16 grudnia 2017

Przez święta masz się do mnie nie zbliżać!

Przez ostatni tydzień nie chodziłam do szkoły. Nie odpowiadałam na telefony. Nie kontaktowałam się z nikim. Zamknęłam się w domu i nie miałam kontaktu ze światem zewnętrznym. Można nazwać to depresją.. Jednak nią nie było. Spadł śnieg, a kolejny tydzień już minął. Jeśli jutro nie pójdę do szkoły będę miała kłopoty.. Usłyszałam pukanie do drzwi
-Kogo znowu niesie?
Wstałam z łóżka leniwym krokiem, otulona w koc wyszłam z pokoju. Podeszłam do drzwi. Co ja robię? Jeśli chcę, by sobie ten ktoś poszedł to nie mogę mu odpowiadać ani otwierać.. Wróciłam do pokoju
-NADIAAAAA!!! - czy to Renia?
Podniosłam się szybko z łóżka i pobiegłam do drzwi, prawie się wywalając. Spojrzałam przez Judasza i zobaczyłam charakterystyczne niebieskie włosy. Dlaczego tu jest?
-Wiem, że tam jesteś! Albo mi otwierasz albo się włamię! - zadeklarowała
Nie zrobi tego, prawda? Ale to Renia.. kurde, to Renia! Nagle usłyszałam dźwięk otwieranego zamka
-Zgadnij kto to~! - była wesoła.. ale nie tak jak każdy by chciał! - Otworzysz ten zamek, czy ja mam to zrobić? - wskazała na łańcuszek połączony z drzwiami i framugą - Chyba sama muszę sobie poradzić
Jej ręka weszła do środka, a ja wycofując się powoli upadłam na podłogę. Złapała za końcówkę i sobie otworzyła. Drzwi walnęły o ścianę, a ja pisnęłam przerażona, strasznym, diabelskim uśmiechem Renii
-Już się więcej nie schowasz Nadia.. - spojrzała na moją przerażoną postać - Oj, przepraszam! Przestraszyłam cię? - nagle znowu stała się tą wesolutką dziewczynką
-Co ci odwala Renia!? - krzyknęłam na nią
-Hmm.. nie dostałam jeszcze papierów z psychiatryka, więc nie wiem - uśmiechnęła się
-To nie jest odpowiedź!
-Dobra, dobra - zaśmiała się - Jak się trzymasz?
-..Źle - odpowiedziałam
-Musisz wrócić do szkoły, wiesz?
-Wiem..
-Pan Michaelis zadeklarował całej klasie, że osobiście przerobi z tobą cały zaległy materiał
-CO?! Nie! Nie zgadzam się!

~*TIME SKIP*~

Chodzę do szkoły już tydzień, a szkoła dalej się ze mnie nabija, że mam randki po lekcjach z nauczycielem. Tak naprawdę to te dodatkowe lekcje.. Najwyraźniej ktoś mnie widział jak z nim odjeżdżam na motorze.. Ale to on mnie zmusił!!!  Mimo wszystko ja ograniczam kontakt z nim do minimum, co nie jest zbyt proste. Jeszcze ten pocałunek... Ludzie to był mój pierwszy!
-Nadia? Co jest? Rumienisz się - zwróciła uwagę Kaśka
-Co? Nie, nie! - nie wiedząc co zrobić, położyłam głowę na kolanach (Aktualnie siedzi na schodach z dziewczynami ~Autorka) i westchnęłam
-Widać, że coś jest nie tak. Co się stało? - zmartwiła się Ola
-To nic, serio
-Akurat! Coś musiało się stać, bo nigdy taka nie jesteś - powiedziała Britney, chyba ich nie przekonałam
-Dziewczyny, nawet jeśli by coś było, a nie ma, to.. - nie dały mi dokończyć
-Zaprzeczyłaś, czyli chodzi o chłopaka - stwierdziła Kaśka
-Co?! Nie! - znowu zaprzeczam
-I widzisz, znowu to robisz..
-A masz jeszcze jakieś dowody, że niby chodzi o chłopaka?
-Oczywiście - potwierdziła czarnowłosa - Rumieniłaś się - odruchowo dotknęłam swoich policzków - i jeszcze zaprzeczasz oraz naskakujesz na mnie, gdy sugeruję, że to chłopak - miała argumenty - Więc jedyne możliwe wytłumaczenie to takie, że chodzi o chłopaka - Kaśka jest zbyt spostrzegawcza!
-Serio? Kto to? - spytała Britney
-Nikt ważny - odpowiedziałam zawstydzona
-"Nikt ważny"? Z kim się ostatnio cały czas kłócisz? - nie proszę! Kaśka! Nie łącz faktów! - Mam!
-Kaśka, ty lisico - zaśmiała się Ola, ale mi do śmiechu nie było
-Chodzi o.. - przerwałam jej
-Nie! - krzyknęłam
-Przecież to nie żadna tajemnica - powiedziała mniej wesoła Kaśka - Każdy w klasie to już wie
-Czyli.. nie.. nie wierzę - uśmiechnęła się Britney
-Tak, chodzi o pana Michaelisa - potwierdziła Kaśka
-To prawda Nadia? Nadia?
Uciekłam... znowu

~*TIME SKIP*~

Wróciłam do szkoły po jakimś tygodniu. Znowu miałam korki z Michaelisem. Szkoła już przestała się śmiać, chyba, że między sobą. Gdy ja byłam w towarzystwie to najzwyczajniej w świecie nie zaczynano tego tematu. W dodatku przyznałam, że nie chodzimy i go nie lubię. Co do tego drugiego nikt mi nie uwierzył. Ale ja wiem swoje. Poza tym mogę liczyć na moje przyjaciółki. One nawet między sobą nie rozmawiają o mnie i nauczycielu, tak jak reszta klasy. Za to im dziękuję.
Już po lekcjach, klasowa wigilia była, wszyscy się świetnie bawili, nawet ja. Właśnie jestem w trakcie kończenia dodatkowych korków przedświątecznych z Michaelisem...
-Widzę, że wszystko zrozumiałaś - uśmiechnął się przeglądając uzupełnione ćwiczenia
-Fajnie.. Jutro Wigilia, prawda? - zapytałam
-Tak, panienko
-Dobrze, to może ja już zacznę się zbierać - zaczęłam wkładać książki do torby
-Może odwiozę panienkę? - zaproponował
-Nie, nie trzeba.. zwłaszcza od ciebie - wstałam z kanapy i udałam się do przedpokoju
-Jednak nalegam, nie mogę pozwolić, by panience się coś stało. Jest już ciemno, a powinienem dbać o swoich uczniów
-Chyba raczej tylko o mnie tak dbasz - wymamrotałam pod nosem, ale on i tak się zaśmiał, usłyszał to?
Ubrana w buty, kurtkę, szalik i czapkę z torbą na ramieniu już miałam wychodzić
-Nie, ja sama wrócę do domu - oznajmiłam widząc jak się ubiera w długi czarny płaszcz
-Czy to źle, ze dbam o panienki bezpieczeństwo?
-Sebastian! - oczy mu się zaróżowiły na sekundę, a twarz wyrażała zdziwienie (Takie trochę jak w obrazku poniżej ~Autorka) - Jesteś strasznie namolny, wiesz?! Przez święta masz się do mnie nie zbliżać! - wykrzyczałam, bo zirytował mnie, a on nadal był zdziwiony

Codziennie byłam osaczana przez niego, żeby tylko Mayrus się do mnie nie zbliżył. Zrobił się taki namolny, że kiedyś musiałam wybuchnąć..
-Czy to jest rozkaz? - zapytał powracając do powagi, która jakby mieszała się ze złością
-Tak, to jest rozkaz - zadeklarowałam - Na razie! - i wyszłam z jego domu
Czy właśnie popełniłam duży błąd..?

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Mimo, że ominęłam podróż pociągiem i odwiedziny chorej babci... Jakieś pytania?

~Autorka

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz