-Dzień dobry - powiedziałam przesłodzonym głosem
-Witaj panienko, zapraszam do środka, czuj się jak u siebie - odrzekł z miłym uśmiechem na twarzy, to podejrzane... bardzo podejrzane
Weszłam do środka, a Sebastian zamknął drzwi. Zupełnie jak w jakimś horrorze. On jest mordercą, a ja nic nie świadomą ofiarą. W ogóle dlaczego on nosi te rękawiczki? Ściągnęłam buty i kurtkę, wciąż przyglądając się białym rękawiczkom na jego rękach. A co do kurtki.. Koniec końców jest końcówka jesieni, prawda ('Koniec końców jest końcówka' Lepiej nie mogłam tego ująć... ~Autorka)? Ruszałam za Sebastianem, który prowadził mnie (do piwnicy ~Autorka) do najprawdopodobniej salonu. Wskazał ręką kanapę, a ja odłożyłam torbę obok siebie, gdy usiadłam. Wygodna
-Co chciałabyś do picia? Kawę, herbatę, sok? - zapytał uprzejmie
-Poproszę herbatę - odpowiedziałam nadal pełna podejrzeń
-W tym czasie przygotuj sobie książkę i weź kartkę z zadaniami ze stołu - powiedział gdy wychodził z salonu
Zamiast zrobić to co mi kazał, zaczęłam się rozglądać. Wstałam z kanapy. Może się okaże, że ma brudno w domu, bo nie sprząta? Albo, że ma szczury.. Lub zdjęcia z dzieciństwa. Podczas zaglądania do każdego zakamarku i patrzenia na każdy obraz oraz ścianę.. Nie znalazłam nic związanego z religią. Dziwne. Natomiast co do jego sekretów.. znalazłam całe nic. Czysto, schludnie i z wyczuciem stylu (Coś w ten deseń, patrz na dole ~Autorka)
Zrezygnowana, że nie znalazłam nic wyjęłam książkę oraz długopis, uprzednio zabierając kartkę ze stołu. Rozsiadłam się wygodnie na kanapie i czekałam spokojnie na Sebastiana. Koniec końców nie dał mi dalszych instrukcji co mam robić...
-Myślałem, że dłużej będziesz szperać w moich rzeczach - powiedział rozbawiony jego mość, kładąc na stoliku filiżankę z herbatą, na co lekko się zarumieniłam, ale od razu przestałam przypominając sobie, że go nie lubię
-Ha, ha, ha - zaśmiałam się sarkastycznie - Bardzo śmieszne - wzięłam filiżankę razem ze spodkiem i powąchałam - Ceylon? - zapytałam wyczuwając aromat
-Tak - odpowiedział zadowolony i usiadł koło mnie
-Nie jesteś trochę za blisko? - spytałam lekko speszona jego nagłą bliskością
-Ależ, powinienem panienkę poinstruować co i jak, a także wytłumaczyć. Byłoby to ciężkie z drugiego końca kanapy - przyłożył "zmartwiony" rękę w miejscu gdzie powinno znajdować się serce, o ile on w ogóle je ma..
-Dobra, dobra.. tylko odsuń się kawałek - oznajmiłam znudzonym tonem odkładając jeszcze gorącą herbatę na stół
-Jak sobie panienka życzy - odsunął się kawałek, na co ja wydałam westchnienie
-Dobra.. zacznijmy tą katorgę... - powiedziałam i zaczęło się piekło
Nasze dodatkowe lekcje trwały tak gdzieś do około pięciu godzin. W tym czasie wypiłam już trzy filiżanki herbaty. Spojrzałam na zegarek w telefonie, podczas, gdy nauczyciel tłumaczył mi gdzie popełniłam błędy. Mam dość..
-Rany rany.. Panienka już powoli odpływa myślami gdzie indziej - westchnął rozbawiony moim zachowaniem i postawą
-No i? To dlatego, że przynudzasz..
-Ten sam komentarz nie zadziała po raz 23 - skomentował
-Odezwał się pan "oryginalny"..
-Za każdym razem zmieniam swoją wypowiedź panienko, jeśli to uszło twej uwadze.. - i zaczynał kolejny wykład
-Tak, tak.. ty świetny, ja kiepska. Mogę już iść do domu? - przerwałam jego wywód w bardzo "uprzejmy" sposób
-Nigdy nie powiedziałem, że jestem świetny lub też, że jesteś kiepska - czy on mnie pochwalił? Czy tylko mi się wydawało? A może się obraził?
-Emm.. to.. trochę.. - nie mogłam dobrać słów
-Za wtrąceniem - na szczęście mi przerwał - Twoje oceny wydają się naprawdę dobre, ale jeśli chcesz by były lepsze, to trzeba będzie je pod szlifować - oznajmił - Bo chyba chcesz by były lepsze. Wiem, że stać cię na więcej niż tylko czwórki
-Chcę.. - wyszeptałam
-Co takiego? Nie dosłyszałem - droczył się ze mną, ewidentnie się droczył!
-Słyszałeś! Jesteś na tyle blisko, że wszystko usłyszysz! Nawet przelatującą muchę! - ze zdziwienia otworzył szerzej oczy - Ale wiesz co? Ja chcę lepsze oceny! - przyznałam już znacznie głośniej, a on się uśmiechnął
-Dobrze wiedzieć, więc.. może zaczniemy jutro od początku powtórzyć rozdział?
-A żebyś wiedział, że tak zrobimy! Przygotuj się lepiej! Czekaj.. jutro? - spytałam dopiero teraz rozumiejąc jego słowa
-Oczywiście, jest już 19.37 - zamknął kieszonkowy zegarek, kto jeszcze tego używa? - I nie mogę pozwolić, żeby uczennica sama chodziła po ulicach w nocy - wstał z kanapy
-Dobra panie dżentelmenie, czyli widzimy się jutro, tak? - spytałam, pakując swoje rzeczy
-Owszem - podał mi długopis, który mu zaraz wyrwałam
-Dziękuję za pomoc - powiedziałam i w szybkim pędzie ubrałam buty oraz kurtkę, a potem wybiegłam z jego domu, słysząc jeszcze jego śmiech
Może nie jest AŻ taki denerwujący, za jakiego go uważałam? ... Chyba mi na mózg padło...
Przekręciłam kluczyk w drzwiach i weszłam do środka swojego domu. Jedno piętrowiec. Żółte ściany i czerwone dachówki. Nic specjalnego
-Wróciłam! - krzyknęłam na dom i zamknęłam za sobą drzwi
Jak zwykle odpowiedziała mi cisza, ale co mogło innego odpowiedzieć, gdy twoja rodzina jest na cmentarzu?
*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*
Nic dodać, nic ująć.
~Autorka



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz