11 grudnia 2017

Niepotrzebne korki...

Spokój. Czy to tak wiele? W moim przypadku najwyraźniej tak. Dlaczego? Jaki jest powód? Hmm.. CO MNIE PODKUSIŁO BY WYPOWIADAĆ WOJNĘ NAUCZYCIELOWI!!! (Nauczy-CIELOWI ~Autorka) Chyba naprawdę jestem tępa, że tak postąpiłam..
-Co się stało? Jesteś jakaś przybita - stwierdziła Ola, blondynka o brązowych oczach, naprawdę bardzo ładna, każdy chłopak na nią leci, no.. prawie każdy
-Nie przejmuj się, to tylko.. - spróbowałam dobrać słowa, ale nijak mi to nie wychodziło - wojna z nauczycielem - poddałam się i powiedziałam jej
-Co?! Serio!? Ty? Z nauczycielem? Wojna?! Jak?! - pytała
-Sama nie wiem..
-A z którym? - zapytała jak się tylko uspokoiła
-Z tym nowym.. emm.. Sebastianem Michaelisem, czy coś
-Czy któraś z was mnie wołała? - usłyszałam dobrze znany mi głos tuż za sobą
-AA!! - obie krzyknęłyśmy, jak on się za nami tak pojawił?! Sekundę temu go tam nie było!!
-Co ci na mózg strzeliło?! Prawie na zawał zeszłam! - trzeba walić prosto z mostu, nawet, a zwłaszcza, jak to nauczyciel, którego się w tym przypadku naprawdę nie lubi
-A nie prowadzimy przypadkiem wojny, panienko? - uśmiechnął się w sposób, który mnie najbardziej irytował
-Jeśli będziesz mi chodził z taką gębą po szkole.. to przestanę do niej chodzić! - zadeklarowałam
-Ej, ej, ej, Nadia, czy ty się słyszysz? I w ogóle, żeby tak jeszcze do nauczyciela.. - nie wyglądała na pewną moich poczynań, na co ja się uspokoiłam
-Nie przejmuj się Michaelisem.. To palant - stwierdziłam
-Panienka, chyba powinna popracować nad słownictwem, obrażanie nauczyciela to minus dziesięć punktów - powiedział
-ANI. MI. SIĘ. WAŻ! Nie wolno ci tego wpisywać do dziennika - czy to zalicza się do grożenia? Raczej nie
-Przykro mi to mówić, ale.. nie masz nade mną żadnej władzy - oznajmił mi bardzo widoczny i wręcz oczywisty fakt
-Chodź Nadia. Lekcje się zaraz zaczynają, w dodatku tej potyczki nie wygrasz - powiedziała blondynka
-Wiem, wiem. Już idę.. - puściłam jeszcze jedno nienawistne spojrzenie na Sebastiana, a potem pobiegłam do szafki przebrać buty i poprzekładać książki
Jednak nadal pamiętam jego słowa, gdy się oddalałam. Zwykłe, jakie słyszę od nauczycieli, ale.. to było jakieś pełne.. grozy? Emocji? Sama nie wiem, ale.. "Widzimy się na lekcji", to chyba normalny tekst i nie ma w nim nic dziwnego, prawda? Chociaż same wypowiedziane słowa przez niego brzmią już dziwnie.. Nic na to nie poradzę. Taki już mój pogląd...
-Nadia? Dlaczego stoisz w drzwiach? - spytała Ola
-Wpadłam na genialny pomysł! - wzięłam gąbkę od tablicy - Wszyscy już są? - zapytałam, a blondynka popatrzyła po klasie
-Tak, brakuje tylko ciacho-nauczyciela - powiedziała z uśmiechem
-Proszę, przestań - moja mina wyrażała więcej niż tysiąc słów, ale zignorowałam to szybko - Zobaczymy kto będzie dziś brudny - uśmiechnęłam się złośliwie i umieściłam gąbkę tak by spadła na osobę, która wejdzie do klasy - Tak powinno być dobrze
Stałam na krzesełku by ustawić gąbkę. Nagle drzwi się otworzyły, a potem wszystko wydarzyło się potwornie szybko. Jednak relacjonując to, było tak...
Gąbka zaczęła spadać w tym samym czasie co ja z krzesełka. Zamknęłam oczy by mieć ten upadek z głowy, gdy nagle poczułam na swoim ciele dwie silne ręce i ramiona podtrzymujące resztę mojego ciała. Otworzyłam oczy i zobaczyłam różowo-czerwone iskry, a także jeden dziwnie, przejęty wyraz na twarzy. Poczułam jak coś spada mi na głowę, więc znowu zamknęłam oczy. Potem wszystko się uspokoiło..
-Panienko? Możesz już otworzyć oczy - usłyszałam ten głos, który szeptał mi na ucho
W trybie natychmiastowym zaczęłam się wiercić i odpychać od tego zboka. Co on se myśli?! Otworzyłam oczy by przyjrzeć się mojej sytuacji, ale wciąż się wyrywając. Tak samo jak on byłam cała w kredzie z gąbki. Super... Poza tym była dość wysoko nad ziemią. Co ja gadam? BYŁAM TRZYMANA "NA KSIĘŻNICZKĘ" PRZEZ NIEGO!!! Wstyd! Nie przestawałam się wyrywać, aż w końcu uwolniłam się z jego uścisku, tym samym prawie upadając na podłogę. Dlaczego prawie? Bo on znowu mnie złapał. To zbyt podejrzane! Ma za szybki refleks i siłę! Coś jest nie tak.. A takiego czegoś nie dorobisz się nawet na tej jego niby siłowni..
-Rany rany.. Mimo tego, że panienka jest cała w kredzie i centrum tego zamieszania, nadal ma siłę do szamotania - westchnął
-Zamknij się! Odstaw mnie na ziemię! Puść mnie! - mimo, że dobrze mi w jego ramionach.. NIE POZWOLĘ NA TAKIE TRAKTOWANIE MOJEJ OSOBY!
-Rany rany.. - pomachał głową z dezaprobatą, mam ochotę go walnąć - Otwórzcie książki na stronie czterdzieści trzy i zacznijcie czytać tekst, potem uzupełnijcie ćwiczenia pod tekstem, ja muszę się zająć jedną niesforną uczennicą - powiedział i wyszedł ze mną z klasy
-Postaw mnie! - wciąż krzyczałam na niego
-Chyba panienka nie chce, by widziano nas w taki sposób - uśmiechnął się złośliwie, a mnie zatkało
-No.. niby nie.. - przyznałam mu rację
-Więc niech panienka się uspokoi i da mi działać - uśmiechnął się potulnie
-Dobra, rób co chcesz - ciekawe za ile pożałuję swoich słów
-Skoro panienka mi tak każe - uśmiechnął się tak jak ja nienawidzę, ten uśmiech to chyba jego znak rozpoznawczy..
Jego słowa spowodowały na mojej twarzy naprawdę, NAPRAWDĘ, ogromne zaniepokojenie łamane na zdziwienie. Szybko dostaliśmy się do łazienki dla nauczycieli. Dlaczego nauczycieli? Ponieważ jako iż byłam niesiona przez tego palanta, który oznajmił, że jako szanujący się nauczyciel nie wejdzie do damskiej toalety bez nakazu, a dziewczynkom nie wolno wchodzić do męskiej, uznał wszem i wobec, że pójdziemy do łazienki dla nauczycieli. Ciota..
-Proszę się nie ruszać panienko - powiedział spokojnie uśmiechnięty nauczyciel, kładąc mnie na parapecie
-Tylko się pośpiesz.. przez ciebie i twoją głupotę omija mnie lekcja.. - oznajmiłam ni to obrażona ni to znudzona
Zaśmiał się lekko i wyciągnął pięknie haftowaną chusteczkę z kieszeni swojej marynarki. Zamoczył ją w wodzie z kranu i lekko zaczął przemywać mnie, moje włosy, aż w końcu zjechał na ubrania i moje prywatne okolice
-Hej! To już podchodzi pod molestowanie seksualne! - unikałam jak ognia mokrej chusteczki - Dawaj! Sama sobie poradzę! - wyrwałam mu chusteczkę i sama zaczęłam "zmywać" z siebie kredę z gąbki
Szło mi to opornie. Jak on to zrobił, że dwoma ruchami było już czyste?! Ja trę i trę, a jest jeszcze gorzej niż było! No ludzie... Kim on jest, że umie takie coś? Jeszcze mi powiedzcie, że był sprzątaczką albo lokajem! NA PEWNO UWIERZĘ... Popatrzyłam na Sebastiana. Był czysty! JAK?! Patrzył na mnie tymi swoimi czerwonymi przeszywającymi oczami, jakby patrzył wprost wgłąb mojej duszy. Wzdrygnęłam się, a on jakby zachichotał, zaśmiał się. Nie wiem jak mam określić ten dźwięk wydobywający się z jego otworu gębowego oraz gardłowego
-Skończyła już panienka, że tak uważnie się mi przygląda? - zapytał, a ja się zarumieniłam i wróciłam do tarcia
Kurde! Jestem pewna, że specjalnie wziął mnie na księżniczkę, bym potem musiałam wycierać kredę z takich miejsc! Sprytnie.. Zemszczę się
-Zemszczę się na tobie, oj zemszczę.. - mamrotałam pod nosem
-Będę na to czekał z niecierpliwością - oznajmił
Miał tego nie słyszeć! W końcu, gdy udało mi się.. jemu udało się zetrzeć ze mnie z moim nieuniknionym oporem kredę, wróciliśmy na lekcję. Po drodze wymieniliśmy jeszcze krótką rozmowę, a dokładniej...
-Opuściła panienka bardzo ważną lekcję - powiedział dziwnie przejęty, zadrżałam
-A co ci? Chory jesteś? Kredy się naćpałeś? - zażartowałam
-Będę musiał dać panience jakieś dodatkowe nauczanie
-Co?! Nie! Nie zgadzam się!
-Niestety panienki edukacja ucierpiała na tym niefortunnym incydencie, a jako nauczyciel nie mogę tego zignorować
-Możesz! Nie potrzebuję korków! Mogę sama się pouczyć czy coś! - protestowałam, bo co miałam zrobić? Zaprosić go do siebie?
-Zapraszam do mnie w sobotę, na przerwie podam adres, dobrze? - zaprosił mnie.. mam się cieszyć?

-Dziękuję, ale.. nie dziękuję. Nie potrzebuję korków.. - oznajmiłam spokojnym tonem
-Jeśli panienka sama nie przyjdzie, zaprowadzę panienkę siłą
-Przy.. Przyjdę - zająknęłam się, straszny...

*~~~~*~~~~*~~~~*~~~~*

Chyba nieźle się zapowiada :)

~Autorka

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz