16 grudnia 2017

Kolejne spotkanie

Dać się wrobić w kolejne korki.. Co się ze mną dzieje?! Znałam adres, więc bezproblemowo znalazłam się w odpowiednim miejscu. Miejscu, którego już nienawidzę tak samo jak nauczyciela. Cóż się dziwić skoro to jego chata? Przeszłam przez chodniczek, nie patrząc na zainteresowane spojrzenia sąsiadek, prosto do drzwi. Zapukałam, a drzwi otworzyły się natychmiastowo. Zupełnie jakby stał pod nimi i czekał, aż przybędę. Co ja sobie wyobrażam?
-Witam panienkę - uśmiechnął się miło
-No siema... - westchnęłam i weszłam do środka
Sebastian znowu zamknął drzwi, a ja rozebrałam swój płaszcz, czapkę i buty. Pokierowałam się za nim do salonu i tak jak ostatnio usiadłam w tym samym miejscu
-Podać herbatę? - zapytał, a ja przytaknęłam uważnie rozglądając się po pokoju - Dać panience trochę więcej czasu na przeszukanie? - dorzucił żartobliwie
-Ja wcale nie..! - urwałam - A wiesz co? Daj mi tak z 13 minut.. - powiedziałam patrząc na niego
-Oczywiście - uśmiechnięty wyszedł z salonu i pokierował się najpewniej do kuchni
Wstałam z miejsca na kanapie i ruszyłam na korytarz. Znajdowało się tam jedno takie samo wejście jak do salonu, czyli łuczek, a także 3 zamknięte pokoje. Dwa po prawej, jedno po lewej, jak się wchodzi od wejścia. Ruszyłam do pierwszych najbliższych drzwi i szarpnęłam za klamkę. Okazało się, że to wejście do piwnicy. Szybko zamknęłam drzwi, nawet nie zaprzątając sobie głowy, co on może tam trzymać. Następne drzwi prowadziły do bardzo, bardzo, bardzo pięknej WIELKIEJ łazienki. No na ten widok, aż nie mogłam powstrzymać okrzyku zachwytu
-Wszystko dobrze panienko? - usłyszałam krzyk Michaelisa
-Tak, widoczki oglądam! - odkrzyknęłam
Czy on się śmieje ze mnie? Definitywnie naśmiewa się ze mnie! Dobra! Mam jeszcze 8 minut na zwiedzanie. Nie będę marnować czasu na łazienkę, mimo, że wygląda na kuszącą. Ta wielka wanna w rogu, możliwe, że nawet z hydromasażem. Ten wypasiony sedes.. ech, czym ja się zachwycam? No ale te kwiaty i kamyki.. jak w jakiejś japońskiej kulturze. Ten delikatny odcień kafelek, łączący się z czystym łagodnym różem. Prysznic to chyba ten najnowocześniejszy z Castoramy...
-To na pewno nie jest zwykła nauczycielska pensja... - powiedziałam sama do siebie wychodząc z pomieszczenia, które mnie wołało "Nie odchodź! Zostań tu ze mną dłużej! Spędzimy razem wspaniałe chwile!"
Ostatnie drzwi wydawały się.. już mniej atrakcyjne. Otworzyłam je i moim oczom ukazała się spiżarnia. Nie wyglądała na jakąś ogromną, ale w rzeczywistości, wyglądała jak z jakiejś francuskiej restauracji. W takich chwilach przypomina mi się film "Ratatuj". Wyszłam ze spiżarni, zamykając drzwi i zaglądnęłam do pomieszczenia z drzwiami w tym samym stylu zrobionym co w salonie. Moja teoria co do nich była prawidłowa. To tu była kuchnia. No ale jaka! Zapierała dech w piersiach. Trochę nowoczesna, a trochę jak z.. może XIX wieku! Przy blacie tyłem widziałam Sebastiana nalewającego do filiżanek wody na herbatę. Widać, że był naprawdę tym kamerdynerem. Niesamowite.. Co? Nie! Nie! NIE! Szybko odeszłam do kuchni i sprawdziłam jak stoję z czasem. Mam jeszcze 17 sekund!? Popędziłam do salonu i wręcz przeskoczyłam kanapę, żeby usiąść. W tym samym momencie do pomieszczenia wszedł Michaelis z herbatą i przekąskami. Uspokajałam oddech, kiedy on kładł tacę z filiżankami i ciasteczkami z kremem na stole
-I znalazła coś panienka? - zapytał prześmiewczo, na co ja zmarszczyłam lekko brwi
-A to już moja tajemnica, czy coś znalazłam, czy nie - powiedziałam od niechcenia i napiłam się herbaty
-Proszę mi ją zdradzić, mimo, że wiem jaka ona jest - oznajmił, a ja prawie wyplułam herbatę
W ostatnim momencie się powstrzymałam. Połknęłam to co miałam w buzi, słysząc cichy śmiech Michaelisa. Ale mam ochotę mu przyłożyć! Tak porządnie, by się opamiętał! Odłożyłam filiżankę z herbatą, która była odmianą Earl Grey'a. O ile pamięć mnie nie myli to.. Darjeeling Earl Grey, czyli czarna herbata. Mniejsza o herbatę! Przetarłam szybko usta rękawem, bo lekko się oplułam i spojrzałam nienawistnie na osobę, która jest za to odpowiedzialna
-To wiedz, ja nic nie powiem.. - oznajmiłam - Będziemy tak gadać, czy skupimy się na tym po co tu przyszłam? - spytałam znudzona
-A więc panienka od razu do sedna sprawy przechodzi.. Jednak zanim zaczniemy mam jedno małe pytanie - był poważny..
-Jakie?
-Co uważa panienka o ludziach? Wszystkich ludziach - zapytał
-Co o nich sądzę? - byłam teraz lekko bezuczuciowa, ale.. - Szczerze.. - wzięłam ciasteczko z kremem i spojrzałam na nie pustym wzrokiem - Świat jest pełen idiotów..
-Och? - wydawał się zadowolony, ale nie zbyt się tym przejęłam i zjadłam ciasteczko - A co sprawia, że tak panienka myśli?
-Nie wiem.. intuicja? Doświadczenie? Własne zdanie? - podałam kilka powodów, na co on tylko się uśmiechnął szerzej, jakby tak.. diabolicznie
-To wspaniale, panienko - oznajmił, nadal się uśmiechając w ten sposób, niezbyt mnie to interesowało...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

I co ja mam do powiedzenia? Dobrze bawię się na hiszpańskim? Poprawiałam test z matmy..? Nic ciekawego... Pytanka?

~Autorka

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz