16 grudnia 2017

Mój wychowawca... Szkolnym doktorem?!

Tego samego dnia, zaraz po złapaniu Tomka jako sprawcy poszłam na lekcje. Mijały tak jak zwykle, czyli staram się nie słuchać nauczyciela, przeszkadzać mu i oczywiście ignorować, a także udawać, że nie widzę wpatrzonych w Sebastiana wszystkich oczu dziewczyn. Na przed ostatniej lekcji dowiedziałam się, że Tomek wypisał się ze szkoły, a Ian jest w szpitalu. Co on im do jasnej ciasnej zrobił?! Nudziłam się do zbawczego dzwonka
-Poczekajcie jeszcze chwilę - powiedział nauczyciel, a klasa z powrotem usiadła na swoich miejscach - Od dzisiaj na wychowaniu fizycznym lekcje będzie prowadził mój.. "znajomy" - mam się bać?? - więc przepraszam wszystkich za niedogodności
-Nie szkodzi, panie Sebastianie - powiedział Kamil
-Tak, to nic wielkiego - oznajmiła Kaśka
-Damy radę! - wyszczerzyła się uśmiechnięta Renia i pokazała "okejkę"
-Dobrze, więc teraz się pośpieszcie, nie chcę, żebyście się spóźnili - oznajmił, spakowaliśmy się i zaczęliśmy wychodzić - Ty zostajesz Nadio - wzdrygnęłam się na swoje i imię, a następnie wydałam z siebie celowe wielkie, głośne westchnięcie
-Dlaczego zawsze ja? - podeszłam zmęczonym chwiejnym krokiem do biurka nauczyciela
-W tę sobotę zapraszam do mnie
-C..co?! - zarumieniłam się - Po co?!
-Na dodatkowe lekcje, panienko - uśmiechnął się w ten swój oryginalny sposób
Tym razem zaczerwieniłam się ze złości. Żeby mi takimi podtekstami! Oburzona wyszłam z klasy i popędziłam przebrać się na WF. Znajomy Michaelisa.. Chyba nie chodzi mu o tego czerwonego świra, prawda? Szybko przebrałam się w krótkie czarne spodenki i niebieską bluzkę z nadrukiem 'I want to fly', a włosy upięłam w dwa wysokie kucyki.
Zadzwonił dzwonek.
Wbiegłam ostatnia na salę gimnastyczną. Wszyscy już stali w szeregu. Dołączyłam i rozglądnęłam się po sali. Żadnego nauczyciela. Nagle drzwi zostały otwarte kopniakiem, a przez nie wszedł..
-To jakiś żart?! - krzyknęłam kiedy zobaczyłam jego
Czerwona czupryna upięta w kucyka, czerwono-biały dres i te czerwone adidasy. Nie zapominajmy o tych jego CZERWONYCH okularach. Za dużo czerwonego! Zdecydowanie wolę czarny kolor... Ewentualnie biały..
-Witam wszystkie duszyczki! Od dzisiaj jestem nauczycielem WF-u! Grell Sutcliff!
-Co ty tu robisz?! - wydarłam się na niego
-Uważaj, bo będziesz miała nieodpowiednie zachowanie dziewczynko - spojrzał na mnie spod byka zza swoich okularów
-Jestem Nadia, dziwolągu
-Nadia! Znowu zaczynasz kolejną wojnę z nauczycielem!? - zapytała Ola lekko wkurzona
-Nie, Sebastian to.. - czerwony osobnik mi przerwał
-Co?! Mój Sebuś-chan?! To ty wiedźmo prowadzisz z nim wojnę?!
-Chciałam być miła, ale jak wyskoczyłeś z tą "wiedźmą", to już się wkurzyłam - chciałam walnąć go z prawego sierpowego, ale uskoczył
-A, a, a, dam się nie bije po twarzy
-Nie jesteś damą - powiedziałam i trafiłam go w brzuch, zgiął się
-Gdybym tylko.. miał swoją.. kosę śmierci..
-Co tam stękasz? Nie słyszę.. - oznajmiłam
-Nadia! Wiesz co się dzieje za uderzenie nauczyciela?! - Ola wydarła się na mnie
-Mogłaś mu przygadać, ale nie uderzać! - powiedziała Britney
-Ty wredna babo! - powstał szybciej niż przypuszczałam - Lądujesz na mojej liście śmierci!!
I tak przez 15 minut wydzierał się na mnie, jak to mnie zabije, osądzi moją duszę, żeby spadła do piekła i tak dalej. Potem po prostu zaczęliśmy grać w kosza
-Podaj tutaj! Jestem niekryty! - krzyczał Albert
-Dajesz Tom! - krzyczał George
Nagle piłka walnęła mnie w tył głowy i poleciałam do przodu. Głowa mi pulsowała. Poczułam, że mnie ktoś odwraca na plecy
-Idźcie z nią do gabinetu higienisty - usłyszałam jakiś głos, ale przed oczami mi się kręciło
-Na trzy. Raz, dwa.. trzy! - poczułam, że jestem niesiona pod ramionami
Dalej już tak nie kontaktowałam. Coś trzęsło, coś opadało, coś było wygodne i zimne. Otworzyłam w końcu oczy. Znajdowałam się chyba w pokoju higienistki...
-Mój łeb.. co mi się stało? - zapytałam łapiąc się za pulsujące miejsce i powoli podnosząc się do siadu
-Piłka od kosza uderzyła cię w głowę - ten głos, to jakiś żart?
-Co ty tu robisz? - zapytałam z jadem w głosie
-Jak to co, pracuję - odpowiedział Sebastian, który aktualnie był w swoim "garniturze" i kitlu

Na nosie miał okulary, a na rękach znajdowały się te wiecznie białe rękawiczki. Włosy miał zaczesane na boku i za ucho. Wyglądał niezwykle przystojnie, z resztą jak zawsze. O czym ja do cholery myślę?! On jest.. kłamać nie będę. Jest przystojny, ale nie na tyle by mnie uwieźć
-Pracujesz jako nauczyciel, a nie pielęgniarka...
-Mam doktorat, więc pełno prawnie zastępuję higienistkę, która jest na zwolnieniu lekarskim - wyjaśnił
-Warto wiedzieć, żeby nic sobie nie zrobić, ale.. ile to będzie trwało?
-Dwa tygodnie
-Aha.. wiesz, chyba nagle czuję się lepiej, to ja już pójdę - wstałam, ale nie utrzymałam się i już byłam gotowa walnąć o posadzkę, gdy poczułam silne ramiona nauczyciela-doktora
-Właśnie widzę - zaśmiał się - ale skoro się tak dobrze czujesz to nasze dodatkowe lekcje są aktualne - a to śmieć!
-Chyba jednak czuję się gorzej.. nie będę, niestety, mogła przyjść - powiedziałam z udawanym żalem, starając się odepchnąć od niego
-W takim razie będę musiał się panienką zająć
-Co?! - spojrzałam na jego twarz
-To mój obowiązek jako doktora - uśmiechnął się w swój firmowy sposób
-Nie..! - chciałam zaprzeczyć, ale podniósł mnie i trzymał jak księżniczkę, co on sobie wyobraża - Hej! Odstaw mnie! Puść mnie!
-Rany, rany, mimo takiego niefortunnego wypadku, to nadal jesteś pełna energii - westchnął teatralnie, a dalej się uśmiechał
-Odstaw mnie! - krzyczałam na niego
-Jak sobie życzysz - odstawił mnie na to zimne łóżko, na którym się obudziłam
-Dziękuję - zarumieniłam się lekko i już spokojna ułożyłam się wygodnie na tym łożu z zieleni, które przyprawia, niektórych, o dreszcze
Byłam odwrócona twarzą do Sebastiana
-Nie ma za co panienko. Wykonuję tylko swoją pracę - uśmiechnął się miło
-A w ogóle, gdzie wcześniej pracowałeś?
-W wielu różnych miejscach - odpowiedział
-Aha.. sprecyzuj kilka ulubionych
-Hmm.. chyba żadna z nich nie przypadła mi do gustu - uśmiech.. dlaczego?!
-To podaj chociaż jedną z nich! - on mnie irytuje nawet się nie wysilając!
-Cóż.. pracowałem kiedyś jako lokaj - powiedział wzruszając ramionami - i nadal mogę - zauważyłam jak spoglądnął na mnie
W ogóle to miałam rację! Dobrze zgadłam, że był lokajem, ale w to nie wierzyłam! Nauczyciel, doktorat, lokaj i jeszcze inne prace.. To niemożliwe mieć tyle tego, a być 21-latkiem!!
-Ja nie chcę lokaja.. chociaż.. byłoby fajnie - uśmiechnęłam się szczerze
Jego oczy szerzej się otworzyły, gdy na mnie spojrzał
-No co? - zapytałam zdziwiona
-To chyba pierwszy raz, gdy tak szczerze się do mnie uśmiechnęłaś podczas rozmowy
Na jego słowa, zarumieniłam się i przekręciłam na drugi bok. Co on tak nagle? Przecież go nienawidzę. Zaśmiał się
-Cóż, trzeba się tobą zająć - powiedział po chwili
-Co mam przez to rozumieć?
Nagle znalazłam się w pozycji siedzącej, a moja niebieska bluzka wisiała na wieszaku. Mimo, że miałam biustonosz, to odruchowo się zasłoniłam, a moja twarz była buraczkiem
-C..c..c..co robisz?!
-Muszę cię osłuchać - wyszeptał - oddychaj panienko - przyłożył do mnie stetoskop
Mój oddech był ciężki, jakbym właśnie przebiegła maraton
-P..pośpiesz się - wydusiłam z siebie
-Zaraz skończę
-Ej! Bo dojdziesz mi do..!
Właśnie w tej samej chwili przez drzwi wpadła czerwona kulka, czerwona na twarzy ze złości, wrzeszcząc. Ja natomiast znowu się zasłoniłam rękami na ile mogłam. Nie dość, że ten prawie ZNOWU zmacał mi piersi, to drugi się napatoczył by mnie zawstydzać!
-Co wy tu wyrabiacie?!?! - spojrzał na nas - Odsuń się od niego ty krowo! Sebuś-chan! A dlaczego do mnie się nie dobierasz?!
-Witaj Grell, mógłbyś wyjść, muszę dokończyć diagnozę - wydawał się spokojny, mimo, że czułam jak jego aura jest nad wyraz mordercza
Zadzwonił dzwonek
-O! Dzwonek, no to pa!
Zaraz po tym wzięłam swoje rzeczy i uciekłam z pokoju higienistki...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

"Miły" piątek, poranna sobota i jak zgaduję rozwalona niedziela.. Taki weekend mnie czeka? Cóż.. Nadia ma ciekawe przygody w szkole, ale.. co się stanie dalej? Może spróbujecie zgadnąć?

~Autorka

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz