zasady nie zakazują spotykać się z uczniami - powiedział Sebastian.. czekaj.. spotykać?!
-Nie, nie ma żadnego takiego zakazu - odszedł w stronę pokoju nauczycielskiego
-Brak mu manier - oznajmił Michaelis, a ja spojrzałam na niego - Nie pożegnał się z nami - uśmiechnął się miło w moim kierunku
-Jak chcesz.. idź się zajmij sobą.. wciąż prowadzimy wojnę - oddaliłam się od niego - Widzimy się na lekcji - "pożegnałam się" i odeszłam w kierunku klasy
Pod klasą widziałam już większość uczniów. Przywitałam się z każdym, opowiadaliśmy jak spędziliśmy święta. Ja unikałam tematu o moich świętach jak ognia. Było bardzo przyjemnie pogadać tak przed lekcjami. Cóż.. pora zacząć tą głupią harówkę, prawda?
Zadzwonił dzwonek
Michaelis otworzył drzwi i weszliśmy do klasy. Usiedliśmy na swoich miejscach. Już wyciągnęliśmy książki i zeszyty, ale..
-Na początek mam małe ogłoszenie - oznajmił Sebastian, a my popatrzyliśmy na niego - W ten weekend odbędzie się zabawa karnawałowo-choinkowa, więc prosimy po 5 osób z każdej klasy do pomocy
-A na tą zabawę przychodzimy normalnie czy jakoś specjalnie ubrani? - zapytała "Barbie"
-Tak, obowiązkowo trzeba być ubranym w coś specjalnego - uśmiechnął się Sebastian i skierował wzrok ukradkiem na mnie, wzdrygnęłam się
-Czyli to w ten weekend? A dokładnie? - dopytał Kamil
-Wszystkie informacje są wywieszone na tablicy ogłoszeń, naprzeciwko sekretariatu - oznajmił - Więc.. jest ktoś chętny do pomocy przy dekorowaniu sali, przygotowaniu playlisty i jej puszczaniu oraz pracy jurora?
-Pracy jurora? Dlaczego? - zapytała Zośka
-Ponieważ podczas zabawy będzie konkurs na najlepsze przebranie - wyjaśnił nauczyciel, a dziewczyny zaczęły szeptać między sobą i się podniecać
-A nauczyciele też będą jurorami? - spytał Albert
-Tylko nauczyciele klas 2, więc ja, pan Mayrus i pan Uromne - o.. cholera..
I tak w ten sposób Gabryśka, George, Kinga, Ola i Elizabeth będą pomagać przy dekorowaniu sali. Renia pobawi się w DJ'a razem z innymi osobami z innych klas. A Kaśka pobawi się w jurorkę. Ja natomiast byłam sceptycznie do tego nastawiona.. dlaczego? Nawet nie wiem, ale mam złe przeczucie...

~*TIME SKIP*~

-Naprawdę.. - westchnęłam - Nienawidzę z nim lekcji
-Trochę ciężko w to uwierzyć.. - oznajmiła Britney
-Dlaczego? - spytałam zdziwiona
-Ponieważ macie naprawdę doby kontakt, plus prawie zawsze widzę was razem - odpowiedziała
-Pamiętaj, że to wojna. Pewnie dlatego - wzruszyłam ramionami, wymyślając szybko jakąś wymówkę
-Oczywiście - zaśmiała się - Dobra, tata po mnie przyjechał. Do jutra Nadia!
-Do jutra! - odkrzyknęłam oddalającej się dziewczynie - Pora wrócić do domu - powiedziałam do siebie i ruszyłam przez zaśnieżone miasto do ciepłego, lub nie, domku
Po drodze myślałam o tym stroju na zabawę. Cóż.. trzeba coś przygotować. Ciekawe co dziewczyny wybiorą.. Może powinnam pójść na shopping najpierw, a później do domu? Chyba tak.. Zmieniłam trasę. Byłam w drodze do sklepu z kostiumami. Weszłam do środka
-Dzień dobry
-Dzień dobry - odpowiedziała sprzedawczyni
Szukałam jakiegoś kostiumu, który odpowiadałby moim wymaganiom, ale żaden mi się nie podobał. Księżniczka, pirat, budowlaniec, syrenka, ninja, cosplay jakiejś postaci z anime, kolejna księżniczka, wróżka.. no nic ciekawego nie ma! Już miałam się poddać i wyjść, gdy nagle na kogoś wpadłam
-Przepraszam! - spojrzałam na twarz "nieznajomego" - C..co ty tu robisz?!
-Witam panienkę - uśmiechnął się od ucha do ucha
-Żegnam! Do widzenia - powiedziałam sprzedawczyni i szybko wyszłam ze sklepu, ale pan "wpadłem na panienkę to się uczepię" poszedł za mną - Czego chcesz?! - zatrzymałam się i odwróciłam do niego
-Chciałbym pomóc panience ze strojem - uśmiechnął się - Mam już idealne przebranie

-Co? Jakie?
-Zapraszam do mnie w piątek, a panienka się dowie
-Dlaczego dzień przed zabawą?
-By panienka nie miała innej opcji niż go przyjąć - dalej się uśmiechał
-Zamknij się..
-Czy potrzebuje panienka jeszcze czegoś z miasta?
-..Tak
-A więc będę panience towarzyszył
-Skoro chcesz.. ale ty nosisz wszystkie zakupy!
Odwróciłam się i poszłam w stronę sklepów. Skoro tu jestem to zafunduję sobie kilka nowych ciuszków. A on oduczy się towarzyszyć mi podczas zakupów! Ha! Ha! Plan idealny! Tylko.. nie odstępuje mnie na krok, jak jakiś cień.. Trochę to straszne, ale to pewnie, tylko nawyk, kiedy był tym kamerdynerem.. Mniejsza. Mam tragarza, więc mogę zaszaleć!
I takim sposobem kupiłam KILKA rzeczy..
A on nawet nie narzekał na ciężar..

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Bez komentarza?

~Autorka

Ja nie mam rodziny...

Poranek wigilijny to klapa. Dla kogoś takiego jak ja nie istnieje wesoła rodzina.. A skoro o rodzinie mowa, to właśnie dzisiaj moja mama, mój tata i mój młodszy brat zginęli w wypadku. Jakim wypadku? Ja wiem, że ktoś to przyszykował, by tak to wyglądało. Może byłam mała, gdy to się stało, ale już wiedziałam to i owo. Cóż.. dzisiaj wieczorem pójdę na grób mojej rodziny, a później może sobie trochę pospaceruję. Jakąś kolację można by też zjeść. Sklepy są chyba otwarte do 14. W zasadzie tylko jeden sklep, ale kto powiedział, że tam nie można kupować. Włożyłam już od razu pieniądze do kurtki i tak na wszelki wzięłam składany nożyk. Pożyczam go czasem Reni, bo mówi, że wygląda jak ten Izayi z 'Durarary', a ona ma nawet gotowy jego cosplay..
-Może zadzwonię do kogoś? - zastanawiałam się na głos
Wzięłam telefon do ręki i pierwsze co rzuciło mi się w oczy to SMS od wujka

Od: Wujek Blue
Do: Nadia ;*
"Witaj słoneczko! Może w tym roku wpadłabyś do nas na święta? Rita i Paul na pewno by się ucieszyli. Nie spędzaj tych świąt na cmentarzu, to szkodzi twojej uroczej buźce. Jak zwykle jesteśmy gotowi na twój przyjazd! Twój ukochany wujaszek~! PS. Chciałem wysłać list, ale dotarłby za późno"

Zaśmiałam się. Cały wujek. Jednak jak zwykle zignorowałam wiadomość. W sprawie spędzania świąt to musiałam je spędzać z rodziną. A gdzie jest moja rodzina? Na cmentarzu oczywiście. Więc to tam spędzam święta. Oczywiście na początek zjadam kolację, złożoną z zupki chińskiej, pierożków chińskich, pierożków meksykańskich, frytek, ciasteczek, innych ciasteczek, popcornu i jogurtu. To moja kolacja wigilijna. Nawet nie ma dwunastu dań... Odłożyłam telefon i siadłam przed telewizorem. Dzisiaj 'Kevin sam w domu', jak zwykle trzeba go oglądnąć. To tradycja..
Oglądałam sobie TV tak gdzieś do..
-Osz! Cholera! Już 15?! Teraz już nie kupię sobie kolacji! Cholera! Cholera! - krzyczałam
Jaka ja głupia, że przegapiłam sobie godzinę.. Teraz ta Wigilia jest rozbita.. Walnęłam głową o ścianę. Spojrzałam jeszcze raz na godzinkę i powtórzyłam walnięcie głową o ścianę. W takich chwilach człowiek naprawdę może się załamać...
-A co ja jutro zjem? - zamyśliłam się chwilkę - Chyba mam coś jeszcze w lodówce..
Poszłam do kuchni by sprawdzić lodówkę. Świeciła pustakami. Zamknęłam ją z uśmiechem i padłam na podłogę
-Jestem trupem.. Po prostu tu zdechnę z głodu. i już.. po kłopocie..
Chyba zaczynam dramatyzować. Czyli jestem głodna... Wstałam z podłogi i ubrałam się w kurtkę, buty i czapkę. Wyszłam z domu i go zamknęłam. Nałożyłam po drodze szalik i pobiegłam na cmentarz. Muszę spędzić z nimi godzinę, a wolę nie marznąć. Zwłaszcza, że dzisiaj -12 stopni. Przynajmniej na razie...
Gdy dotarłam na cmentarz szybko dostałam się do grobu rodzinnego. Znam drogę na pamięć. Usiadłam na ławeczce przed nim. Nie modliłam się. Nie wierzę w Boga.. no niby wierzę, ale ogółem uważam, że on nie istnieje. A jeśli istnieje to jest naprawdę beznadziejny. Zaczęłam nucić kolędy. To powinno mi poprawić humor.. choć trochę...
-Nadia? - odwróciłam się w stronę głosu
-Kamil? Co ty tu robisz?
-Raczej co ty tu robisz? Nie powinnaś spędzać świąt z rodziną?
-A ty? Pierwsza zadałam pytanie - oznajmiłam
-Odwiedzam grób taty z mamą i siostrami - usprawiedliwił się - A ty?
-Odwiedzam grób swojej rodziny - po moich słowach jakby zamilkł i zasmucił się
-Och.. przykro mi i.. przepraszam - podrapał się po karku
-Nie szkodzi. Już się przyzwyczaiłam do samotności - uśmiechnęłam się do niego - Wesołych świąt
-Wesołych świąt - i poszedł razem ze swoją rodziną
Patrzyłam jeszcze jak odchodzą, a potem wróciłam do śpiewania kolęd nad grobem. Robiło się późno i zimno. Chyba pora się zbierać. Jeszcze wpadnę do parku. O tej porze księżyc ślicznie odbija się w zamrożonym jeziorze. Weszłam do opustoszałego parku i poszłam na ławeczkę pod drzewem z idealnym widokiem na jeziorko. Bez problemowo się tam dostałam. Usiadłam i patrzyłam jak zahipnotyzowana na taflę zamarzniętego jeziorka. Tak pięknie. Poczułam nagle czyjąś obecność. Odwróciłam się i od razu krzyknęłam
-AAA!!!
-Zamknij się! - prawie zostałam zdzielona pałką!
-Zostaw mnie! - może powinnam użyć nożyka - Pomocy! - nie miałam czasu wyjąc go z kieszeni, gdy gość złapał mnie za ramię - Ktokolwiek! - dlaczego na myśl przychodzi mi tylko jedna osoba? - Sebastian!!!
Koło mojej twarzy przeleciał nóż, a uścisk na przedramieniu zniknął. Stałam tak zamrożona w szoku
-Panienko! - nauczyciel, który pojawił się znikąd przytulił mnie - Przepraszam, że nie pojawiłem się na czas - w moich oczach pojawiły się łzy - Panienko?
-Sebastian! Sebastian! - wtuliłam się w niego, płacząc
-Już wszystko dobrze panienko, nic ci już nie grozi - pogłaskał mnie po głowie
-Przepraszam
-Za co? Przecież nic mi nie zrobiłaś
-Przepraszam za moje słowa, przepraszam cię Sebastian - jego płaszcz był już mokry na ramieniu, czyli miejscu mokrym od moich łez
-Skoro tak.. wezmę to jako przeprosiny
Podniósł moją głowę za podbródek i wpił się w moje usta. Jego usta były ciepłe. Całował świetnie, wręcz niesamowicie! Jak ja mogłam tego wcześniej nie zauważyć? Spróbowałam oddać pocałunek. Nie wiem co mną kierowało, ale czułam się tak wspaniale. Ten pocałunek dostarczał ciepła moim zimnym, sinym ustom, a całej mnie przyjemności. Dlaczego tak mi dobrze? Oderwaliśmy się od siebie. Oddychałam ciężko, a ślina zjeżdżała po moim podbródku. Patrzyłam zamglonym wzrokiem na nauczyciela, wycierając o rękaw kurtki ślinę

-Panienko - zaczął, ale przerwał mu mój burczący brzuch, zaśmiał się lekko - Może spędzimy razem te święta?
-..T..tak - powiedziałam cicho już nie tylko czerwona na policzkach ze względu na zimno, a on spojrzał na mnie zadowolony... mimo, że czułam jak patrzy na mnie z góry... dosłownie i w przenośni...
Udaliśmy się do jego domu, gdzie czekała już kolacja wigilijna z idealnie zastawionym stołem. Nie mogłam stłumić okrzyku zachwytu.
Te święta nie będą takie same jak poprzednie...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

A oto i.. święta! Mimo, że mamy je już za niedługo to musiałam przyśpieszyć czas. Heh.. okej. Pytanka macie, to zadawajcie!

~Autorka

Przez święta masz się do mnie nie zbliżać!

Przez ostatni tydzień nie chodziłam do szkoły. Nie odpowiadałam na telefony. Nie kontaktowałam się z nikim. Zamknęłam się w domu i nie miałam kontaktu ze światem zewnętrznym. Można nazwać to depresją.. Jednak nią nie było. Spadł śnieg, a kolejny tydzień już minął. Jeśli jutro nie pójdę do szkoły będę miała kłopoty.. Usłyszałam pukanie do drzwi
-Kogo znowu niesie?
Wstałam z łóżka leniwym krokiem, otulona w koc wyszłam z pokoju. Podeszłam do drzwi. Co ja robię? Jeśli chcę, by sobie ten ktoś poszedł to nie mogę mu odpowiadać ani otwierać.. Wróciłam do pokoju
-NADIAAAAA!!! - czy to Renia?
Podniosłam się szybko z łóżka i pobiegłam do drzwi, prawie się wywalając. Spojrzałam przez Judasza i zobaczyłam charakterystyczne niebieskie włosy. Dlaczego tu jest?
-Wiem, że tam jesteś! Albo mi otwierasz albo się włamię! - zadeklarowała
Nie zrobi tego, prawda? Ale to Renia.. kurde, to Renia! Nagle usłyszałam dźwięk otwieranego zamka
-Zgadnij kto to~! - była wesoła.. ale nie tak jak każdy by chciał! - Otworzysz ten zamek, czy ja mam to zrobić? - wskazała na łańcuszek połączony z drzwiami i framugą - Chyba sama muszę sobie poradzić
Jej ręka weszła do środka, a ja wycofując się powoli upadłam na podłogę. Złapała za końcówkę i sobie otworzyła. Drzwi walnęły o ścianę, a ja pisnęłam przerażona, strasznym, diabelskim uśmiechem Renii
-Już się więcej nie schowasz Nadia.. - spojrzała na moją przerażoną postać - Oj, przepraszam! Przestraszyłam cię? - nagle znowu stała się tą wesolutką dziewczynką
-Co ci odwala Renia!? - krzyknęłam na nią
-Hmm.. nie dostałam jeszcze papierów z psychiatryka, więc nie wiem - uśmiechnęła się
-To nie jest odpowiedź!
-Dobra, dobra - zaśmiała się - Jak się trzymasz?
-..Źle - odpowiedziałam
-Musisz wrócić do szkoły, wiesz?
-Wiem..
-Pan Michaelis zadeklarował całej klasie, że osobiście przerobi z tobą cały zaległy materiał
-CO?! Nie! Nie zgadzam się!

~*TIME SKIP*~

Chodzę do szkoły już tydzień, a szkoła dalej się ze mnie nabija, że mam randki po lekcjach z nauczycielem. Tak naprawdę to te dodatkowe lekcje.. Najwyraźniej ktoś mnie widział jak z nim odjeżdżam na motorze.. Ale to on mnie zmusił!!!  Mimo wszystko ja ograniczam kontakt z nim do minimum, co nie jest zbyt proste. Jeszcze ten pocałunek... Ludzie to był mój pierwszy!
-Nadia? Co jest? Rumienisz się - zwróciła uwagę Kaśka
-Co? Nie, nie! - nie wiedząc co zrobić, położyłam głowę na kolanach (Aktualnie siedzi na schodach z dziewczynami ~Autorka) i westchnęłam
-Widać, że coś jest nie tak. Co się stało? - zmartwiła się Ola
-To nic, serio
-Akurat! Coś musiało się stać, bo nigdy taka nie jesteś - powiedziała Britney, chyba ich nie przekonałam
-Dziewczyny, nawet jeśli by coś było, a nie ma, to.. - nie dały mi dokończyć
-Zaprzeczyłaś, czyli chodzi o chłopaka - stwierdziła Kaśka
-Co?! Nie! - znowu zaprzeczam
-I widzisz, znowu to robisz..
-A masz jeszcze jakieś dowody, że niby chodzi o chłopaka?
-Oczywiście - potwierdziła czarnowłosa - Rumieniłaś się - odruchowo dotknęłam swoich policzków - i jeszcze zaprzeczasz oraz naskakujesz na mnie, gdy sugeruję, że to chłopak - miała argumenty - Więc jedyne możliwe wytłumaczenie to takie, że chodzi o chłopaka - Kaśka jest zbyt spostrzegawcza!
-Serio? Kto to? - spytała Britney
-Nikt ważny - odpowiedziałam zawstydzona
-"Nikt ważny"? Z kim się ostatnio cały czas kłócisz? - nie proszę! Kaśka! Nie łącz faktów! - Mam!
-Kaśka, ty lisico - zaśmiała się Ola, ale mi do śmiechu nie było
-Chodzi o.. - przerwałam jej
-Nie! - krzyknęłam
-Przecież to nie żadna tajemnica - powiedziała mniej wesoła Kaśka - Każdy w klasie to już wie
-Czyli.. nie.. nie wierzę - uśmiechnęła się Britney
-Tak, chodzi o pana Michaelisa - potwierdziła Kaśka
-To prawda Nadia? Nadia?
Uciekłam... znowu

~*TIME SKIP*~

Wróciłam do szkoły po jakimś tygodniu. Znowu miałam korki z Michaelisem. Szkoła już przestała się śmiać, chyba, że między sobą. Gdy ja byłam w towarzystwie to najzwyczajniej w świecie nie zaczynano tego tematu. W dodatku przyznałam, że nie chodzimy i go nie lubię. Co do tego drugiego nikt mi nie uwierzył. Ale ja wiem swoje. Poza tym mogę liczyć na moje przyjaciółki. One nawet między sobą nie rozmawiają o mnie i nauczycielu, tak jak reszta klasy. Za to im dziękuję.
Już po lekcjach, klasowa wigilia była, wszyscy się świetnie bawili, nawet ja. Właśnie jestem w trakcie kończenia dodatkowych korków przedświątecznych z Michaelisem...
-Widzę, że wszystko zrozumiałaś - uśmiechnął się przeglądając uzupełnione ćwiczenia
-Fajnie.. Jutro Wigilia, prawda? - zapytałam
-Tak, panienko
-Dobrze, to może ja już zacznę się zbierać - zaczęłam wkładać książki do torby
-Może odwiozę panienkę? - zaproponował
-Nie, nie trzeba.. zwłaszcza od ciebie - wstałam z kanapy i udałam się do przedpokoju
-Jednak nalegam, nie mogę pozwolić, by panience się coś stało. Jest już ciemno, a powinienem dbać o swoich uczniów
-Chyba raczej tylko o mnie tak dbasz - wymamrotałam pod nosem, ale on i tak się zaśmiał, usłyszał to?
Ubrana w buty, kurtkę, szalik i czapkę z torbą na ramieniu już miałam wychodzić
-Nie, ja sama wrócę do domu - oznajmiłam widząc jak się ubiera w długi czarny płaszcz
-Czy to źle, ze dbam o panienki bezpieczeństwo?
-Sebastian! - oczy mu się zaróżowiły na sekundę, a twarz wyrażała zdziwienie (Takie trochę jak w obrazku poniżej ~Autorka) - Jesteś strasznie namolny, wiesz?! Przez święta masz się do mnie nie zbliżać! - wykrzyczałam, bo zirytował mnie, a on nadal był zdziwiony

Codziennie byłam osaczana przez niego, żeby tylko Mayrus się do mnie nie zbliżył. Zrobił się taki namolny, że kiedyś musiałam wybuchnąć..
-Czy to jest rozkaz? - zapytał powracając do powagi, która jakby mieszała się ze złością
-Tak, to jest rozkaz - zadeklarowałam - Na razie! - i wyszłam z jego domu
Czy właśnie popełniłam duży błąd..?

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Mimo, że ominęłam podróż pociągiem i odwiedziny chorej babci... Jakieś pytania?

~Autorka

Co z tobą nie tak?!

To spotkanie było.. dziwne. Tak, to określenie idealnie do niego pasuje. Bo jak w deszczu bez parasolu można jeść lody w parku? Lub w restauracji zamawiać dużo dla mnie, a dla siebie tylko kawę? Wyglądałam jak obżartuch.. W ogóle to co on? Jakiś ghoul, jak z Tokyo Ghoul'a?!
Weszłam do domu, rzuciłam torbę z książkami w kąt i poszłam do kuchni, uprzednio rozbierając kurtkę, czapkę i buty, by następnie odstawić mokry parasol. Zapaliłam światło i nalałam wody do szklanki. Napiłam się, odetchnęłam, odłożyłam szklankę i uderzyłam głową o pobliską ścianę
-Dlaczego cię tu nie ma mamo? Dlaczego zostawiliście mnie samą z tym wszystkim? - po moich policzkach popłynęły łzy, które ukrywałam - Jestem sama..
Przełknęłam ślinę i wytarłam łzy
-Może i jestem sama, ale jestem też silna, nie ma sensu się tym zadręczać - wmawiałam sobie przez najbliższe dwie godziny

~*TIME SKIP*~

-..dlatego delfiny to ssaki - wyjaśnił Michaelis na lekcji biologii - Jeszcze jakieś pytania?
-Czy ocenił pan już nasze zielniki? - zapytała Ola
-Tak, przeczytać oceny?
-Prosimy - dopowiedziała Britney
-Przepraszam - do klasy wszedł białowłosy nauczyciel - Pan Michaelis jest proszony ze mną - powiedział jak zwykle bezuczuciowo
-Dobrze - westchnął - Niech Kinga przeczyta oceny, a później zajmijcie się ćwiczeniami na stronach od 189 do 193
Wyszedł z klasy, a ja słuchałam ocen z zielników. Dostałam 6. Popatrzyłam na drzwi
-Nie wytrzymam! - wstałam z miejsca
-Nadia?! Co jest? - zapytała zdziwiona Zośka
-Nie wydajcie mnie - powiedziałam na odchodne, zanim wyszłam z klasy
-O ile sama się nie wkopiesz.. - dodała Kaśka, co akuratnie usłyszałam
Wyszłam z klasy i rozglądnęłam się po korytarzu. Pusto. Pierwsze pytanie. W prawo, czy w lewo? Po dłuższym dziesięcio-sekundowym zastanowieniu stwierdziłam, że pójdę w lewo, czyli w stronę dodatkowych schodów, przeciwpożarowych, czy jakoś tak. Usłyszałam głosy. Trafiłam! Bingo! Tajes!! Zbliżyłam się na odpowiednią odległość, by słyszeć ich rozmowy. Żaden z nich nie przejmował się otoczeniem. Byli skupieni na sobie...
-Wiem po co tu jesteś, więc od razu poproszę cię o opuszczenie tego miejsca - powiedział Sebastian z wyczuwalną w głosie złością
-Nie dam takiemu nieczystemu stworzeniu jakim jesteś, zabrać tej duszy - odpowiedział białowłosy
-Hej - widziałam już kiedyś te oczy u Seby! - Dlaczego oboje nie przestaniemy zachowywać się jak nauczyciele? Mamy sprawy do omówienia

-Bardzo dobrze, podoba mi się ta postawa - uśmiechnął się!! Straszny!! Już wiem dlaczego zostaje taki neutralny...
W tym samym momencie Sebastian przybrał pozę jak do ataku, a w jego dłoni coś zalśniło. Czy to noże?! Rzucił nimi w.. czy on ma skrzydła!? Anioł.. on jest aniołem czy jak? Bo wróżka takich skrzydeł na pewno nie ma... Obronił się. Poleciał wyżej, a Sebastian jakby rozmył się w powietrzu. Z otwartą buzią stałam w miejscu i nie miałam siły, żeby się choćby ruszyć
-Co tu się odwala? - zapytałam samą siebie
Jakimś cudem otrząsnęłam się z szoku i ruszyłam z powrotem do klasy. Nie widziałam już celu, żeby oglądać tamtą dwójkę.. Czuję się troszkę załamana. On jest aniołem... to dlaczego pojedynkuje się z człowiekiem? Czekaj.. czy Sebastian jest w ogóle człowiekiem? Już tyle razy się nad tym zastanawiałam, że Sebastian to nie-człowiek.. ale nigdy jakoś nie zagłębiałam się w tym temacie.. Czekaj.. Czego ja o nim myślę?! FUJ!
Do końca lekcji nie wrócił. Nie przejęłam się tym zbytnio, byłam w zbyt wielkim szoku. Wyszłam z klasy na przerwę. Dziewczyny stały koło okna. Ktoś nagle złapał mnie za nery (Nerki? Jack chodź tu na sekundkę! ~Autorka)
-Bu!
-AA!! - krzyknęłam i natychmiastowo się odwróciłam - Renia!
-Haha! Twoja mina byłą bezcenna! Żebyś się tylko widziała! Haha! - śmiała się
-No dzięki, wiesz?
-Już, już, sorreczki - uśmiechnęła się, co odwzajemniłam - A więc... dlaczego jesteś taka nieobecna?
-Co?
-No, gdy wróciłaś ze śledztwa w sprawie ciacho-nauczyciela to byłaś naprawdę.. nieobecna, dlaczego?
-To.. emm..
-Mi możesz powiedzieć.. w końcu ktoś tu jest loszką na sto dwa! - zaśmiałyśmy się
-Bo widzisz.. wygląda na to, że ci dwoje mają tu jakiś cel.. jeszcze nie wiem jaki, ale się dowiem - po części prawda, po części kłamstwo...
-Cel? - zamruczał zastanawiając się nad czymś - Coś jeszcze?
-Ten białowłosy.. on jest.. - jak mam to powiedzieć? - ..dziwny
-Tyle to już sama wiem, ale czy to wszystko? Jeśli nie, to usiądź na moich kolankach dziecko i opowiedz wszystko staro-młodej babci-niebabci Reni - poklepała swoje kolana
-Ty zawsze wiesz jak mnie rozbawić Renia
-Inaczej nie byłabym twoją najlepszą przyjaciółką, prawda? - wyszczerzyła się - O! A w ogóle, jak ma ten białowłosy na imię? Nazwisko też poproszę
-Może jeszcze rozmiar buta na przystawkę? - zaśmiałyśmy się
-Wczułaś się!
-Oczywiście! A odpowiadając na twoje pytanie to Armin Mayrus
-Ale dziwny! Miałaś rację!
-Nie słuchałaś jak się przedstawiał? - właśnie zdałam sobie z tego sprawę
-Miałam słuchawki na uszach - uśmiechnęła się i poprawiła kosmyki niebieskich włosów za ucho
Gadałam tak jeszcze z Renią, póki dzwonek nam nie przerwał. Tym razem Michaelis przyszedł. Nie wyglądał ani na zmęczonego, ani poturbowanego..
-Nadia - popatrzyłam w jego kierunku - Możemy pogadać?
-Ale lekcja.. - wskazałam na klasę
-Może zaczekać - złapał mnie za ramię i pociągnął mnie w stronę schodów, tych samych schodów, na których pokłócił się z aniołem
-Puszczaj! Nie masz prawa!
Nagle przyciągnął mnie do siebie. Jego twarz była wyjątkowo blisko, zbyt blisko!
-Panienko.. - szarpałam się
Następnym co się wydarzyło, był... pocałunek. ON mnie pocałował! To mój pierwszy pocałunek!
.
.
.
.
 I skradł go ten dupek, którego nienawidzę!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Zaraz potem dało się usłyszeć głośny plask o policzek, a nauczyciel puścił mnie
-Co ty sobie wyobrażasz?! - oddychałam ciężko
Patrzył na mnie zdziwiony
-Ty i ten cały Mayrus! Jesteście głupi, czy co!? - trzymałam łzy - Z wami jest najwyraźniej źle!
-Panienko..
-Zamknij się! Nie odzywaj się! Jesteś po prostu.. - znów mi przerwał, kolejnym pocałunkiem
Oderwałam się od niego
-Co z tobą nie tak?!?! - krzyknęłam na niego
Bez zawahania ominęłam go i wybiegłam
-Nadio! - krzyknął za mną
Miałam go gdzieś! Mam to wszystko gdzieś! Wybiegłam ze szkoły. Nie mogłam przestać uciekać. Trafiłam na cmentarz. Na patrząc na drogę trafiłam do grobu mojej rodziny. Opadłam na grób..
...i zaczęłam płakać jak małe dziecko...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

1. Sebastian pocałował Nadię!!!! <3   
2. Po prostu musi tu być ten punkt xD
3. Macie jakieś pytania?

~Autorka

Wróg na horyzoncie!

Po tym incydencie z tortem zostałam zawieszona na dwa dni. Coś czuję, że Michaelis mi nie odpuści tych dwóch dni bez nauki i wyjdzie z tymi swoimi korkami. Co on do mnie ma? Nie mógł się uczepić kogoś innego? Nie rozumiem go czasem. No ale dziś wracam do szkoły, więc dlaczego mam nie przestawać ubolewać? Będę w jeszcze gorszym humorze. Przez te dni przynajmniej nie oglądałam mordy tego.. nawet nie mogę znaleźć określenia!! Po prostu go zignoruję.. tak, to chyba dobry plan..
-Czy panienka wypoczęła podczas zawieszenia? - na jego głos, podskoczyłam ze strachu, gdyż był tuż za mną
-Nie strasz mnie! Nie podchodź do mnie tak więcej! Nie szepcz mi już więcej do ucha tym swoim głosem! - krzyczałam na niego, a on tyko się zaśmiał, ale tak jakoś.. bardziej szczerze
-Panienko? Dlaczego się uśmiechasz? - zapytał, a ja od razu zdałam sobie sprawę dlaczego
-Nieważne! - szybko pobiegłam do szkoły, ale niestety wpadłam na kogoś - Och, przepraszam
Spojrzałam na osobę, na którą wpadłam, myśląc, że to pewnie Albert, ale nie. To był nieznany mi facet! Miał białe włosy i czerwone oczy.
Ten też nosi soczewki? Żarty sobie stroicie?
-Uważaj jak chodzisz.. - urwał nagle, a ja poczułam ścisk na rękach i szybkie pociągnięcie w tył, by trafić na coś twardego, a zarazem miękkiego
-Mogę panu w czymś pomóc? - wyczuwałam jad w głosie nauczyciela
-Tak, szukam pewnej osoby.. - jego wzrok pokierował się na mnie, ale zaraz wrócił do Sebastiana - Jest dyrektorem tej placówki - był jakiś.. bez emocjonalny
-Zaprowadzę pana, a ty Nadia - skąd ta nagła zmiana - idź się przebierz i szybko do klasy. Poinformuj resztę, że będę za 6 minut
-A nie mówi się 5?
-Nie, to będzie 6 minut
-Okey - wzruszyłam ramionami i zostawiłam tę dwójkę
Otworzyłam szafkę i zostawiłam w niej kurtkę, czapkę, buty i parasolkę. No wiecie, nigdy nie wiadomo, kiedy zacznie padać, a pogoda dzisiaj naprawdę wygląda, jakby zaraz miało lunąć deszczem. Ubrałam buty szkolne i zamknęłam szafkę, uprzednio zabierając torbę z książkami. Następnie skierowałam swoje kroki do klasy. Weszłam równo z dzwonkiem, a wszyscy usiedli na miejscach
-O! Nadia? Co robisz? - zapytała Kaśka
-Gdzie pan Michaelis? - dodała Eli
Uśmiechnęłam się chytrze, podeszłam do biurka i oparłam się o nie rękami
-Muszę powiadomić, że Sebastian będzie tu za.. - spojrzałam na zegarek - jakieś 3 minuty, bo 3 z 6 już minęły
-Co? - niektórzy zadali to pytanie
-Do tego czasu, ja tu uczę - powiedziałam omal nie wybuchając śmiechem
-Wybacz, Nadia, ale już nic nie rozumiem - oznajmiła Britney
-I nie musisz - odpowiedziałam - Wystarczy, że poczekamy, ale..
-Chcesz go poudawać? - spytała Renia - O! To ja chcę być Kanekim z Tokyo Ghoul'a!!
-Teraz to my cię nie rozumiemy.. - powiedziała Ola
-Chcę go poudawać, więc.. to zrobię! - wzięłam głęboki wdech - Witam wszystkich - skopiowałam jego uśmiech
Prawie się roześmiali
-Witamy, panią.. - wymienili spojrzenia.. co oni kombinują? - ..Michaelis - otworzyłam szerzej oczy, żartują, prawda?
-Ekhem - odkaszlnęłam, zarumieniłam się lekko - Zaczynamy dzisiejszą lekcję od obecności
-To nie będzie konieczne - ten głos, spojrzałam na osobę w drzwiach. To ten koleś z wcześniej
-Dzień dobry - powitała go klasa
-Kim pan jest? Czego pan chce i szuka? - zapytałam prosto z mostu
-Jesteś tu nauczycielką? - był oschły, a jego wyraz twarzy nie zmieniał się nawet o zmarszczkę!
-Nie
-Więc co robisz?
-Naśladuję go
-Go?
-Odpowiadaj pan na pytania, a nie! - wkurzyłam się
-Jestem Armin Mayrus, jestem nowym nauczycielem w tej szkole i szukałem właśnie ciebie - patrzył prosto na mnie
-CO?!?! - nie tylko ja jestem tym zdziwiona
-Za niecałą minutę przyjdzie tu Seba, więc proszę wyjść.. - zaczęłam, ale mi przerwano
-Od dzisiaj klasa 2B też ma wszechstronnego nauczyciela, więc liczę na pani pomoc - przerwał mi... żeby powiedzieć coś takiego?!?!
-Ja nie jestem nauczycielką!!
-To prawda, to ja jestem tu nauczycielem - czuję, jakby Sebastian chciał go zamordować już samym wzrokiem
-Dobrze, więc przejdę szybko do rzeczy - powiedział lekko wzdychając - Zapraszam panią na spacer po lekcjach - oznajmił wprost do mnie - Będę czekał przy wyjściu, tuż po dzwonku - i odszedł nie dając mi dojść do słowa
-Co się właśnie stało? - zapytał George
-No jak to co? - Kaśka uśmiechnęła się w ten swój ulubiony sposób - Nasza kochana Nadia ma wzięcie u nauczycieli - zabić czy zatłuc cię? W dodatku jej ten uśmiech! Rodem jak z tego anime wyjęty, od tego w futrzanej kurtce!(Wiecie o kogo chodzi? ~Autorka)
-Ooooo.. Masz dziwny gust Nadia - poruszył brwiami Tom
-Zamknij się - syknęłam w jego stronę, na co się zaśmiał
-Proszę usiąść na swoje miejsce panienko - powiedział ostro Sebastian, a ja wykonałam polecenie
Usiadłam i popatrzyłam na Sebastiana. Mimo uśmiechu i ogółem "dobrego" nastroju, czułam tę morderczą aurę wydobywającą się od niego. Nie dość to, był wkurzony.. MOCNO wkurzony.. A może był zazdrosny? Ale.. o mnie? Dlaczego? W ogóle dlaczego miałby być zazdrosny o mnie? To nie ma najmniejszego sensu. Przecież się nienawidzimy...
-Nadia, podejdź do tablicy
Wstałam i wciąż pogrążając się we własnych myślach, zamyśleniach i podmysłach podeszłam do tablicy. Złapałam za kredę i napisałam wynik równania, a raczej zadania z matematyki, które było na poziomie, niby, studiów. Bez słowa odłożyłam kredę i odeszłam od tablicy na swoje miejsce
-Brawo Nadia - oznajmił Michaelis, ale już go całkowicie nie słuchałam
Swoje myśli skupiłam na nowym nauczycielu. I właśnie przy tych rozmyśleniach doszłam do wniosku, że nawet nie znam jego imienia. Głównie dlatego, że nie słuchałam go kiedy się przedstawiał... Do końca lekcji byłam.. jakby to określiła Renia? Pusta? Nieobecna? Coś w ten deseń. Miałam się z nim spotkać.. Jest tu może jakieś wyjście ewakuacyjne? Skoro drzwi zamknięte, to wyjdę oknem.. Na pewno nie chcę się z nim spotkać. Jest taki bezuczuciowy i tacy właśnie ludzie są dla mnie jak wrogowie. Bez urazy dla nich i w ogóle, ale naprawdę mam z nimi jakiś uraz.. lub do nich..
-Niezbyt chcę się z nim spotkać... - powiedziałam do siebie i wyszłam ze szkoły, po uprzednim przebraniu się
-Gotowa? - wyrósł jak z podziemi, na co ja pisnęłam
-Chyba.. t..tak...
-A więc chodź ze mną - na początku nie zrozumiałam znaczenia, ale, gdy zaczął iść w kierunku bramy, to ruszyłam szybko za nim
W taki sposób zaczęła się moja wycieczka z tym nowym... podczas deszczu...
Cholera...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

I oto kolejny rozdzialik naszej fascynującej przygody~! Mam takie pytanko... Co jest takiego złego w tym nowym???

~Autorka

Konkurs?

Kilka dni później, gdy przyszłam do szkoły, na drzwiach był wielki plakat.. Ale nie taki zwyczajny. Dotyczył.. Konkursu na Najlepszy Tort! Moja pierwsza reakcja to było takie "WTF?", ale później na pierwszej lekcji okazało się.. a sami zobaczcie!
-Witam wszystkich - przywitał nas nauczyciel z uśmiechem
-Dzień dobry, panie Michaelis - odpowiedzieli uczniowie, oprócz mnie
-Cześć Sebastian - ja go przywitałam po swojemu, a klasa już się tak nie dziwiła... przyzwyczaili się do tego
-Dobrze, usiądźcie - także się przyzwyczaił do mojego braku szacunku do jego osoby.. muszę coś wymyślić.. koniec końców.. wciąż prowadzimy tą wojnę, nie?! - Mam dla was pewne wieści
-Odchodzisz? - ups, wyrwało mi się
-Nie, Nadio, to jeszcze nie ta chwila, więc proszę siedzieć cicho - przyłożył palec do ust, a niektóre z dziewczyn zapiszczały
Dziewczyny, proszę! Poza tym patrzył na mnie tym swoim wzrokiem "Lepiej posłuchaj, bo oczekuję od ciebie więcej" ,czy coś w tym stylu...
-Tak jak już mówiłem.. - kontynuował - W naszej szkole odbędzie się, jak już zapewne wiecie, konkurs
-Konkurs? - spytała dla upewnienia Renia
-Tak, na najlepszy tort. A w związku, z tym, że takie konkursy nie zdarzają się zbyt często i każdy z was potrzebuje punktów plusowych - tu nas wszystkich ma.. no może oprócz Kaśki, Oli, Pawła, Alexa i George'a
-Przejdź do sedna - powiedziałam
-Dobrze - uśmiechnął się nieznacznie.. ciekawe dlaczego? - Zadecydowałem, że cała, powtarzam CAŁA klasa bierze udział w konkursie
-CO!?!?!? - cała klasa się uniosła, a on tylko głupkowato się uśmiechał
I to właśnie wydarzyło się na pierwszej lekcji. W tej chwili trwa już czwarta, a my do tej pory nie rozchmurzyliśmy się.. Chociaż osoby, które UMIEJĄ gotować to w ogóle się nie przejęli. Ja osobiście do nich nie należę.. Poważnie.. Znam tylko podstawy i jak zamówić coś sobie. Na tym kończy się moja wiedza... Żadne z osób, które nie potrafią gotować nie wyglądało na zadowolone. Gdyby to było anime, to każda z tych postaci miałaby takie fajne zaciemnienie na oczy i ich brak. Ale już.. trzeba skupić się na lekcji.. ymm.. religia o ile dobrze pamiętam. Rozejrzałam się po klasie. Właśnie zdałam sobie sprawę, że Sebastian po prostu siedzi za biurkiem, a klasa pogrążyła się w swoich myślach. O co chodzi? Zdziwiona i całkowicie zbita z tropu, podniosłam rękę do góry. Sebastian spojrzał na mnie zaraz po podniesieniu ręki
-Tak? O co chodzi panienko? - zapytał, ale nikt nawet nie zauważył
-Dlaczego nie prowadzimy lekcji?
Na to pytanie jakby zesztywniał, ale zaraz pojawił się z powrotem ten uśmiech
-Ponieważ na tej lekcji będziecie myśleć nad przepisami, czyżbyś już miała swój?
-Eee.. no.. ten.. zamknij się - oznajmiłam i zaczęłam sobie przypominać jakikolwiek przepis, niestety nic nie przychodziło mi do głowy
I tak do ostatniego dzwonka... nie miałam żadnego pomysłu
-Nie zapomnijcie, że konkurs jest za dwa dni - przypomniał ten potwór..
-Do widzenia, panu - każdy wyszedł z sali i zostałam sam na sam z nauczycielem
-Nadia? Potrzebujesz czegoś? - zapytał zauważając, że jeszcze nie zwiałam jak to mam w zwyczaju
-W zasadzie to... tak, potrzebuję czegoś
-Ach tak? Czego? - czy on się znowu ze mną droczy?
-P..p.. pomocy - wydusiłam z siebie
-W czym? - dopytywał, wkurzył mnie
-Dobrze wiesz! Nie zgrywaj głupka! Idę teraz prosto do ciebie i uczysz mnie piec! - krzyknęłam
-Czy to rozkaz?
-..Tak, to rozkaz. Masz mi pomóc w nauce pieczenia tortów - oznajmiłam poważnie
-Yes, my Lady - skłonił się, dopiero teraz zauważyłam, że jest tuż przede mną
Nie przejęłam się tym co zrobił. Poczułam, że to normalne. Przewiesiłam torbę przez ramię i tuż przy wyjściu z sali..
-Czekaj przy swoim motorze
Wyszłam z sali i skierowałam się do szafki. Przebrałam buty, ubrałam kurtkę, cóż zima za niedługo, więc nic na to nie poradzę. Jestem gotowa. Zamknęłam szafkę na klucz i wyszłam ze szkoły. Zimny powiew rozwiał moje ledwo co ułożone włosy. Nie przejęłam się tym zbytnio i założyłam czapkę z czarną kokardką z boku. Na parkingu zastałam już czekającego na mnie nauczyciela na motorze, z kaskiem w ręce dla mnie i długim czarnym płaszczu. Wiatr także rozwiewał jego włosy, gdyż jego kask był na jego udach. Rzucił do mnie kaskiem. Założyłam go na czapkę, która mi nie przeszkadzała, wsiadłam na motor i ruszyliśmy. Muszę przyznać, że chyba polubię ten środek transportu.. może zdam prawo jazdy na motor?

~*TIME SKIP*~ (Taki krótki urywek, co działo się u Seby <3 ~Autorka)

-Ja tego po prostu nie umiem! - rzuciłam tą zasraną łyżką w paćkę, która miała być nadzieniem do torta
-Panienko, uciapałaś się kremem - powiedział Michaelis
-I co z tego? - zapytałam krzyżując ręce na piersi
-Że teraz jest brudna - oznajmił i zlizał z mojego policzka krem
Zarumieniłam się i odskoczyłam natychmiastowo
-To.. to..t..t.. to molestowanie seksualne, wiesz!?! - czy to możliwe, by policzki tak okropnie piekły?!
-Chciałem tylko panienkę wyczyścić - zmartwił się lekko, mimo, że wyczuwałam ten jego ton głosu
-Odsuń się! Sama się wytrę!
-Ja wolałbym się tym zająć - uśmiechnął się wyciągając chusteczkę
-Ha, ha, ha - zaśmiałam się sarkastycznie - Nie - oznajmiłam poważnie
Mimo, to nie przestał się zbliżać...
-Sebastian? - wypowiedziałam jego imię ze strachem

~*TIME SKIP*~

Dzisiaj jest dzień, kiedy pokażę wszystkim moje arcydzieło! Cóż.. tak by to brzmiało, gdyby to w ogóle BYŁO arcydzieło, a nie jakaś kupa ozdobiona lukrem z dekoracją z moich ulubionych białych i czarnych róż. Czarne kazał mi dać Michaelis. Dałam swoje "dzieło" na stół, w puste miejsce z zakładką "Nadia klasa 2A". To będzie masakra...
Godziny mijały jak minuty. Moja porażka, klęska i śmierć zbliżały się nie ubłagalnie szybko. Zadzwonił dzwonek na ostatnią przerwę przed tą apokalipsą. Klasa wybiegła z sali, a ja pokierowałam się do wyjścia smętnym krokiem
-Panienko? - odwróciłam się do nauczyciela - Od rana jesteś przybita, dlaczego?
-I ty się jeszcze pytasz? A konkurs? - pokiwał głową na zrozumienie, a ja nagle zdałam sobie z czegoś sprawę - Ale ty nie będziesz niczego próbował, prawda?! - nie wiem co mną kierowało? Strach przed porażką, wyłożenie się przed Sebastianem.. a może zazdrość o to, że będzie próbował tortów innych dziewczyn.. od kiedy ja tak myślę?!?!!?
-Nie, panienko. Proszę się uspokoić. Nie będę jurorem w tym konkursie - oznajmił śmiejąc się lekko
-Co za ulga.. - westchnęłam uspokajając swoje nerwy
-Ulga? - podniósł brew, wciąż się uśmiechając
-Nie myśl sobie! Ja po prostu chcę wygrać! - jego oczy znowu na jakieś dwie sekundy stały się zaróżowione - Nieważne co, ja muszę wygrać! - mówiłam poważnie, chciałam mu udowodnić, że potrafię i jestem lepsza - Poza tym, ty jako juror i pewnie byś ocenił mój tort jako beznadziejny, bo wciąż prowadzimy wojnę...
Wyszłam z sali i podeszłam do Pawła, który znowu musiał wysłuchiwać narzekań naszej Barbie
-..Mógłbyś się jakoś ładniej ubierać, a nie na czarno, wiesz!? To po prostu straszne jak można nie nosić na sobie różu! Och! Kolejne bezguście! Znaczy się, witaj NADIA - powiedziała moje imię z jadem.. co jej zrobiłam?
-Witaj Eli
-Jestem ELIZABETH! E-LI-ZA-BETH! - wymieniła każdą sylabę swojego imienia
-I jak? Gotowa na konkurs Nadia? - spytał Paweł
-Jasne.. o ile tą kupę, którą zrobiłam, można nazwać tortem - zaśmialiśmy się, a Eli tupnęła nogą i odeszła od nas obrażona
-A jej co? Okres ma? - znowu się zaśmialiśmy
-Pewnie tak - potwierdził moje pytanie - W ogóle.. twój tort jest na pewno lepszy od mojego. Zrobiłem go ze starych herbatników, a do masy to nawet bym nie podchodził
-Aż tak źle?
-No, niestety..
-Rozwaliłeś kuchnię?
-Pewnie tak samo jak ty
Przekomarzaliśmy się jeszcze tak dopóki nie nadszedł czas egzekucji. Kto wygra konkurs?

~*TIME SKIP*~ (Strasznie dużo tych podróży w czasie... ~Autorka)

-Nagrodę zdobywa.. Nadia z 2A! - powiedział dyrektor, a ja stałam z niemałym szokiem
-Co?
Poczułam czyjąś obecność za sobą. To Michaelis. Odwróciłam się do niego, gotowa do ataku, ale ten przytrzymał mnie za barki i zaczął pchać na środek sali gimnastycznej, na której odbywał się konkurs. Dyrektor trzymał mój tort, który.. nie wyglądał poza wierzchem jak mój tort! Co jest grane?! Spojrzałam na Sebastiana, który się uśmiechał
-To twoja sprawka? - wyszeptałam do niego w złości
-Tak - odpowiedział i zostawił mnie na środku, podchodząc do Dyrka
-Proszę, oto nagroda - podał mi jakąś książkę i dyplom - Kogo byś chciała poczęstować swoim dziełem na początek?
Dostałam "swój" tort do pustej ręki. Dyrektor się odsunął i czekał na moją decyzję. Ja bez słowa podeszłam do zdziwionego Sebastiana i bez żadnego słowa rzuciłam w jego gębę tym tortem.

A on nawet nie drgnął...
Nie to co inni...
Mam kłopoty, ale było warto...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Nasz Sebastian jest brudny! Wszystko było jego sprawką? Zasłużył czy nie? Jestem pewna, że sami wiecie czy tak czy nie. Pytanka?

~Autorka

Kolejne spotkanie

Dać się wrobić w kolejne korki.. Co się ze mną dzieje?! Znałam adres, więc bezproblemowo znalazłam się w odpowiednim miejscu. Miejscu, którego już nienawidzę tak samo jak nauczyciela. Cóż się dziwić skoro to jego chata? Przeszłam przez chodniczek, nie patrząc na zainteresowane spojrzenia sąsiadek, prosto do drzwi. Zapukałam, a drzwi otworzyły się natychmiastowo. Zupełnie jakby stał pod nimi i czekał, aż przybędę. Co ja sobie wyobrażam?
-Witam panienkę - uśmiechnął się miło
-No siema... - westchnęłam i weszłam do środka
Sebastian znowu zamknął drzwi, a ja rozebrałam swój płaszcz, czapkę i buty. Pokierowałam się za nim do salonu i tak jak ostatnio usiadłam w tym samym miejscu
-Podać herbatę? - zapytał, a ja przytaknęłam uważnie rozglądając się po pokoju - Dać panience trochę więcej czasu na przeszukanie? - dorzucił żartobliwie
-Ja wcale nie..! - urwałam - A wiesz co? Daj mi tak z 13 minut.. - powiedziałam patrząc na niego
-Oczywiście - uśmiechnięty wyszedł z salonu i pokierował się najpewniej do kuchni
Wstałam z miejsca na kanapie i ruszyłam na korytarz. Znajdowało się tam jedno takie samo wejście jak do salonu, czyli łuczek, a także 3 zamknięte pokoje. Dwa po prawej, jedno po lewej, jak się wchodzi od wejścia. Ruszyłam do pierwszych najbliższych drzwi i szarpnęłam za klamkę. Okazało się, że to wejście do piwnicy. Szybko zamknęłam drzwi, nawet nie zaprzątając sobie głowy, co on może tam trzymać. Następne drzwi prowadziły do bardzo, bardzo, bardzo pięknej WIELKIEJ łazienki. No na ten widok, aż nie mogłam powstrzymać okrzyku zachwytu
-Wszystko dobrze panienko? - usłyszałam krzyk Michaelisa
-Tak, widoczki oglądam! - odkrzyknęłam
Czy on się śmieje ze mnie? Definitywnie naśmiewa się ze mnie! Dobra! Mam jeszcze 8 minut na zwiedzanie. Nie będę marnować czasu na łazienkę, mimo, że wygląda na kuszącą. Ta wielka wanna w rogu, możliwe, że nawet z hydromasażem. Ten wypasiony sedes.. ech, czym ja się zachwycam? No ale te kwiaty i kamyki.. jak w jakiejś japońskiej kulturze. Ten delikatny odcień kafelek, łączący się z czystym łagodnym różem. Prysznic to chyba ten najnowocześniejszy z Castoramy...
-To na pewno nie jest zwykła nauczycielska pensja... - powiedziałam sama do siebie wychodząc z pomieszczenia, które mnie wołało "Nie odchodź! Zostań tu ze mną dłużej! Spędzimy razem wspaniałe chwile!"
Ostatnie drzwi wydawały się.. już mniej atrakcyjne. Otworzyłam je i moim oczom ukazała się spiżarnia. Nie wyglądała na jakąś ogromną, ale w rzeczywistości, wyglądała jak z jakiejś francuskiej restauracji. W takich chwilach przypomina mi się film "Ratatuj". Wyszłam ze spiżarni, zamykając drzwi i zaglądnęłam do pomieszczenia z drzwiami w tym samym stylu zrobionym co w salonie. Moja teoria co do nich była prawidłowa. To tu była kuchnia. No ale jaka! Zapierała dech w piersiach. Trochę nowoczesna, a trochę jak z.. może XIX wieku! Przy blacie tyłem widziałam Sebastiana nalewającego do filiżanek wody na herbatę. Widać, że był naprawdę tym kamerdynerem. Niesamowite.. Co? Nie! Nie! NIE! Szybko odeszłam do kuchni i sprawdziłam jak stoję z czasem. Mam jeszcze 17 sekund!? Popędziłam do salonu i wręcz przeskoczyłam kanapę, żeby usiąść. W tym samym momencie do pomieszczenia wszedł Michaelis z herbatą i przekąskami. Uspokajałam oddech, kiedy on kładł tacę z filiżankami i ciasteczkami z kremem na stole
-I znalazła coś panienka? - zapytał prześmiewczo, na co ja zmarszczyłam lekko brwi
-A to już moja tajemnica, czy coś znalazłam, czy nie - powiedziałam od niechcenia i napiłam się herbaty
-Proszę mi ją zdradzić, mimo, że wiem jaka ona jest - oznajmił, a ja prawie wyplułam herbatę
W ostatnim momencie się powstrzymałam. Połknęłam to co miałam w buzi, słysząc cichy śmiech Michaelisa. Ale mam ochotę mu przyłożyć! Tak porządnie, by się opamiętał! Odłożyłam filiżankę z herbatą, która była odmianą Earl Grey'a. O ile pamięć mnie nie myli to.. Darjeeling Earl Grey, czyli czarna herbata. Mniejsza o herbatę! Przetarłam szybko usta rękawem, bo lekko się oplułam i spojrzałam nienawistnie na osobę, która jest za to odpowiedzialna
-To wiedz, ja nic nie powiem.. - oznajmiłam - Będziemy tak gadać, czy skupimy się na tym po co tu przyszłam? - spytałam znudzona
-A więc panienka od razu do sedna sprawy przechodzi.. Jednak zanim zaczniemy mam jedno małe pytanie - był poważny..
-Jakie?
-Co uważa panienka o ludziach? Wszystkich ludziach - zapytał
-Co o nich sądzę? - byłam teraz lekko bezuczuciowa, ale.. - Szczerze.. - wzięłam ciasteczko z kremem i spojrzałam na nie pustym wzrokiem - Świat jest pełen idiotów..
-Och? - wydawał się zadowolony, ale nie zbyt się tym przejęłam i zjadłam ciasteczko - A co sprawia, że tak panienka myśli?
-Nie wiem.. intuicja? Doświadczenie? Własne zdanie? - podałam kilka powodów, na co on tylko się uśmiechnął szerzej, jakby tak.. diabolicznie
-To wspaniale, panienko - oznajmił, nadal się uśmiechając w ten sposób, niezbyt mnie to interesowało...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

I co ja mam do powiedzenia? Dobrze bawię się na hiszpańskim? Poprawiałam test z matmy..? Nic ciekawego... Pytanka?

~Autorka

~ Wygląd postaci ~

To jest tylko po to by pokazać postacie z klasy Nadii. Cóż.. każdy wie jak wyglądają Nadia i Sebastian, więc nie ma sensu ich pokazywania. Nadie i tak macie tu zaraz pod spodem, więc luz ;)

Renia - niebieskie włosy(Nadia myśli, że farbowane), zielone oczy
Kaśka - czarne włosy, zielone oczy
Gabryśka - blond włosy, zielone oczy
Ola - blond włosy, brązowe oczy
Britney - blond włosy, niebieskie oczy
Zośka - różowe włosy(farbowane), czarne oczy
Kinga - brązowe włosy, brązowe oczy
Kamil - brązowe włosy, niebieskie oczy
Elizabeth (Barbie) - blond włosy, niebieskie oczy
Paweł - czarne włosy, czarne oczy
Albert - brązowe włosy, zielone oczy
Tom - brązowe włosy, brązowe oczy
Alex - blond włosy, czarne oczy
George - czarne włosy, niebieskie oczy

No i to wszyscy z klasy Nadii...
Pozdro ;* <3
~Autorka

Mój wychowawca... Szkolnym doktorem?!

Tego samego dnia, zaraz po złapaniu Tomka jako sprawcy poszłam na lekcje. Mijały tak jak zwykle, czyli staram się nie słuchać nauczyciela, przeszkadzać mu i oczywiście ignorować, a także udawać, że nie widzę wpatrzonych w Sebastiana wszystkich oczu dziewczyn. Na przed ostatniej lekcji dowiedziałam się, że Tomek wypisał się ze szkoły, a Ian jest w szpitalu. Co on im do jasnej ciasnej zrobił?! Nudziłam się do zbawczego dzwonka
-Poczekajcie jeszcze chwilę - powiedział nauczyciel, a klasa z powrotem usiadła na swoich miejscach - Od dzisiaj na wychowaniu fizycznym lekcje będzie prowadził mój.. "znajomy" - mam się bać?? - więc przepraszam wszystkich za niedogodności
-Nie szkodzi, panie Sebastianie - powiedział Kamil
-Tak, to nic wielkiego - oznajmiła Kaśka
-Damy radę! - wyszczerzyła się uśmiechnięta Renia i pokazała "okejkę"
-Dobrze, więc teraz się pośpieszcie, nie chcę, żebyście się spóźnili - oznajmił, spakowaliśmy się i zaczęliśmy wychodzić - Ty zostajesz Nadio - wzdrygnęłam się na swoje i imię, a następnie wydałam z siebie celowe wielkie, głośne westchnięcie
-Dlaczego zawsze ja? - podeszłam zmęczonym chwiejnym krokiem do biurka nauczyciela
-W tę sobotę zapraszam do mnie
-C..co?! - zarumieniłam się - Po co?!
-Na dodatkowe lekcje, panienko - uśmiechnął się w ten swój oryginalny sposób
Tym razem zaczerwieniłam się ze złości. Żeby mi takimi podtekstami! Oburzona wyszłam z klasy i popędziłam przebrać się na WF. Znajomy Michaelisa.. Chyba nie chodzi mu o tego czerwonego świra, prawda? Szybko przebrałam się w krótkie czarne spodenki i niebieską bluzkę z nadrukiem 'I want to fly', a włosy upięłam w dwa wysokie kucyki.
Zadzwonił dzwonek.
Wbiegłam ostatnia na salę gimnastyczną. Wszyscy już stali w szeregu. Dołączyłam i rozglądnęłam się po sali. Żadnego nauczyciela. Nagle drzwi zostały otwarte kopniakiem, a przez nie wszedł..
-To jakiś żart?! - krzyknęłam kiedy zobaczyłam jego
Czerwona czupryna upięta w kucyka, czerwono-biały dres i te czerwone adidasy. Nie zapominajmy o tych jego CZERWONYCH okularach. Za dużo czerwonego! Zdecydowanie wolę czarny kolor... Ewentualnie biały..
-Witam wszystkie duszyczki! Od dzisiaj jestem nauczycielem WF-u! Grell Sutcliff!
-Co ty tu robisz?! - wydarłam się na niego
-Uważaj, bo będziesz miała nieodpowiednie zachowanie dziewczynko - spojrzał na mnie spod byka zza swoich okularów
-Jestem Nadia, dziwolągu
-Nadia! Znowu zaczynasz kolejną wojnę z nauczycielem!? - zapytała Ola lekko wkurzona
-Nie, Sebastian to.. - czerwony osobnik mi przerwał
-Co?! Mój Sebuś-chan?! To ty wiedźmo prowadzisz z nim wojnę?!
-Chciałam być miła, ale jak wyskoczyłeś z tą "wiedźmą", to już się wkurzyłam - chciałam walnąć go z prawego sierpowego, ale uskoczył
-A, a, a, dam się nie bije po twarzy
-Nie jesteś damą - powiedziałam i trafiłam go w brzuch, zgiął się
-Gdybym tylko.. miał swoją.. kosę śmierci..
-Co tam stękasz? Nie słyszę.. - oznajmiłam
-Nadia! Wiesz co się dzieje za uderzenie nauczyciela?! - Ola wydarła się na mnie
-Mogłaś mu przygadać, ale nie uderzać! - powiedziała Britney
-Ty wredna babo! - powstał szybciej niż przypuszczałam - Lądujesz na mojej liście śmierci!!
I tak przez 15 minut wydzierał się na mnie, jak to mnie zabije, osądzi moją duszę, żeby spadła do piekła i tak dalej. Potem po prostu zaczęliśmy grać w kosza
-Podaj tutaj! Jestem niekryty! - krzyczał Albert
-Dajesz Tom! - krzyczał George
Nagle piłka walnęła mnie w tył głowy i poleciałam do przodu. Głowa mi pulsowała. Poczułam, że mnie ktoś odwraca na plecy
-Idźcie z nią do gabinetu higienisty - usłyszałam jakiś głos, ale przed oczami mi się kręciło
-Na trzy. Raz, dwa.. trzy! - poczułam, że jestem niesiona pod ramionami
Dalej już tak nie kontaktowałam. Coś trzęsło, coś opadało, coś było wygodne i zimne. Otworzyłam w końcu oczy. Znajdowałam się chyba w pokoju higienistki...
-Mój łeb.. co mi się stało? - zapytałam łapiąc się za pulsujące miejsce i powoli podnosząc się do siadu
-Piłka od kosza uderzyła cię w głowę - ten głos, to jakiś żart?
-Co ty tu robisz? - zapytałam z jadem w głosie
-Jak to co, pracuję - odpowiedział Sebastian, który aktualnie był w swoim "garniturze" i kitlu

Na nosie miał okulary, a na rękach znajdowały się te wiecznie białe rękawiczki. Włosy miał zaczesane na boku i za ucho. Wyglądał niezwykle przystojnie, z resztą jak zawsze. O czym ja do cholery myślę?! On jest.. kłamać nie będę. Jest przystojny, ale nie na tyle by mnie uwieźć
-Pracujesz jako nauczyciel, a nie pielęgniarka...
-Mam doktorat, więc pełno prawnie zastępuję higienistkę, która jest na zwolnieniu lekarskim - wyjaśnił
-Warto wiedzieć, żeby nic sobie nie zrobić, ale.. ile to będzie trwało?
-Dwa tygodnie
-Aha.. wiesz, chyba nagle czuję się lepiej, to ja już pójdę - wstałam, ale nie utrzymałam się i już byłam gotowa walnąć o posadzkę, gdy poczułam silne ramiona nauczyciela-doktora
-Właśnie widzę - zaśmiał się - ale skoro się tak dobrze czujesz to nasze dodatkowe lekcje są aktualne - a to śmieć!
-Chyba jednak czuję się gorzej.. nie będę, niestety, mogła przyjść - powiedziałam z udawanym żalem, starając się odepchnąć od niego
-W takim razie będę musiał się panienką zająć
-Co?! - spojrzałam na jego twarz
-To mój obowiązek jako doktora - uśmiechnął się w swój firmowy sposób
-Nie..! - chciałam zaprzeczyć, ale podniósł mnie i trzymał jak księżniczkę, co on sobie wyobraża - Hej! Odstaw mnie! Puść mnie!
-Rany, rany, mimo takiego niefortunnego wypadku, to nadal jesteś pełna energii - westchnął teatralnie, a dalej się uśmiechał
-Odstaw mnie! - krzyczałam na niego
-Jak sobie życzysz - odstawił mnie na to zimne łóżko, na którym się obudziłam
-Dziękuję - zarumieniłam się lekko i już spokojna ułożyłam się wygodnie na tym łożu z zieleni, które przyprawia, niektórych, o dreszcze
Byłam odwrócona twarzą do Sebastiana
-Nie ma za co panienko. Wykonuję tylko swoją pracę - uśmiechnął się miło
-A w ogóle, gdzie wcześniej pracowałeś?
-W wielu różnych miejscach - odpowiedział
-Aha.. sprecyzuj kilka ulubionych
-Hmm.. chyba żadna z nich nie przypadła mi do gustu - uśmiech.. dlaczego?!
-To podaj chociaż jedną z nich! - on mnie irytuje nawet się nie wysilając!
-Cóż.. pracowałem kiedyś jako lokaj - powiedział wzruszając ramionami - i nadal mogę - zauważyłam jak spoglądnął na mnie
W ogóle to miałam rację! Dobrze zgadłam, że był lokajem, ale w to nie wierzyłam! Nauczyciel, doktorat, lokaj i jeszcze inne prace.. To niemożliwe mieć tyle tego, a być 21-latkiem!!
-Ja nie chcę lokaja.. chociaż.. byłoby fajnie - uśmiechnęłam się szczerze
Jego oczy szerzej się otworzyły, gdy na mnie spojrzał
-No co? - zapytałam zdziwiona
-To chyba pierwszy raz, gdy tak szczerze się do mnie uśmiechnęłaś podczas rozmowy
Na jego słowa, zarumieniłam się i przekręciłam na drugi bok. Co on tak nagle? Przecież go nienawidzę. Zaśmiał się
-Cóż, trzeba się tobą zająć - powiedział po chwili
-Co mam przez to rozumieć?
Nagle znalazłam się w pozycji siedzącej, a moja niebieska bluzka wisiała na wieszaku. Mimo, że miałam biustonosz, to odruchowo się zasłoniłam, a moja twarz była buraczkiem
-C..c..c..co robisz?!
-Muszę cię osłuchać - wyszeptał - oddychaj panienko - przyłożył do mnie stetoskop
Mój oddech był ciężki, jakbym właśnie przebiegła maraton
-P..pośpiesz się - wydusiłam z siebie
-Zaraz skończę
-Ej! Bo dojdziesz mi do..!
Właśnie w tej samej chwili przez drzwi wpadła czerwona kulka, czerwona na twarzy ze złości, wrzeszcząc. Ja natomiast znowu się zasłoniłam rękami na ile mogłam. Nie dość, że ten prawie ZNOWU zmacał mi piersi, to drugi się napatoczył by mnie zawstydzać!
-Co wy tu wyrabiacie?!?! - spojrzał na nas - Odsuń się od niego ty krowo! Sebuś-chan! A dlaczego do mnie się nie dobierasz?!
-Witaj Grell, mógłbyś wyjść, muszę dokończyć diagnozę - wydawał się spokojny, mimo, że czułam jak jego aura jest nad wyraz mordercza
Zadzwonił dzwonek
-O! Dzwonek, no to pa!
Zaraz po tym wzięłam swoje rzeczy i uciekłam z pokoju higienistki...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

"Miły" piątek, poranna sobota i jak zgaduję rozwalona niedziela.. Taki weekend mnie czeka? Cóż.. Nadia ma ciekawe przygody w szkole, ale.. co się stanie dalej? Może spróbujecie zgadnąć?

~Autorka

Nadia Holmes i Sebastian M Watson

Gdy karetka w końcu zabrała Jack'a mogłam spokojnie odetchnąć. Zaraz potem przybrałam poważny wyraz twarzy. Niektórzy mówią, że wyglądam wtedy jak jakiś dorosły, ale nie zbyt mnie to obchodzi
-Sebastian
-Tak, panienko? - czy on jest na każde moje wezwanie?
-Zrobisz listę podejrzanych i ich przesłuchasz, posłuchają cię jako nauczyciela. Ja zajmę się dowodami
-A co z naszą "wojną" panienko? - nie patrząc na niego, już wiem, że miał ten uśmiech na ustach
-Na czas śledztwa zakopujemy topór wojenny, to poważna sprawa.. - spojrzałam na niego - ale i świetna zabawa
-Yes, my lady* - uklęknął na jedno kolano - Jak widać zgadzamy się w tym jednym punkcie - i poszedł

-Co go naszło nagle na angielski? - zapytałam wzdychając, gdy zniknął mi z oczu
Poszłam z powrotem na stołówkę. Rozbite okno, plama krwi i porozbijane naczynia. Urwałam kawałek swojej białej bluzki, akurat przy rękawie. Przyłożyłam do krwi. Trochę wsiąknęło, ale o to chodziło. Przeleciałam wzrokiem podłogę. Osoba winna temu wypadkowi wdepnęła w kogoś sałatkę i zostawiła ślady prowadzące do okna. Wyjęłam telefon i zrobiłam zdjęcia śladom, wdepnięciu i ogólnie zrobiłam jeszcze kilka fotek. Następnie określiłam jaki mają rozmiar
-48.. hmm..
Z tego co wiem każda z dziewczyn w tej szkole, raczej nie ma stóp powyżej 41, więc.. to musiał być chłopak. Podeszłam do rozbitego okna. Przyjrzałam mu się dokładniej. Nagle zauważyłam kawałek materiału. Szczęśliwa zabrałam go i omiotłam spojrzeniem pomieszczenie
-Raczej już nic tu nie znajdę.. - powiedziałam i wyszłam
Zadzwonił dzwonek
Serio? W takim momencie?! No poważnie?! Dobra, dobra.. Poszłam do klasy. W środku był tylko Sebastian
-A gdzie reszta klasy? - spytałam rozglądając się za kimkolwiek
-Lekcje zostały odwołane, więc jesteśmy w tej szkole tylko we dwoje - odpowiedział, a ja poczułam dreszcze
Sam na sam z tym nauczycielem? Dlaczego ja?!?!? Co ja ci takiego zrobiłam Boże, że mnie tak nienawidzisz?! A może jakiś zły duch mnie opętał? Albo jakaś klątwa? Lub po prostu mam życie na stracie.. Czy ja spotkałam jakiegoś diabła, że mam tyle styczności z Michaelisem?!
-A inni nauczyciele?
-Nie ma, tylko nasza dwójka, sam na sam - uśmiechnął się w ten swój sposób, drażniący mnie po całości
-Suuuuuper.. - poczuj ten sarkazm Michaelis!!!
-W sprawie śledztwa.. - zaczął
-To chłopak, rozmiar buta 48, jego podeszwa jest typową z adidasa, poza tym mam krew Jack'a i kawałek koszulki sprawcy - oznajmiłam - A jak twoje poszukiwania?
-Spisałem wszystkich podejrzanych i ich przesłuchałem, krąg poszukiwań sprowadził się do siedmiu osób pasujących do naszych wiadomości - powiedział spokojnie, a wręcz poważnie
-Dobra.. możesz zdobyć klucze do sali biologicznej? Przydałyby się mikroskopy
-Czy ma to związek z krwią i materiałem?
-Znasz odpowiedź, a teraz idź po klucze - uśmiechnęłam się do niego chytrze
Wstał od biurka, a ja poszłam za nim do sekretariatu. Wziął klucze do sali biologicznej, a następnie udaliśmy się w tamtym kierunku. Nie próbował, żadnych sztuczek. Czyżby też uznał, że to poważna sprawa, a topór wojenny jest na razie zakopany? Weszliśmy do sali
-Okey, ja zajmę się krwią, a ty materiałem - powiedziałam i podałam mu kawałek materiału do ręki w rękawiczce
Usiadłam przy jednym z mikroskopów pod oknem. Zrobił to samo. Skupiłam się na swoim zadaniu, czyli po 1, dowiedzieć się czegoś o broni, której została zadana rana, a po 2, czegoś o Jack'u
Zajęło mi to krócej niż zakładałam. Rana była zadana nożem, który się dostaje na obiedzie razem z widelcem. Poza tym Jack ma grupę krwi A. Nie jestem doktorem i nigdy nie będę, za dużo z tym zachodu..
-Czego się dowiedziałaś? - spytał stojący tuż za mną Sebastian
-Zajmij się własną pracą Sebastian..
-Skończyłem, już jakieś.. - spojrzał na swój kieszonkowy zegarek - ..23 minuty temu
-Serio? No nieźle.. więc? Jaki rezultat?
-Pole zawęziło się do trzech osób
-Rana została zadana przez nóż, więc on musiał normalnie chodzić na obiady. Poza tym, Jack ma grupę krwi A
-Dwie osoby
-Nazwiska? Imiona? - zapytałam zniecierpliwiona
-Tomek Szymański z ostatniej klasy i Ian Sandrowski z tej samej klasy
-Tomka kojarzę, ale Iana nie..
-Jutro przyjdź wpół do dziewiątej do szkoły - przecież do szkoły jest na 9.35!!! Dlaczego tak wcześnie?!
-Dlaczego? Po co?
-Zakończymy to śledztwo - oznajmił z pewnym uśmiechem
-Dobrze, ale jak spóźnię się na lekcję, to to będzie twoja wina profesorku
-Chciałabyś ocenę, czy punkty plusowe? - zapytał, gdy wychodziliśmy z klasy, a on zamykał ją na klucz
-Punkty - odpowiedziałam
Rozmawialiśmy tak w drodze do sekretariatu, wyjścia, aż w końcu do bramy szkoły
-Cóż.. to.. ja się chyba pożegnam..
-Może podwieźć panienkę?
-Emm.. nie lubię wsiadać do aut nauczycieli - powiedziałam zmieszana
-A czy wspominałem coś o aucie? - w tym samym momencie zobaczyłam Sebastiana na czarnym motorze, nie mogłam powstrzymać dźwięku zachwytu
-Tym jeździsz do szkoły? - zapytałam z niedowierzaniem
-Oczywiście. Czyżby zabrakło panience języka w ustach? - spytał złośliwie
-Nie gadaj, tylko podaj kask.. - wystawiłam rękę po kask, który już miałam w rękach, nałożyłam na głowę i usiadłam za Sebastianem - A czego mam się trzymać?
-Radziłbym panience objąć mnie w pasie - wiedziałam, że na jego ustach kręcił się ten uśmiech
Zawstydzona objęłam ostrożnie Sebastiana, a ten ruszył..
Ta jazda była świetna, jedyny problem, to taki, że było mi trochę zimno w ręce i.. Sebastian wie gdzie mieszkam...

~*TIME SKIP*~

Następnego dnia pojawiłam się w szkole o umówionej godzinie. Wczoraj Michaelis powiadomił mnie bym rano przyszła do sali biologicznej. Tak też zrobiłam. Weszłam do sali i ujrzałam nauczyciela opierającego się o biurko, a przed nim w ławce siedziało dwóch chłopaków. Brunet o niebieskich oczach i blondyn o tym samym kolorze oczu
-Dzień dobry Nadio, wyspałaś się dzisiaj? - spytał Sebastian, uśmiechając się na mój widok
-Cześć, Tomek, cześć Ian.. witam Sebastianie - to ostatnie wymówiłam przez zaciśnięte zęby
-Hej Nadia - Tomek przywitał się
-Elo szarówa - Ian, teraz już go kojarzę.. Sebastian patrzył na niego ze złością w oczach
-Zadam wam dwa pytania - oznajmiłam spokojnie
-Okey - odpowiedzieli równocześnie
-Jakie są wasze stosunki z Jack'iem?
Patrzyłam na ich reakcję. Tomek uśmiechnął się, a Ian jakby wzdrygnął się
-Znam się z Jack'iem od dzieciństwa, jesteśmy kumplami
-Kolega z klasy - wzruszył ramionami Ian
-Jeśli powiem teraz, że wiem, który z was jest sprawcą, to co zrobicie?
Tomek na chwilę wydał się zdziwiony, ale zaraz potem uśmiechnął się od ucha do ucha. Natomiast Ian zmarszczył brwi i spojrzał na mnie spod byka, ale wzrok Michaelisa zmusił go do odwrócenia wzroku
-Ja nic nie zrobiłem, więc nic bym nie zrobił - odpowiedział Tomek
-A czy to mój problem?! - warknął wkurzony Ian
Zaśmiałam się. Oni popatrzyli na mnie zdziwieni, a Sebastian spoglądał na mnie kątem oka, uśmiechając się w ten swój sposób
-Sprawcą jest...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Tomek! - wskazałam na niego palcem
Ian odskoczył od niego jak oparzony i odsunął się pod ścianę. Ja za to już wszystko wiedziałam. Tomek chciał zabić Jack'a za ostatni żart, który ośmieszył go w całej szkole. Nawet ja o tym słyszałam. Tomek spuścił głowę w dół, a następnie podniósł ją z psychicznym uśmiechem. Przestraszyłam się lekko i odsunęłam o krok. Sebastian wyszedł przede mnie i zakrył mnie ręką, jakby chciał mnie bronić. Ręka Tomka chwyciła nóż z kieszeni. Rzucił nim we mnie. Nóż został zatrzymany przez nauczyciela, a następnie zgnieciony jak plastelina. CO?! On jest TAK silny?!?! Podszedł spokojnie do Tomka, który wyglądał jakby właśnie srał w gacie. Nie wiem jak wyglądała twarz Michaelisa, bo był odwrócony. Tomek wbijał paznokcie w ławkę, a jego oczy aż drgały ze strachu. Cienie w klasie wydawały się być wprawione w życie, a Ian zemdlał. Mój wzrok nie schodził z Michaelisa. Tomek był blady jak biała kartka papieru. Nie poruszał się, jedynie oddychał. Przełknęłam głośno ślinę. Wszystko nagle wróciło do normy, a Sebastian odwrócił się do mnie z promiennym uśmiechem
-Sprawa została zakończona panienko, a ten osobnik dostał zasłużoną karę
-To dobrze, ale.. co ty mu zrobiłeś?
-Chodźmy, bo spóźnimy się na zajęcia - uśmiech nie schodził z jego twarzy
Przerażasz mnie Sebastianie...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

* - Tak, moja pani

Witanko! Jak już możliwe wiecie to to opko jest z mojego wattpada, gdzie także zapraszam~!

~Autorka

Bójka na warcie psa

Po tym jak dowiedziałam się, że Sebastian uwielbia koty minął tydzień. Mimo to wciąż pamiętam swoją oniemiałą minę i brak słów w gębie na ten fakt.. Grell'a też już nie widziałam od tamtego czasu. Przynajmniej ten czerwony idiota nie wchodzi mi w drogę. Wycieczka też się udała.. chociaż czułam się na niej prześladowana przez Michaelisa. A poprawa testu wyszła zadziwiająco dobrze. Ale nadal mnie zastanawia o co Grell'owi chodziło z tym "praca jako shiningami" lub "twoja praca jako..". Jako co? Nauczyciel? Muszę się tego dowiedzieć, za wszelką cenę...
-O czym tak rozmyślasz? - spytała z troską Ola
-Hm? A tam, tak sobie tylko myślę o wszystkim i o niczym.. - usprawiedliwiłam się szybko i spojrzałam na licealistów mijających nasz kącik rozmów na schodach
-Czy aby na pewno? - dopytywała
-Tak, możliwie po prostu się nie wysypiam.. czy coś - to było zgodne z prawdą, bo przez tę rozmowę Sebastiana z Grell'em nie czuję nic poza chęcią zdobycia odpowiedzi
-Cóż, chyba nie mamy innego wyjścia niż ci uwierzyć - powiedziała Kaśka, na co się zaśmiałyśmy
Nagle zobaczyłam znienawidzonego nauczyciela przyglądającemu się nam z zaciekawieniem i rozbawianiem. Nasze spojrzenia się skrzyżowały, a na jego twarzy zagościł szerszy uśmiech. Prychnęłam i odwróciłam wzrok do dziewczyn. Gadałyśmy tak jeszcze chwilę, aż nie stwierdziły, że muszą do toalety. Gdy one zniknęły, podszedł do mnie nauczyciel, wcześniej nas obserwujący
-Już ci się znudziło szukanie potencjalnych ofiar panie stalkerze - powiedziałam komentując jego zachowanie
-Skąd ten pomysł? - zapytał obojętnym tonem, przeszły mnie ciarki, bo jeszcze tak do mnie nie mówił
-Obserwowałeś nas.. to wystarczy?
-Jeśli tak postrzegasz stalkerów, liczyłbym się z panienki urodą i ilością zakochanych po uszy - oznajmił, a ja burknęłam jakieś ciche nieme "dziękuję"
-Mam ważne pytanie
-Słucham - potwierdził, że czeka na przekaz ode mnie
-Czy istnieją siły nadnaturalne? - tego pytania chyba się nie spodziewał, bo na kilka sekund jego oczy rozszerzyły się ze zdziwienia
-Skąd to pytanie?
-Proszę odpowiedzieć - nawet wstawiłam to "proszę", tylko, żeby odpowiedział na moje pytanie
-Skąd taka nagła zmiana w panienki zachowaniu?
-Michaelis! - drgnął, jego oczy na chwilę stały się różowe. Wróciły do "normalnej" czerwieni, a on zmarszczył lekko brwi
-Czy tak wyraża się do nauczyciela? - spytał groźnie
-Masz mi odpowiedzieć na to pytanie! W tej chwili!
-Czy to jest rozkaz?
-Nazywaj to jak chcesz, ale musisz odpowiedzieć - spojrzałam na niego spod byka swoimi niebieskimi oczyma
-Tak, istnieją - odpowiedział po chwili
Nie wierzyłam jego słowom, musiał kłamać, a może.. nie chcę wierzyć, że to prawda?
-Żartujesz? - spytałam lekko zła
-Jakbym mógł kłamać skoro pyta moja droga panienka? Proszę pamiętać, że ja nie kłamię - uśmiechnął się w ten irytujący sposób, ale się tym nie przejęłam
-Mów co chcesz.. to nie mój problem - odeszłam i poszłam do łazienki
-Co jest Nadia? Dlaczego jesteś taka zła? - zapytała Kaśka, poprawiając swoje czarne włosy, gdy weszłam do środka
-To nic, tylko lekka sprzeczka - uśmiechnęłam się do nich
-Chyba wiem co poprawi ci humor! - krzyknęła Renia wdrapując się przez okno
-Renia?! - wszystkie trzy krzyknęłyśmy i w mgnieniu oka podbiegłyśmy do okna pomóc Reni
-Co ty sobie myślisz?! Mogłaś zginąć!
-Ale tego nie zrobiłam - odpowiedziała Renia na krzyki Oli - Wracając do tematu.. - popatrzyła na mnie - Nadio - obawiałam się najgorszego - zróbmy żart nauczycielowi
-He? - zadałam jakże mądre pytanie
-No to co słyszałaś - powiedziała i zrobiła dzióbek, by potem wyszczerzyć się
Zadzwonił dzwonek
-Może dokończmy ten temat później? Na przykład na przerwie obiadowej - zaproponowała Kaśka
-Okey, ale na razie wróćmy do klasy, wystarczy, że już się spóźniłyśmy - oznajmiła Ola
Wyszłyśmy z toalety i skierowałyśmy się z powrotem do sali. Chemia jest okropnie nudna. Tyle mogę powiedzieć o tej lekcji. Chciałam zasnąć, ale ciągłe napominanie Sebastiana uporczywie przeszkadzało. Westchnęłam i czekałam na dzwonek, mając gdzieś przepisywanie z tablicy. Pożyczę od kogoś po lekcjach. Nie zwracałam też uwagi na uczniów którzy chodzili po korytarzu lub od nas wychodzili do łazienki. Co wszystkich dzisiaj naszło z tą łazienką? Sprzedają tam darmowe pączki?
Dzwonek przerwał tę dłużącą się lekcję, a ja szczęśliwa spakowałam książki i już miałam wychodzić, gdy.. no nie zgadniecie..
-Nadio - usłyszałam Sebastiana wymawiającego moje imię - Podejdź tu proszę
Smętnym krokiem, jęcząc z bólu, podeszłam z wielką niechęcią do biurka wroga number #1
-No czego? Chcę zjeść moje drugie śniadanie w spokoju
-Ile przepisałaś do zeszytu? - momentalnie na jego słowa otworzyłam szerzej oczy i się zarumieniłam
-No.. ten.. - nie potrafiłam sklekocić jakiegoś sensownego usprawiedliwienia
-Wyciągnij zeszyt oraz długopis i siadaj tutaj, podyktuję ci to jeszcze raz - mówił wstając ze swojego miejsca
-Co? - zapytałam szybko
-W pokoju nauczycielskim słyszałem jak inny opowiadają o tym, że jako dziecko uwielbiałaś siedzieć za biurkiem nauczyciela, więc proszę - odsunął krzesło, starając się nie roześmiać
-Ale byłam wtedy dzieckiem! A teraz jestem prawie pełnoletnia!
-Wiek nie ma znaczenia - uśmiechnął się łagodnie
-Może dla ciebie.. - spojrzałam na niego zirytowana (No żebyś wiedziała.. ~Autorka)
Westchnęłam i wzięłam rzeczy, które kazał wyciągnąć Sebastian. Następnie niepewnie usiadłam na miejscu nauczyciela, a ten zaczął dyktować dzisiejszą lekcję. Poszło dosyć szybko. Nagle usłyszałam krzyki. Pobiegłam w stronę z której dochodziły. Przynajmniej wyrwałam się z przepisywania! Później trzask aż w końcu, dźwięk tłuczonego szkła i wszystko ucichło.

Wbiegłam na stołówkę i rozejrzałam się. Rozbita szyba, po przewracane talerze z jedzeniem, jeden ranny i zero świadków. A to zagadka.. Podeszłam do rannego. To Jack z klasy wyżej. Sprawdziłam jego stan ogólny. Oddychał, ale z rany na brzuchu sączyła się krew. Próbowałam zatamować krwawienie. Nagle usłyszałam kogoś za sobą. Okazało się, że to Kamil
-Kamil! Szybko! Leć po jakiegoś nauczyciela, powiedz żeby wezwano karetkę! - krzyknęłam do bruneta
-Dobra! - powiedział i już go nie było
Po chwili na stołówkę wszedł Sebastian. Wszyscy tylko nie on!! Błagam! Boże! Czemu mnie nienawidzisz?! Cóż... Ten jeden raz odsunę dumę na bok
-Szybko Sebastian! On krwawi!
-Nie panikuj panienko. Jego stan jest stabilny. Świetnie idzie ci tamowanie krwi - powiedział, a moja krew dotarła do policzków - Poza tym wezwałem karetkę
-Dobrze.. - odetchnęłam spokojniejsza - Hej - spojrzałam na niego - wiesz może kim jest sprawca?
-Niestety nie - odpowiedział
-A więc przeprowadzimy śledztwo! - jak na taką sytuację, to jestem dosyć podekscytowana

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Dawno nie było rozdziału.. Cóż, w końcu jest! Jakby na to nie patrzeć to... rozdział jest! Jak Wam mija czas na czytaniu?

~Autorka