16 grudnia 2017

Co z tobą nie tak?!

To spotkanie było.. dziwne. Tak, to określenie idealnie do niego pasuje. Bo jak w deszczu bez parasolu można jeść lody w parku? Lub w restauracji zamawiać dużo dla mnie, a dla siebie tylko kawę? Wyglądałam jak obżartuch.. W ogóle to co on? Jakiś ghoul, jak z Tokyo Ghoul'a?!
Weszłam do domu, rzuciłam torbę z książkami w kąt i poszłam do kuchni, uprzednio rozbierając kurtkę, czapkę i buty, by następnie odstawić mokry parasol. Zapaliłam światło i nalałam wody do szklanki. Napiłam się, odetchnęłam, odłożyłam szklankę i uderzyłam głową o pobliską ścianę
-Dlaczego cię tu nie ma mamo? Dlaczego zostawiliście mnie samą z tym wszystkim? - po moich policzkach popłynęły łzy, które ukrywałam - Jestem sama..
Przełknęłam ślinę i wytarłam łzy
-Może i jestem sama, ale jestem też silna, nie ma sensu się tym zadręczać - wmawiałam sobie przez najbliższe dwie godziny

~*TIME SKIP*~

-..dlatego delfiny to ssaki - wyjaśnił Michaelis na lekcji biologii - Jeszcze jakieś pytania?
-Czy ocenił pan już nasze zielniki? - zapytała Ola
-Tak, przeczytać oceny?
-Prosimy - dopowiedziała Britney
-Przepraszam - do klasy wszedł białowłosy nauczyciel - Pan Michaelis jest proszony ze mną - powiedział jak zwykle bezuczuciowo
-Dobrze - westchnął - Niech Kinga przeczyta oceny, a później zajmijcie się ćwiczeniami na stronach od 189 do 193
Wyszedł z klasy, a ja słuchałam ocen z zielników. Dostałam 6. Popatrzyłam na drzwi
-Nie wytrzymam! - wstałam z miejsca
-Nadia?! Co jest? - zapytała zdziwiona Zośka
-Nie wydajcie mnie - powiedziałam na odchodne, zanim wyszłam z klasy
-O ile sama się nie wkopiesz.. - dodała Kaśka, co akuratnie usłyszałam
Wyszłam z klasy i rozglądnęłam się po korytarzu. Pusto. Pierwsze pytanie. W prawo, czy w lewo? Po dłuższym dziesięcio-sekundowym zastanowieniu stwierdziłam, że pójdę w lewo, czyli w stronę dodatkowych schodów, przeciwpożarowych, czy jakoś tak. Usłyszałam głosy. Trafiłam! Bingo! Tajes!! Zbliżyłam się na odpowiednią odległość, by słyszeć ich rozmowy. Żaden z nich nie przejmował się otoczeniem. Byli skupieni na sobie...
-Wiem po co tu jesteś, więc od razu poproszę cię o opuszczenie tego miejsca - powiedział Sebastian z wyczuwalną w głosie złością
-Nie dam takiemu nieczystemu stworzeniu jakim jesteś, zabrać tej duszy - odpowiedział białowłosy
-Hej - widziałam już kiedyś te oczy u Seby! - Dlaczego oboje nie przestaniemy zachowywać się jak nauczyciele? Mamy sprawy do omówienia

-Bardzo dobrze, podoba mi się ta postawa - uśmiechnął się!! Straszny!! Już wiem dlaczego zostaje taki neutralny...
W tym samym momencie Sebastian przybrał pozę jak do ataku, a w jego dłoni coś zalśniło. Czy to noże?! Rzucił nimi w.. czy on ma skrzydła!? Anioł.. on jest aniołem czy jak? Bo wróżka takich skrzydeł na pewno nie ma... Obronił się. Poleciał wyżej, a Sebastian jakby rozmył się w powietrzu. Z otwartą buzią stałam w miejscu i nie miałam siły, żeby się choćby ruszyć
-Co tu się odwala? - zapytałam samą siebie
Jakimś cudem otrząsnęłam się z szoku i ruszyłam z powrotem do klasy. Nie widziałam już celu, żeby oglądać tamtą dwójkę.. Czuję się troszkę załamana. On jest aniołem... to dlaczego pojedynkuje się z człowiekiem? Czekaj.. czy Sebastian jest w ogóle człowiekiem? Już tyle razy się nad tym zastanawiałam, że Sebastian to nie-człowiek.. ale nigdy jakoś nie zagłębiałam się w tym temacie.. Czekaj.. Czego ja o nim myślę?! FUJ!
Do końca lekcji nie wrócił. Nie przejęłam się tym zbytnio, byłam w zbyt wielkim szoku. Wyszłam z klasy na przerwę. Dziewczyny stały koło okna. Ktoś nagle złapał mnie za nery (Nerki? Jack chodź tu na sekundkę! ~Autorka)
-Bu!
-AA!! - krzyknęłam i natychmiastowo się odwróciłam - Renia!
-Haha! Twoja mina byłą bezcenna! Żebyś się tylko widziała! Haha! - śmiała się
-No dzięki, wiesz?
-Już, już, sorreczki - uśmiechnęła się, co odwzajemniłam - A więc... dlaczego jesteś taka nieobecna?
-Co?
-No, gdy wróciłaś ze śledztwa w sprawie ciacho-nauczyciela to byłaś naprawdę.. nieobecna, dlaczego?
-To.. emm..
-Mi możesz powiedzieć.. w końcu ktoś tu jest loszką na sto dwa! - zaśmiałyśmy się
-Bo widzisz.. wygląda na to, że ci dwoje mają tu jakiś cel.. jeszcze nie wiem jaki, ale się dowiem - po części prawda, po części kłamstwo...
-Cel? - zamruczał zastanawiając się nad czymś - Coś jeszcze?
-Ten białowłosy.. on jest.. - jak mam to powiedzieć? - ..dziwny
-Tyle to już sama wiem, ale czy to wszystko? Jeśli nie, to usiądź na moich kolankach dziecko i opowiedz wszystko staro-młodej babci-niebabci Reni - poklepała swoje kolana
-Ty zawsze wiesz jak mnie rozbawić Renia
-Inaczej nie byłabym twoją najlepszą przyjaciółką, prawda? - wyszczerzyła się - O! A w ogóle, jak ma ten białowłosy na imię? Nazwisko też poproszę
-Może jeszcze rozmiar buta na przystawkę? - zaśmiałyśmy się
-Wczułaś się!
-Oczywiście! A odpowiadając na twoje pytanie to Armin Mayrus
-Ale dziwny! Miałaś rację!
-Nie słuchałaś jak się przedstawiał? - właśnie zdałam sobie z tego sprawę
-Miałam słuchawki na uszach - uśmiechnęła się i poprawiła kosmyki niebieskich włosów za ucho
Gadałam tak jeszcze z Renią, póki dzwonek nam nie przerwał. Tym razem Michaelis przyszedł. Nie wyglądał ani na zmęczonego, ani poturbowanego..
-Nadia - popatrzyłam w jego kierunku - Możemy pogadać?
-Ale lekcja.. - wskazałam na klasę
-Może zaczekać - złapał mnie za ramię i pociągnął mnie w stronę schodów, tych samych schodów, na których pokłócił się z aniołem
-Puszczaj! Nie masz prawa!
Nagle przyciągnął mnie do siebie. Jego twarz była wyjątkowo blisko, zbyt blisko!
-Panienko.. - szarpałam się
Następnym co się wydarzyło, był... pocałunek. ON mnie pocałował! To mój pierwszy pocałunek!
.
.
.
.
 I skradł go ten dupek, którego nienawidzę!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Zaraz potem dało się usłyszeć głośny plask o policzek, a nauczyciel puścił mnie
-Co ty sobie wyobrażasz?! - oddychałam ciężko
Patrzył na mnie zdziwiony
-Ty i ten cały Mayrus! Jesteście głupi, czy co!? - trzymałam łzy - Z wami jest najwyraźniej źle!
-Panienko..
-Zamknij się! Nie odzywaj się! Jesteś po prostu.. - znów mi przerwał, kolejnym pocałunkiem
Oderwałam się od niego
-Co z tobą nie tak?!?! - krzyknęłam na niego
Bez zawahania ominęłam go i wybiegłam
-Nadio! - krzyknął za mną
Miałam go gdzieś! Mam to wszystko gdzieś! Wybiegłam ze szkoły. Nie mogłam przestać uciekać. Trafiłam na cmentarz. Na patrząc na drogę trafiłam do grobu mojej rodziny. Opadłam na grób..
...i zaczęłam płakać jak małe dziecko...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

1. Sebastian pocałował Nadię!!!! <3   
2. Po prostu musi tu być ten punkt xD
3. Macie jakieś pytania?

~Autorka

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz