16 grudnia 2017

Konkurs?

Kilka dni później, gdy przyszłam do szkoły, na drzwiach był wielki plakat.. Ale nie taki zwyczajny. Dotyczył.. Konkursu na Najlepszy Tort! Moja pierwsza reakcja to było takie "WTF?", ale później na pierwszej lekcji okazało się.. a sami zobaczcie!
-Witam wszystkich - przywitał nas nauczyciel z uśmiechem
-Dzień dobry, panie Michaelis - odpowiedzieli uczniowie, oprócz mnie
-Cześć Sebastian - ja go przywitałam po swojemu, a klasa już się tak nie dziwiła... przyzwyczaili się do tego
-Dobrze, usiądźcie - także się przyzwyczaił do mojego braku szacunku do jego osoby.. muszę coś wymyślić.. koniec końców.. wciąż prowadzimy tą wojnę, nie?! - Mam dla was pewne wieści
-Odchodzisz? - ups, wyrwało mi się
-Nie, Nadio, to jeszcze nie ta chwila, więc proszę siedzieć cicho - przyłożył palec do ust, a niektóre z dziewczyn zapiszczały
Dziewczyny, proszę! Poza tym patrzył na mnie tym swoim wzrokiem "Lepiej posłuchaj, bo oczekuję od ciebie więcej" ,czy coś w tym stylu...
-Tak jak już mówiłem.. - kontynuował - W naszej szkole odbędzie się, jak już zapewne wiecie, konkurs
-Konkurs? - spytała dla upewnienia Renia
-Tak, na najlepszy tort. A w związku, z tym, że takie konkursy nie zdarzają się zbyt często i każdy z was potrzebuje punktów plusowych - tu nas wszystkich ma.. no może oprócz Kaśki, Oli, Pawła, Alexa i George'a
-Przejdź do sedna - powiedziałam
-Dobrze - uśmiechnął się nieznacznie.. ciekawe dlaczego? - Zadecydowałem, że cała, powtarzam CAŁA klasa bierze udział w konkursie
-CO!?!?!? - cała klasa się uniosła, a on tylko głupkowato się uśmiechał
I to właśnie wydarzyło się na pierwszej lekcji. W tej chwili trwa już czwarta, a my do tej pory nie rozchmurzyliśmy się.. Chociaż osoby, które UMIEJĄ gotować to w ogóle się nie przejęli. Ja osobiście do nich nie należę.. Poważnie.. Znam tylko podstawy i jak zamówić coś sobie. Na tym kończy się moja wiedza... Żadne z osób, które nie potrafią gotować nie wyglądało na zadowolone. Gdyby to było anime, to każda z tych postaci miałaby takie fajne zaciemnienie na oczy i ich brak. Ale już.. trzeba skupić się na lekcji.. ymm.. religia o ile dobrze pamiętam. Rozejrzałam się po klasie. Właśnie zdałam sobie sprawę, że Sebastian po prostu siedzi za biurkiem, a klasa pogrążyła się w swoich myślach. O co chodzi? Zdziwiona i całkowicie zbita z tropu, podniosłam rękę do góry. Sebastian spojrzał na mnie zaraz po podniesieniu ręki
-Tak? O co chodzi panienko? - zapytał, ale nikt nawet nie zauważył
-Dlaczego nie prowadzimy lekcji?
Na to pytanie jakby zesztywniał, ale zaraz pojawił się z powrotem ten uśmiech
-Ponieważ na tej lekcji będziecie myśleć nad przepisami, czyżbyś już miała swój?
-Eee.. no.. ten.. zamknij się - oznajmiłam i zaczęłam sobie przypominać jakikolwiek przepis, niestety nic nie przychodziło mi do głowy
I tak do ostatniego dzwonka... nie miałam żadnego pomysłu
-Nie zapomnijcie, że konkurs jest za dwa dni - przypomniał ten potwór..
-Do widzenia, panu - każdy wyszedł z sali i zostałam sam na sam z nauczycielem
-Nadia? Potrzebujesz czegoś? - zapytał zauważając, że jeszcze nie zwiałam jak to mam w zwyczaju
-W zasadzie to... tak, potrzebuję czegoś
-Ach tak? Czego? - czy on się znowu ze mną droczy?
-P..p.. pomocy - wydusiłam z siebie
-W czym? - dopytywał, wkurzył mnie
-Dobrze wiesz! Nie zgrywaj głupka! Idę teraz prosto do ciebie i uczysz mnie piec! - krzyknęłam
-Czy to rozkaz?
-..Tak, to rozkaz. Masz mi pomóc w nauce pieczenia tortów - oznajmiłam poważnie
-Yes, my Lady - skłonił się, dopiero teraz zauważyłam, że jest tuż przede mną
Nie przejęłam się tym co zrobił. Poczułam, że to normalne. Przewiesiłam torbę przez ramię i tuż przy wyjściu z sali..
-Czekaj przy swoim motorze
Wyszłam z sali i skierowałam się do szafki. Przebrałam buty, ubrałam kurtkę, cóż zima za niedługo, więc nic na to nie poradzę. Jestem gotowa. Zamknęłam szafkę na klucz i wyszłam ze szkoły. Zimny powiew rozwiał moje ledwo co ułożone włosy. Nie przejęłam się tym zbytnio i założyłam czapkę z czarną kokardką z boku. Na parkingu zastałam już czekającego na mnie nauczyciela na motorze, z kaskiem w ręce dla mnie i długim czarnym płaszczu. Wiatr także rozwiewał jego włosy, gdyż jego kask był na jego udach. Rzucił do mnie kaskiem. Założyłam go na czapkę, która mi nie przeszkadzała, wsiadłam na motor i ruszyliśmy. Muszę przyznać, że chyba polubię ten środek transportu.. może zdam prawo jazdy na motor?

~*TIME SKIP*~ (Taki krótki urywek, co działo się u Seby <3 ~Autorka)

-Ja tego po prostu nie umiem! - rzuciłam tą zasraną łyżką w paćkę, która miała być nadzieniem do torta
-Panienko, uciapałaś się kremem - powiedział Michaelis
-I co z tego? - zapytałam krzyżując ręce na piersi
-Że teraz jest brudna - oznajmił i zlizał z mojego policzka krem
Zarumieniłam się i odskoczyłam natychmiastowo
-To.. to..t..t.. to molestowanie seksualne, wiesz!?! - czy to możliwe, by policzki tak okropnie piekły?!
-Chciałem tylko panienkę wyczyścić - zmartwił się lekko, mimo, że wyczuwałam ten jego ton głosu
-Odsuń się! Sama się wytrę!
-Ja wolałbym się tym zająć - uśmiechnął się wyciągając chusteczkę
-Ha, ha, ha - zaśmiałam się sarkastycznie - Nie - oznajmiłam poważnie
Mimo, to nie przestał się zbliżać...
-Sebastian? - wypowiedziałam jego imię ze strachem

~*TIME SKIP*~

Dzisiaj jest dzień, kiedy pokażę wszystkim moje arcydzieło! Cóż.. tak by to brzmiało, gdyby to w ogóle BYŁO arcydzieło, a nie jakaś kupa ozdobiona lukrem z dekoracją z moich ulubionych białych i czarnych róż. Czarne kazał mi dać Michaelis. Dałam swoje "dzieło" na stół, w puste miejsce z zakładką "Nadia klasa 2A". To będzie masakra...
Godziny mijały jak minuty. Moja porażka, klęska i śmierć zbliżały się nie ubłagalnie szybko. Zadzwonił dzwonek na ostatnią przerwę przed tą apokalipsą. Klasa wybiegła z sali, a ja pokierowałam się do wyjścia smętnym krokiem
-Panienko? - odwróciłam się do nauczyciela - Od rana jesteś przybita, dlaczego?
-I ty się jeszcze pytasz? A konkurs? - pokiwał głową na zrozumienie, a ja nagle zdałam sobie z czegoś sprawę - Ale ty nie będziesz niczego próbował, prawda?! - nie wiem co mną kierowało? Strach przed porażką, wyłożenie się przed Sebastianem.. a może zazdrość o to, że będzie próbował tortów innych dziewczyn.. od kiedy ja tak myślę?!?!!?
-Nie, panienko. Proszę się uspokoić. Nie będę jurorem w tym konkursie - oznajmił śmiejąc się lekko
-Co za ulga.. - westchnęłam uspokajając swoje nerwy
-Ulga? - podniósł brew, wciąż się uśmiechając
-Nie myśl sobie! Ja po prostu chcę wygrać! - jego oczy znowu na jakieś dwie sekundy stały się zaróżowione - Nieważne co, ja muszę wygrać! - mówiłam poważnie, chciałam mu udowodnić, że potrafię i jestem lepsza - Poza tym, ty jako juror i pewnie byś ocenił mój tort jako beznadziejny, bo wciąż prowadzimy wojnę...
Wyszłam z sali i podeszłam do Pawła, który znowu musiał wysłuchiwać narzekań naszej Barbie
-..Mógłbyś się jakoś ładniej ubierać, a nie na czarno, wiesz!? To po prostu straszne jak można nie nosić na sobie różu! Och! Kolejne bezguście! Znaczy się, witaj NADIA - powiedziała moje imię z jadem.. co jej zrobiłam?
-Witaj Eli
-Jestem ELIZABETH! E-LI-ZA-BETH! - wymieniła każdą sylabę swojego imienia
-I jak? Gotowa na konkurs Nadia? - spytał Paweł
-Jasne.. o ile tą kupę, którą zrobiłam, można nazwać tortem - zaśmialiśmy się, a Eli tupnęła nogą i odeszła od nas obrażona
-A jej co? Okres ma? - znowu się zaśmialiśmy
-Pewnie tak - potwierdził moje pytanie - W ogóle.. twój tort jest na pewno lepszy od mojego. Zrobiłem go ze starych herbatników, a do masy to nawet bym nie podchodził
-Aż tak źle?
-No, niestety..
-Rozwaliłeś kuchnię?
-Pewnie tak samo jak ty
Przekomarzaliśmy się jeszcze tak dopóki nie nadszedł czas egzekucji. Kto wygra konkurs?

~*TIME SKIP*~ (Strasznie dużo tych podróży w czasie... ~Autorka)

-Nagrodę zdobywa.. Nadia z 2A! - powiedział dyrektor, a ja stałam z niemałym szokiem
-Co?
Poczułam czyjąś obecność za sobą. To Michaelis. Odwróciłam się do niego, gotowa do ataku, ale ten przytrzymał mnie za barki i zaczął pchać na środek sali gimnastycznej, na której odbywał się konkurs. Dyrektor trzymał mój tort, który.. nie wyglądał poza wierzchem jak mój tort! Co jest grane?! Spojrzałam na Sebastiana, który się uśmiechał
-To twoja sprawka? - wyszeptałam do niego w złości
-Tak - odpowiedział i zostawił mnie na środku, podchodząc do Dyrka
-Proszę, oto nagroda - podał mi jakąś książkę i dyplom - Kogo byś chciała poczęstować swoim dziełem na początek?
Dostałam "swój" tort do pustej ręki. Dyrektor się odsunął i czekał na moją decyzję. Ja bez słowa podeszłam do zdziwionego Sebastiana i bez żadnego słowa rzuciłam w jego gębę tym tortem.

A on nawet nie drgnął...
Nie to co inni...
Mam kłopoty, ale było warto...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Nasz Sebastian jest brudny! Wszystko było jego sprawką? Zasłużył czy nie? Jestem pewna, że sami wiecie czy tak czy nie. Pytanka?

~Autorka

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz