-Dzisiaj uczymy się rysować portret - ogłosił Michaelis podczas ostatniej lekcji
Zignorowałam go i dalej sobie wspominałam. Tym razem o tym jak ktoś dolał do ponczu prawdziwy alkohol. Pamiętam jak "desperacko" Sebastian próbował mi zabrać poncz lub podmienić na jakiś sok. Ogółem to ta cała zabawa była świetna! Nigdy się chyba tak dobrze nie bawiłam.. Chociaż po tych szpilkach, to stopy mnie bolały jak diabli.. ale potem Sebastian mi je rozmasował. Było naprawdę przyjemnie.. i jeszcze ten pocałunek z Sebą.. Co!? Ja.. ja wcale się z nim nie całowałam...
-Nadia? Dlaczego nie rysujesz? - pochylił się nade mną - Jesteś cała czerwona, nie masz gorączki?
Już miał mi przyłożyć dłoń do czoła
-Nie! Wszystko dobrze! - prawie krzyknęłam i zabrałam się za rysowanie portretu
Ale kogo? Wszyscy już podobierali się w pary.. Dlaczego w naszej klasie jest nieparzysta liczba osób!? Jedyna osoba jaka została mi do narysowania to.. Nie.. NIE! NIE! NIE! To jest jakieś cholerne fatum! Nie będę rysować Michaelisa! Ale przez to nie zaliczę projektu... Kurde!
-Michaelis - powiedziałam, by zwrócić jego uwagę
-Tak? - odwrócił się do mnie
-Narysuję twój portret.. - mruknęłam
On z uśmiechem podszedł do mojej ławeczki, zabierając wolne krzesło i siadając przede mną. Przełknęłam ślinę, głośniej niż chciałam i zaczęłam szkicować. Wyobraziłam sobie jak ma wyglądać. Odłożyłam podkładkę z kartką i ołówek. Wstałam i podeszłam do biurka. Zabrałam z niego okulary, a następnie założyłam je Sebastianowi. Był lekko zdziwiony. Wzięłam jego rękę i uformowałam ją tak by wyglądało jakby poprawiał okulary. Ułożyłam jeszcze jego włosy..
-Zrób ten swój uśmiech..
-Jaki uśmiech? - zapytał
-Ten taki, który mówi, że jesteś pewny siebie, a zarazem potrafisz wydobyć z dziewczyn westchnienie zachwytu.. - zdałam sobie sprawę ze swoich słów - Inaczej mówiąc, ten, który mnie strasznie irytuje! - poprawiłam się z lekkimi rumieńcami
-Dobrze - i zrobił ten cholerny uśmieszek..
Usiadłam na swoim miejscu i szkicowałam go. Potem poprawiałam, malowałam, pokolorowałam i wyszło... coś takiego. Specjalnie uwydatniłam te czerwone tęczówki.. Są takie.. hipnotyzujące...
-Skończyłam - oznajmiłam i podałam mu kartkę z rysunkiem
-Brawo Nadia, jestem zachwycony - pochwalił mnie, poczułam się dosyć miło.. chociaż nie powinnam!
-Dzięki.. - mruknęłam
-Proszę - Kinga i George podali portrety
-Bardzo ładnie, oboje macie talent - pochwalił ich, nie wiem dlaczego poczułam się.. zazdrosna?
Nie, to nie ma sensu. Nie będę zazdrosna o Sebe.. O ile już nie jestem...
~*TIME SKIP*~
-To pa Nadia, dzisiaj mój opiekun po mnie przychodzi - oznajmiła Renia
-Chętnie go poznam
-Lepiej nie.. chociaż już go zapewne znasz - zaśmiała się i pobiegła machając mi
Odmachałam i ruszyłam do bramy placówki, na której przed chwilą skończyłam lekcje. Dużo tego śniegu.. Przeszłam przez bramę i pokierowałam się do domu. Jakie to szczęście, że Michaelis ma dziś spotkanie rady pedagogicznej.. inaczej znowu pewnie zmusiłby mnie do podwózki. Mimo, że to miłe, to mnie wkurza.. Za kogo on się w ogóle uważa?
-Zobaczcie, kogo my tu mamy - znam ten głos
-Och, czyż to nie nasza kochana Nadiś? - czyli ma przydupasów
Nie odzywałam się. Tylko obserwowałam jak trzej faceci, gdzieś po trzydziestce, zbliżają się do mnie. Pierwszy, ich lider, był wysokim brunetem o ciemnych oczach, z tatuażami na twarzy. Drugi miał bliznę przez całą twarz, jedno ślepe oko, drugie niebieskie i kruczoczarne włosy. Trzeci, którego nie kojarzę i pewnie przyszedł na doczepkę, miał brązowe włosy i tego samego koloru oczy. Byli ciepło ubrani, ale jednak w skórzanych kurtkach, spodniach i glanach z futrem
-Dlaczego nam nie odpowiesz? Przecież tak bardzo uwielbiasz ciętą ripostę
-Drake, Bartek i.. jak ci na imię szujo? - zapytałam tego trzeciego
-Złoty pazur..
-Imię, idioto
-William - odpowiedział z lekko odrazą skierowaną do mnie
-Willy.. a gdzie twoja fabryka? Cóż.. nie wiem po co tu jesteście, ale.. - bezczelnie mi przerwano
-Oh! Ależ na pewno wiesz - uśmiechnął się Drake
-Nie przerywaj kiedy mówię cioto!
-A jednak nie pozbyłaś się swojego języka - zaśmiał się Bartek
-Chcesz to pozbędę się twojego - uśmiechnęłam się z kpiną, a on już miał się na mnie rzucić, ale Drake go powstrzymał
-Spokój, Bartek.. - od kiedy on taki opanowany się zrobił? - Nadiś.. nie zapomniałaś o nas, prawda?
-No jasne, że nie. Śnię o was w dzień i w nocy - powiedziałam z "podekscytowaniem"
-Heh, zabawne.. A teraz przejdźmy do rzeczy
-Jeśli do rzeczy, to mam kątomierz w torbie, chcesz? - dostałam z liścia w policzek, aż odchyliłam głowę
-Braciszek wysłał nas po twój dług.. - oznajmił Drake
-Serio? Już przecież spłaciłam ten głupi dług
-Naprawdę? Cóż, nie wydaje mi się - zakpił Bartek
-Jeszcze słowo, a twoją twarz ozdobi kolejna blizna - z jadem, bo z czym podać
-Oddajesz hajs albo rozmowa zmieni tor - złapał mnie za ramię
-Puszczaj! Nie dotykaj mnie swoimi brudnymi łapami! - zrobiłam mu nożyczki w oczy i wyrwałam się
Zaryczał z bólu, a ja zaczęłam biec w przeciwną stronę niż do nich. Cholera, że też musieli sobie wybrać dziś, kiedy jest ciężko biegać w śniegu!
-Cholera! Ej! Chłopaki łapać ją! - krzyczał Drake
Już słyszałam ich kroki na śniegu. Plus, nie mogą biegać. Minus, ja także. Jeszcze w zimie jest takie ciężkie powietrze.. Coraz trudniej mi poruszać się. Jaka to ulica? Ulica Trancy.. Nigdy jakoś nie lubiłam tej ulicy.. To tutaj ich spotkałam po raz pierwszy.. Czekaj.. Zatrzymałam się
-Cholera! - odwróciłam się by znów zacząć biec w tamtą stronę, ale ta trójka już tam stała
-Haha, i co teraz? - zaśmiał się Drake
-Ty..!
-Co ja?
-Sp*erdalaj - zasyczałam
Zaczęli się zbliżać, ja natomiast oddalać. Nienawidzę z wielu powodów tej ulicy. Na przykład ludzie tutaj to snoby lub jakieś ostatnie szumowiny albo tacy dziwacy. Ta ulica też jest jedną z tych z pokręconymi drogami, więc to tylko kwestia czasu aż trafię na jakiś budynek.. O! Właśnie o tym mówiłam
-Skoro tak nas brzydko potraktowałaś..
-I starałaś się ominąć swój dług..
-Odpłacimy pięknym za nadobne - co oni? Zgrali się? Ćwiczyli to?
-A także spłacisz go inaczej
-Zapomnijcie o ruchaniu.. mam okres - i dziwić się, że rano nie miałam ochoty wychodzić spod kołdry
-My nie o tym - wyszczerzyli się - Bo wiesz.. nieprzyjemnie to się dopiero zrobi - zamachnął się
A następna była ciemność..
.
.
.
.
-Przepraszam, ale nie ładnie tak znęcać się nad słabszymi - otworzyłam lekko prawe oko, gdyż drugie było podbite i zobaczyłam Sebastiana
-Haah?! A ty coś za jeden?
-Skąd się urwałeś debilu?! - ten trzeci spojrzał mu obrzydliwe w twarz
-Ah.. panienko, pokornie przepraszam za swoje spóźnienie
Nie robiąc sobie nic z tych kolesi, podszedł do mnie. Odepchnął Drake, przymierzającego się do kopnięcia w moje kiszki, a następnie podniósł mnie na ręce jak księżniczkę
-Gdybym tylko nie miał tego spotkania.. panienko, naprawdę przepraszam - widziałam skruchę na jego twarzy, a także... łzy?
-..Nie.. nie szkodzi - wydusiłam z siebie i ledwo co przejechałam swoją dłonią po jego twarzy - Ważne, że..już.. jesteś - dokończyłam
I już nie kontaktowałam...
Mimo to czułam jego ciepło i dotyk dłoni na mnie.. czułam bezpieczeństwo przy nim..
Jednak nie wytrzymałam...
*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*
Rozdzialik, który zbliża nas do większych tajemnic! Tylko.. o jaki dług chodziło tym trzem, już pewnie nie żyjącym, facetom? I, co to za "Braciszek"? Cóż.. kto wie, kto wie... Pytanka?
~Autorka

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz