-No, ale posłuchaj mnie Nadia!! - moja najlepsza przyjaciółka, a zarazem przyjacwelka próbowała zwrócić na siebie moją uwagę - Wiesz, że nawet jeśli mnie nie słuchasz to i tak ci powiem?
-Wiem, dlatego daję ci wolną rękę.. - powiedziałam nie odrywając wzroku od książki
-Ale ja nie chcę twojej ręki, tylko uwagi! - jak to ona zaczęła mną potrząsać
-Dobra, dobra, o co ci chodzi? - zaczęła mnie irytować, więc zwróciłam na nią swoją cenną PODZIELNĄ uwagę
-Słyszałam plotki, że jakiś nowy nauczyciel ma dojść do naszej szkoły - oznajmiła - Poza tym usłyszałam gdzieś także, że jest z niego niezłe ciacho
-A tobie tylko chłopcy w głowie? - zapytałam uśmiechając się lekko
-Jestem typową narodową uczennicą państwową - uwielbiała bawić się słowami, co mnie śmieszyło
-Właśnie widzę - zaśmiałam się, a Renia razem ze mną
Zadzwonił dzwonek. Nadal rozmawiając i śmiejąc się z byle żarcików szłyśmy w stronę sali na pierwszą lekcję. Zawsze jesteśmy przed dzwonkiem, żeby sobie jeszcze chwilę pogadać lub zająć się przyjemnościami.. ewentualnie, jak to Renia ma w zwyczaju, robić zadanie domowe. Czasami zazdroszczę jej tego jak szybko potrafi napisać zadanie, a najlepsze, że poprawnie. Weszłyśmy z torbami do klasy i usiadłyśmy do swoich ławek. Ja siedziałam w trzecim rzędzie, pod oknem, trzecia ławka na pięć w jednym rzędzie. Ogółem na jedną klasę jest przeważnie tylko czternaście albo piętnaście osób. Do klasy wszedł dyrektor, co mnie zdziwiło, a zaraz za nim szedł bardzo, bardzo przystojny gość o kruczoczarnych włosach i czerwonych oczach. Jeśli lubi soczewki to niech ma. Jego nienaganna wyprostowana koszula i czarna marynarka dodawały mu tego czegoś, co brakuje większości mężczyzn. Wyglądał młodo, może dwadzieścia, dwadzieścia trzy lata. Jednym słowem, ciacho. Dziewczyny już piszczały cicho na jego widok i szepcząc wymieniały się opiniami na widok nowego faceta. Westchnęłam i spojrzałam jeszcze raz na niego. Nasze spojrzenia się skrzyżowały. Jego oczy jakby rozbłysły, a gdy zamrugałam i przetarłam oczy, znowu były tak jak trzeba. Przewidziało mi się?
-Witajcie - zaczął dyrektor - chciałbym wam przedstawić nowego nauczyciela, a zarazem waszego wychowawcę, Sebastiana Michaelisa
Co? JAK TO WYCHOWAWCĘ?! A co się stało z panem Uromne?!
-Miło mi, jestem Sebastian Michaelis - przywitał się, a jego głos.. miód na moje uszy
-To ja was zostawiam, tylko nie sprawiajcie problemów panu Michaelisowi - wyszedł
Wszyscy spojrzeli po sobie, a zaraz potem wzrok skierował się na pewnego przystojnego nauczyciela opierającego się o biurko nauczyciela
-Zacznijmy od przedstawienia się sobie - zaproponował nauczyciel
Każdy w klasie podawał imię, nazwisko, wiek, ulubiony kolor i zajęcie. Tak oto cała klasa powiedziała o sobie kilka słów. Nagle Gabryśka podniosła rękę
-Tak? - zapytał nauczyciel
-Czy moglibyśmy zadać panu kilka pytań? - jej pytanie było bardzo trafne, strasznie byliśmy ciekawi jego odpowiedzi
-Bez problemu. Więc co chcecie wiedzieć? - wydawał się dziwnie pewny siebie, co on kombinuje?
-Czy ma pan dziewczynę? - spytała prosto z mostu Zośka, prawie oplułam się śliną, ale mimo to uważnie obserwowałam każdy ruch nauczyciela
-Nie, nie mam
-A co lubi pan robić? - Renia.. ja cię błagam..
-Lubię zajmować się ogrodem, gotować, a także sprzątać, jest też wiele innych, ale są tajemnicą - ten jego uśmiech sprawiał, że serca TAMTYCH dziewczyn się topiły, ja tylko prychnęłam
-Czy jest zwierzę, które pan lubi? - nasza "kochana Barbie" zainteresowała się?
-Oczywiście - ta odpowiedź jest niezaspokajająca
-Czego pan od nas oczekuje? - zapytałam takim pytaniem, które od kogoś musiało się wydostać
-Starań, jak najlepszych wyników i ciężkiej pracy
-Ile ma pan lat? - Renia.. dlaczego ty?
-A na ile wyglądam?
-Na dwadzieścia jeden! - odpowiedziała Gabryśka
-A więc mam dwadzieścia jeden lat - staaaaryy...
-Ma pan brata bliźniaka? - spytała Kinga
-Nie - przynajmniej więcej ich matka nie miała
-Skąd pan jest? - na to pytanie uśmiechnął się
-Z bardzo daleka - był jakiś dziwny -Jednak równocześnie przybyłem tu z Anglii
-Ćwiczy pan coś? - to pytanie jest nie na miejscu Zośka..
-Biegam oraz chodzę na siłownię raz na tydzień - ciekawe co kryje się tam pod tą.. NIE!!! STOP!!
-Czego pan uczy? - w końcu zadałam to pytanie, które miałam w głowie od wyobrażeń nowego nauczyciela
-Wszystkiego
-Jak to wszystkiego? - zapytałam słysząc odpowiedź nauczyciela
-Zwyczajnie, będę jako jedyny nauczyciel uczył waszej klasy każdego przedmiotu - odpowiedział - Czy w czymś problem? - czy on właśnie skierował to zgryźliwe pytanie do mnie?!
Za to reszta dziewczyn pisnęła na jego odpowiedź i to jak zrobił pozę "Zastanawiam się podpierając rękę". Wcześniej nie zauważyłam, ale on nosi białe rękawiczki. Ciekawe co pod nimi kryje..?
-Nie, żadnego - powiedziałam z obrzydzeniem pomieszanym ze złością, na co on tylko uśmiechnął się - Uduszę go.. - wymamrotałam pod nosem i założyłam ręce na piersi
-Panienka Nadia zostanie ze mną na chwilę po lekcjach, dobrze? - zapytał, a raczej rozkazał. Usłyszał mnie..?
-Dobrze - odpowiedziałam wciąż zdziwiona
-Macie jeszcze jakieś pytania? - Klasa pokręciła głowami na nie, oprócz mnie - Masz jeszcze pytanie Nadio? - jego męski i przyjemny dla ucha głos lekko mnie onieśmielił, ale..!
-Czym ty jesteś Sebastianie Michaelisie? - zadałam pytanie, które mnie już do reszty nurtowało, a on się tylko uśmiechnął, w taki.. nieprzyjemny, złowrogi sposób
-Jestem jedynie piekielnie dobrym nauczycielem - skłonił się lekko trzymając dłoń na piersi
-Wiem, dlatego daję ci wolną rękę.. - powiedziałam nie odrywając wzroku od książki
-Ale ja nie chcę twojej ręki, tylko uwagi! - jak to ona zaczęła mną potrząsać
-Dobra, dobra, o co ci chodzi? - zaczęła mnie irytować, więc zwróciłam na nią swoją cenną PODZIELNĄ uwagę
-Słyszałam plotki, że jakiś nowy nauczyciel ma dojść do naszej szkoły - oznajmiła - Poza tym usłyszałam gdzieś także, że jest z niego niezłe ciacho
-A tobie tylko chłopcy w głowie? - zapytałam uśmiechając się lekko
-Jestem typową narodową uczennicą państwową - uwielbiała bawić się słowami, co mnie śmieszyło
-Właśnie widzę - zaśmiałam się, a Renia razem ze mną
Zadzwonił dzwonek. Nadal rozmawiając i śmiejąc się z byle żarcików szłyśmy w stronę sali na pierwszą lekcję. Zawsze jesteśmy przed dzwonkiem, żeby sobie jeszcze chwilę pogadać lub zająć się przyjemnościami.. ewentualnie, jak to Renia ma w zwyczaju, robić zadanie domowe. Czasami zazdroszczę jej tego jak szybko potrafi napisać zadanie, a najlepsze, że poprawnie. Weszłyśmy z torbami do klasy i usiadłyśmy do swoich ławek. Ja siedziałam w trzecim rzędzie, pod oknem, trzecia ławka na pięć w jednym rzędzie. Ogółem na jedną klasę jest przeważnie tylko czternaście albo piętnaście osób. Do klasy wszedł dyrektor, co mnie zdziwiło, a zaraz za nim szedł bardzo, bardzo przystojny gość o kruczoczarnych włosach i czerwonych oczach. Jeśli lubi soczewki to niech ma. Jego nienaganna wyprostowana koszula i czarna marynarka dodawały mu tego czegoś, co brakuje większości mężczyzn. Wyglądał młodo, może dwadzieścia, dwadzieścia trzy lata. Jednym słowem, ciacho. Dziewczyny już piszczały cicho na jego widok i szepcząc wymieniały się opiniami na widok nowego faceta. Westchnęłam i spojrzałam jeszcze raz na niego. Nasze spojrzenia się skrzyżowały. Jego oczy jakby rozbłysły, a gdy zamrugałam i przetarłam oczy, znowu były tak jak trzeba. Przewidziało mi się?
-Witajcie - zaczął dyrektor - chciałbym wam przedstawić nowego nauczyciela, a zarazem waszego wychowawcę, Sebastiana Michaelisa
Co? JAK TO WYCHOWAWCĘ?! A co się stało z panem Uromne?!
-Miło mi, jestem Sebastian Michaelis - przywitał się, a jego głos.. miód na moje uszy
-To ja was zostawiam, tylko nie sprawiajcie problemów panu Michaelisowi - wyszedł
Wszyscy spojrzeli po sobie, a zaraz potem wzrok skierował się na pewnego przystojnego nauczyciela opierającego się o biurko nauczyciela
-Zacznijmy od przedstawienia się sobie - zaproponował nauczyciel
Każdy w klasie podawał imię, nazwisko, wiek, ulubiony kolor i zajęcie. Tak oto cała klasa powiedziała o sobie kilka słów. Nagle Gabryśka podniosła rękę
-Tak? - zapytał nauczyciel
-Czy moglibyśmy zadać panu kilka pytań? - jej pytanie było bardzo trafne, strasznie byliśmy ciekawi jego odpowiedzi
-Bez problemu. Więc co chcecie wiedzieć? - wydawał się dziwnie pewny siebie, co on kombinuje?
-Czy ma pan dziewczynę? - spytała prosto z mostu Zośka, prawie oplułam się śliną, ale mimo to uważnie obserwowałam każdy ruch nauczyciela
-Nie, nie mam
-A co lubi pan robić? - Renia.. ja cię błagam..
-Lubię zajmować się ogrodem, gotować, a także sprzątać, jest też wiele innych, ale są tajemnicą - ten jego uśmiech sprawiał, że serca TAMTYCH dziewczyn się topiły, ja tylko prychnęłam
-Czy jest zwierzę, które pan lubi? - nasza "kochana Barbie" zainteresowała się?
-Oczywiście - ta odpowiedź jest niezaspokajająca
-Czego pan od nas oczekuje? - zapytałam takim pytaniem, które od kogoś musiało się wydostać
-Starań, jak najlepszych wyników i ciężkiej pracy
-Ile ma pan lat? - Renia.. dlaczego ty?
-A na ile wyglądam?
-Na dwadzieścia jeden! - odpowiedziała Gabryśka
-A więc mam dwadzieścia jeden lat - staaaaryy...
-Ma pan brata bliźniaka? - spytała Kinga
-Nie - przynajmniej więcej ich matka nie miała
-Skąd pan jest? - na to pytanie uśmiechnął się
-Z bardzo daleka - był jakiś dziwny -Jednak równocześnie przybyłem tu z Anglii
-Ćwiczy pan coś? - to pytanie jest nie na miejscu Zośka..
-Biegam oraz chodzę na siłownię raz na tydzień - ciekawe co kryje się tam pod tą.. NIE!!! STOP!!
-Czego pan uczy? - w końcu zadałam to pytanie, które miałam w głowie od wyobrażeń nowego nauczyciela
-Wszystkiego
-Jak to wszystkiego? - zapytałam słysząc odpowiedź nauczyciela
-Zwyczajnie, będę jako jedyny nauczyciel uczył waszej klasy każdego przedmiotu - odpowiedział - Czy w czymś problem? - czy on właśnie skierował to zgryźliwe pytanie do mnie?!
Za to reszta dziewczyn pisnęła na jego odpowiedź i to jak zrobił pozę "Zastanawiam się podpierając rękę". Wcześniej nie zauważyłam, ale on nosi białe rękawiczki. Ciekawe co pod nimi kryje..?
-Nie, żadnego - powiedziałam z obrzydzeniem pomieszanym ze złością, na co on tylko uśmiechnął się - Uduszę go.. - wymamrotałam pod nosem i założyłam ręce na piersi
-Panienka Nadia zostanie ze mną na chwilę po lekcjach, dobrze? - zapytał, a raczej rozkazał. Usłyszał mnie..?
-Dobrze - odpowiedziałam wciąż zdziwiona
-Macie jeszcze jakieś pytania? - Klasa pokręciła głowami na nie, oprócz mnie - Masz jeszcze pytanie Nadio? - jego męski i przyjemny dla ucha głos lekko mnie onieśmielił, ale..!
-Czym ty jesteś Sebastianie Michaelisie? - zadałam pytanie, które mnie już do reszty nurtowało, a on się tylko uśmiechnął, w taki.. nieprzyjemny, złowrogi sposób
-Jestem jedynie piekielnie dobrym nauczycielem - skłonił się lekko trzymając dłoń na piersi
-Jeszcze się przekonamy... - nie mogłam się powstrzymać
-Czy to było wypowiedzenie wojny? - uśmiech nie schodził z jego twarzy, wstałam
Wiedziałam, miałam przeczucie, że pakuję się w wielkie bagno, ale.. miałam to gdzieś!
-Oczywiście - wypowiedziałam wojnę nauczycielowi, który był naprawdę rozbawiony sytuacją, za to ja miałam się na czujności
-Skoro tak, życzę szczęścia - uśmiechnął się tak..
Czułam od niego jakąś mroczną aurę, jakby ciemność zaczęła pochłaniać mnie i jego. Dostawał się do moich wszystkich zakamarków. Zadrżałam by odepchnąć to uczucie. Spojrzałam w oczy nauczyciela, który znowu stały się na krótką chwilę różowe? Na pewno świeciły. Zadarłam z czymś, z czym nie powinnam zadzierać...
Tylko z czym?
*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*
Siemanko i witam w tym oto fanfiction~! Mam nadzieję, że historia, którą piszę na wattpadzie się Wam spodoba~!
Niżej jest obrazek jak mniej więcej wygląda Nadia(czyli ty ^^ ). Szare włosy i niebieskie oczy ;)
~Autorka
-Czy to było wypowiedzenie wojny? - uśmiech nie schodził z jego twarzy, wstałam
Wiedziałam, miałam przeczucie, że pakuję się w wielkie bagno, ale.. miałam to gdzieś!
-Oczywiście - wypowiedziałam wojnę nauczycielowi, który był naprawdę rozbawiony sytuacją, za to ja miałam się na czujności
-Skoro tak, życzę szczęścia - uśmiechnął się tak..
Czułam od niego jakąś mroczną aurę, jakby ciemność zaczęła pochłaniać mnie i jego. Dostawał się do moich wszystkich zakamarków. Zadrżałam by odepchnąć to uczucie. Spojrzałam w oczy nauczyciela, który znowu stały się na krótką chwilę różowe? Na pewno świeciły. Zadarłam z czymś, z czym nie powinnam zadzierać...
Tylko z czym?
*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*
Siemanko i witam w tym oto fanfiction~! Mam nadzieję, że historia, którą piszę na wattpadzie się Wam spodoba~!
Niżej jest obrazek jak mniej więcej wygląda Nadia(czyli ty ^^ ). Szare włosy i niebieskie oczy ;)
~Autorka


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz